1. Οσο πιο νηφάλια, εκ των έσω, συνδυαστικά και μεθοδικά αντιμετωπίζεται η φρίκη τόσο καλύτερα για την κοινωνία και τα θύματα. Η υπερπροβολή και θεαματικοποίηση νοσηρών και ακραίων καταστάσεων δεν βοηθάει ούτε την κοινωνία ούτε τα θύματα. Εκτός των άλλων: τόσο η υπερπροβολή όσο και η θεαματικοποίηση ατομικών και συλλογικών αποστημάτων το μόνο που κατορθώνουν είναι η απώθηση και η γρήγορη λήθη (κάτι, ενδεχομένως, που έλκει τους θύτες και τον κύκλο των θυτών).
2. H τρυφερότητα είναι ένα μυστικό ακατάλυτης δύναμης. Τόσο ως σχέδιο όσο και ως εφαρμογή. Γι’ αυτό τόσο λίγοι το γνωρίζουν κι ακόμη λιγότεροι το υλοποιούν. Προφανώς, οι περισσότεροι προτιμούν να είναι αδύναμοι, ανέγγιχτοι, απόμακροι.
3. Προσφέρουμε κάτι και σ’ αυτόν που έχει τις ιδιότητες να το εκτιμήσει και σ’ αυτόν που δεν έχει. Το «κάτι», έτσι κι αλλιώς, είναι απαθές σε έπαινο, ψόγο, άγνοια.
4. Ευτυχής αυτός που μπορεί να είναι τόσο όσο κοντά ή μακριά από το εκάστοτε συνάφι (μα τσαγκάρης είναι, μα φούρναρης, μα δικηγόρος, μα δημοσιογράφος, μα συγγραφέας, μα νεκροθάφτης). Συχνά, μια κάποια απόσταση σώζει πρόσωπα και πράγματα.
5. Μην επωμίζεστε ξένες ενοχές και αποτυχίες, έχετε να αντιμετωπίσετε τις δικές σας. Ξεφορτώστε. Αδειάστε. Προσπαθήστε, τουλάχιστον.
6. Παράγουμε πολύ περισσότερη αδιαπραγμάτευτη ειδημοσύνη απ’ όση μπορεί να καταναλώσει, να αντέξει η ανειδίκευτη, τρωτή, σύνθετη καθημερινότητά μας.
7. Πάντως, όταν γίνεσαι πατέρας, καταλαβαίνεις καλύτερα τον πατέρα σου από τον εαυτό σου παιδί. Φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που φρεσκάρουν κυρίως την παιδικότητά τους ή μπαίνουν σε νέες περιπέτειες με το εγώ τους. Ολα ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα…
8. Οπως λέτε (αν λέτε καλές κουβέντες στους άλλους), να λέτε (αν δεν λέτε) και καμιά καλή κουβέντα στον εαυτό σας. Κι αυτός ένας «άλλος» είναι…
