Δικαιοσύνη

Η αναγραφή της με τρόπο ανορθόγραφο –ΔΗΚΕΟΣΗΝΙ ή κάπως έτσι- από τους ταλαιπωρημένους καταφρονημένους και πονεμένους που το αναγράφουν σε πλακάτ και η αναπαραγωγή του στον ημερήσιο Τύπο ουδόλως περιποιεί τιμή τόσο στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, όσο και στους πολίτες που θεωρούν ότι διακρίνονται από αυτούς τους β’ κατηγορίας Ελληνες πολίτες.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία, η Δικαιοσύνη είναι υπέρτατη αξία. Συνιστά την πρώτιστη αρετή των κοινωνικών θεσμών και γι’ αυτό παραμένει αδιαπραγμάτευτη (Τζον Ρολς, «Η θεωρία της Δικαιοσύνης», εκδ. Πόλις).

Η πραγμάτωση του δικαίου στην κοινωνική ζωή, αυτό που αποκαλούμε απονομή της Δικαιοσύνης, είναι ανατεθειμένη στους δικαστικούς λειτουργούς (αρθρ. 87 του Συντάγματος) και υλοποιείται από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας, τα Δικαστήρια (αρθρ. 26 παρ. 3 του Συντάγματος). Οι δικαστικοί λειτουργοί, για να επιτελούν ανεπηρέαστοι το έργο τους είναι θωρακισμένοι με λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία (αρθρ. 87 παρ. 1 του Συντάγματος). Είναι πρόδηλο ότι σε όλες τις εκφάνσεις της απονομής του, το δίκαιο υπηρετεί τον άνθρωπο. Αυτός αποτελεί το επίκεντρο της λειτουργίας της Δικαιοσύνης.

Με τα δεδομένα αυτά οι δικαστικοί λειτουργοί δεν πρέπει να μιμούνται τον Πόντιο Πιλάτο, ο οποίος λειτουργώντας ως δικαστής τότε, μολονότι απήγγειλε δημόσια την αθωότητα του Ιησού, παρέδωσε τον κατηγορούμενο για σταύρωση (ποινή που προβλεπόταν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο). Οι σύγχρονοι δικαστικοί λειτουργοί στην πατρίδα μας καλούνται να ανεύρουν την αλήθεια σε δύσκολες συνθήκες, χωρίς να ενδίδουν σε μεροληψίες, καιροσκοπισμούς, παραπληροφόρηση ή διαστροφή των γεγονότων, ώστε να απονεμηθεί η Δικαιοσύνη στο πλαίσιο του δημοκρατικού και δικαιοκρατικού πολιτεύματός μας. «Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει ο δικαστικός λειτουργός να μην είναι ενδοτικός σε πιέσεις τής όποιας εξουσίας, να μην είναι ψοφοδεής ή επιρρεπής σε υποταγή και κυρίως να είναι επιστημονικώς και υπηρεσιακώς επαρκής, ώστε να μην έχει την ανάγκη ευμένειας των όποιων προϊσταμένων» (Χρ. Σαρτζετάκης, «ΒΗΜΑ» 26-7-1995).

Η Ιστορία τοποθέτησε σε περίοπτη θέση τούς Τερτσέτη και Πολυζωίδη για το σθένος τους να αντισταθούν στις αφόρητες πιέσεις της τότε εξουσίας για καταδίκη των Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα. Αντιθέτως ουδεμία μνεία γίνεται για τους άλλους επίορκους δικαστές της σύνθεσης του δικαστηρίου εκείνου.

Για την «υπόθεση» των υποκλοπών-παρακολουθήσεων, που καρκινοβατεί προκλητικά επί τόσους μήνες, υπενθυμίζω μέρος του κατηγορητηρίου του σκανδάλου Γ. Κοσκωτά για τον τότε πρωθυπουργό. Ολοι γνωρίζουμε ποιος ήταν κατηγορούμενος πρωθυπουργός και ποιος κατήγορος: «Ο πρώτος των κατηγορουμένων ως πρωθυπουργός της Ελλάδας και κατά το από 11 Ιουνίου 1987 έως 19 Οκτωβρίου 1988 κρίσιμο χρονικό διάστημα είχε την αυτονόητη υποχρέωση και πρώτιστο καθήκον κατά τις διατάξεις του Συντάγματος και του νόμου να κατευθύνει τις ενέργειες της Κυβέρνησης, να συντονίζει την κυβερνητική πολιτική σε όλους τους τομείς και να εποπτεύει για την εφαρμογή των νόμων και το συμφέρον του Κράτους και των πολιτών. Είχε ακόμη την αρμοδιότητα ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ να πληροφορηθεί αμέσως και την δράση του Γεωργίου Κοσκωτά»… το κατηγορητήριο είναι μακροσκελές και η παράθεσή του άσκοπη… αλλά οι συνειρμοί αναπόφευκτοι!

Βέλγος δικαστής –σύνεδρος σε πρόσφατο συνέδριο Διοικητικού Δικαίου– όταν πληροφορήθηκε ότι στην Ελλάδα οι αποφάσεις του ΣτΕ με διάδικο το Δημόσιο ή δεν εφαρμόζονται ή αλλοιώνονται, άλλαξε χρώμα το πρόσωπό του και δήλωσε ότι στη χώρα του εφαρμόζονται από την επομένη της έκδοσής τους με απόλυτο σεβασμό, διότι αυτό επιτάσσει το Κράτος Δικαίου (βλ. και πρόσφατη ακαριαία και υποδειγματική δικονομικά «κίνηση» της ποινικής Δικαιοσύνης στην αυτή χώρα- Βέλγιο).

* δικηγόρος, τέως γεν. γρ. Δ.Σ. Θεσ/νίκης