Από τον Βόσπορο στον Δούναβη

Δεν πρόλαβε να ανακοινωθεί η νέα, τρίτη στη σειρά, τριμερής συνάντηση Τουρκίας, Φινλανδίας και Σουηδίας για τις 9/3 και η Ουγγαρία μοιάζει να απειλεί με το δικό της βέτο την ένταξη των δύο βόρειων χωρών στο ΝΑΤΟ.

Τι θέλει ο Ορμπαν; Ούτε λίγο ούτε πολύ, να σταματήσει η όποια επίσημη ή ανεπίσημη αμφισβήτηση του δημοκρατικού καθεστώτος της Ουγγαρίας από τη Στοκχόλμη και το Ελσίνκι.

Με ισχυρή την πιθανότητα να βαδίζουμε προς συμβιβασμό ανάμεσα στην Τουρκία από τη μια μεριά και τη Σουηδία και τη Φινλανδία από την άλλη, ο Ορμπαν απευθύνεται προφανώς στο εσωτερικό εκλογικό και κομματικό του ακροατήριο.

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση το θέαμα είναι προσβλητικό και απαξιωτικό για το ΝΑΤΟ που από το 1949 μέχρι και σήμερα διεκδικεί τον ρόλο της ασπίδας του «ελεύθερου κόσμου».

Αν αθροίσουμε το βέτο της Τουρκίας εδώ και σχεδόν ένα χρόνο με την απειλή βέτο της Ουγγαρίας, το ΝΑΤΟ ή για την ακρίβεια οι χώρες-μέλη καλούνται στο όνομα της Ρεαλπολιτίκ να αγνοήσουν τον αυταρχικό καθεστωτικό χαρακτήρα της Αγκυρας και της Βουδαπέστης.

Εύλογα προκύπτει το ερώτημα ποια αξιοπιστία θα έχουν οι καταδικαστικές αναφορές για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Χονγκ Κονγκ και στη Ρωσία όταν η Ατλαντική Συμμαχία δεν θα μπορεί να μιλήσει για την αυταρχική εκτροπή των κυβερνήσεων στις ακτές του Βοσπόρου και στις όχθες του Δούναβη.

Εξυπακούεται ότι μια άρση του τουρκικού βέτο για τη Φινλανδία θα φέρει τη Σουηδία σε πολύ δύσκολη θέση, σε βαθμό που δεν αποκλείεται να διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη αρνητική στάση ως προς την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Επί της ουσίας η Τουρκία και η Ουγγαρία ζητούν από τη Σουηδία να κάνει μια δήλωση μετανοίας για την αλληλεγγύη και το άσυλο που παρέχει συνεχώς και αδιαλείπτως από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 σε όσους μάχονται υπέρ της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης των λαών.

Οι ΗΠΑ, που εγκατέστησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 στρατιωτικές βάσεις στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, κράτησαν μια πιο εξισορροπημένη στάση απέναντι στα δικτατορικά καθεστώτα του Σαλαζάρ και του Φράνκο.

Η μεν Πορτογαλία έγινε ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ το 1949, η δε Ισπανία χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 1982, μέχρι δηλαδή να ολοκληρωθεί ο εκ των άνω εκδημοκρατισμός που δρομολόγησε μετά τον θάνατο του Φράνκο ο Χουάν Κάρλος.