ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Θεόδωρος Γεωργίου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Προσφάτως βρέθηκα στη Γερμανία σε πολλές πόλεις (στα πανεπιστήμια και στους δημόσιους χώρους πολιτικών συζητήσεων). Δεν πρόκειται εδώ στις φιλόξενες στήλες της «Εφημερίδας των Συντακτών» να κάνω οποιονδήποτε πνευματικό και πολιτικό απολογισμό.

Θέλω μόνο να επισημάνω ότι οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται ως εξωτική ευρωπαϊκή ιστορία! Στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών είναι αδιανόητα όλα όσα συμβαίνουν στη δημόσια πολιτική σφαίρα στη χώρα μας. Η παγκόσμια πολιτική κοινότητα θέτει προς δημόσια διαβούλευση τις εξελίξεις του πολέμου που διεξάγει ο Πούτιν κατά της Ουκρανίας και τις μεταρρυθμίσεις στο Ισραήλ.

Για όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, όπως καταλαβαίνω, και η γερμανική κοινή γνώμη αλλά και η παγκόσμια πολιτική κοινότητα δεν ενδιαφέρονται. Το πολιτικό βαρόμετρο τελικά λειτουργεί ως συνθήκη πολιτικού εφησυχασμού για την Ελλάδα.

Αλλά ας εξετάσουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε με την πολιτική. Ποια είναι τα επιμέρους και μικροσκοπικά πολιτικά υποκείμενα που παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της κοινωνίας μας. Υπάρχουν άραγε πολιτικά κόμματα στον πολιτικό ορίζοντα του τόπου μας; Γιατί ένα μεγάλο πολιτικό κόμμα με το όνομα ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε «εν μια νυκτί» χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτε! Ή μήπως κατέρρευσαν όλα όσα η ελληνική πολιτική κοινωνία έθεσε ως μεταπολιτευτικά θεμέλιά της. Δηλαδή φτάσαμε στο τέλος της υπαρξιακής συνθήκης της.

Εδώ και τόσα χρόνια (2008-2023) ως ελληνική πολιτική κοινωνία ζούμε σε μια «έρημη χώρα». Ολοι μας διαχειριζόμαστε την καθημερινότητά μας, τον κοινωνικό βιόκοσμο μέσα στον οποίο ζούμε και ταυτόχρονα «κατασκευάζουμε» και κάποια μικροσκοπικά πολιτικά υποκείμενα, όπως π.χ. ήταν το Ποτάμι ή η Ενωση Κεντρώων κ.λπ.

Από την άλλη οι ισχυρές κοινωνικές ομάδες (ελίτ) που ελέγχουν και τα συστήματα ενημέρωσης και την άσκηση της πολιτικής δεν μπορούν να αποφασίσουν σχετικά με την κυβερνητική ηγεμονία. Σε δυο-τρεις μήνες η κοινοβουλευτική περίοδος φτάνει στο τέλος της.

Η μεταδημοκρατική διακυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη άφησε να σέρνονται πολιτικά ζητήματα όπως π.χ. είναι η υπεράσπιση του κράτους δικαίου στο πολιτικό συμβάν των υποκλοπών και η πολιτική απολογία της στην εθνική τραγωδία των Τεμπών.

Ολα αυτά τα πολιτικά συμβάντα από κάποια στιγμή και μετά ανακεφαλαιώνονται. Το πολιτικό συμπέρασμα συνοψίζεται σε δύο θεμελιώδη σημεία: πρώτον, η τετραετής διακυβέρνηση Μητσοτάκη (2019-2023) υπονόμευσε τις πολιτικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης (1974-2008) και δεύτερον, προετοίμασε το έδαφος για να γίνει επιτέλους και η Ελλάδα μια «οικονομική αποικία» του νεοφιλελευθερισμού;

Ενα όμως είναι το βέβαιο και αναμφισβήτητο γεγονός (Factum): η Ελλάδα με τον Μητσοτάκη βγήκε έξω από τον ευρωπαϊκό χάρτη. Είναι μέλος της ευρωζώνης αλλά δεν συμμετέχει με τις κυβερνητικές πράξεις του Μητσοτάκη στις διαδικασίες επαναπροσδιορισμού του ευρωπαϊκού πνεύματος κατά τον εικοστό πρώτο αιώνα.

*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης