Στη χώρα όπου φύεται κι αναπτύσσεται η «φαιδρά πορτοκαλέα» μπορεί μετ’ ευκολίας να συμβούν τα πάντα! Εφόσον, λοιπόν, η υπεύθυνη κυβέρνηση έλυσε όλα τα προβλήματα των ανώτατων, κατώτατων (και δεν συμμαζεύεται) εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, θεώρησε απαραίτητο να λύσει και τα όποια προβλήματα «παραβατικότητας» παρουσιάζονται σε αυτά. Ετσι, γρήγορα γρήγορα και με πρωτοφανή επαγγελματισμό για τα ελληνικά δεδομένα έκανε τη δουλειά (και ασφαλώς τις προσλήψεις της) και παρουσίασε στο φιλοθέαμον κοινό το νέο δημιούργημά της: την ένδοξη «πανεπιστημιακή αστυνομία».
Η οποία, εφόσον φωτογραφήθηκε επίσημα, κανονικά παραταγμένη, ως να ήταν παλιό Τάγμα Στρατοχωροφυλακής (αυτολεξεί), ανέλαβε -μην τυχόν χαθεί πολύτιμος χρόνος!- άμεσα δράση απέναντι στη λελογισμένη αντίδραση φοιτητικών και άλλων φορέων που, κοντολογίς, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εκφράσουν την, ήδη, εκπεφρασμένη άποψή τους για το θέμα. Ο νέος ταγματάρχης (!) του σώματος της ένδοξης «πανεπιστημιακής αστυνομίας», όμως, αλίμονο, δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια και ούτε παίζει όπως έκαναν π.χ. παλιότερα κάτι ανώτατοι αξιωματικοί της κανονικής αστυνομίας, που ήταν, μάλλον, λίαν ευαίσθητοι και χαλαροί!
Τούτος εννοεί -μαζί, βεβαίως, με τον πολιτικό προϊστάμενό του που τιμά εξόχως όσα έμαθε (ή δεν έμαθε) νεαρός στην ΚΝΕ-, ότι «ο νόμος είναι νόμος» και «η τάξη είναι τάξη»! Καθότι, «Νόμος και Τάξη» είναι, ως φαίνεται, το νέο στρατηγικό δόγμα που δοκιμάζει και επιθυμεί να προτάξει τώρα η υπεύθυνη κυβέρνηση, ώστε να «χαϊδέψει» αυτιά και, παράλληλα, το εκλογικό σώμα που είχε… αυτομολήσει λόγω της γενικευμένης ανομίας και αταξίας που παρουσιάστηκε με το ζήτημα των παρακολουθήσεων! Τέτοιο φιάσκο και τέτοιες «πατάτες» δεν τις ανέχονται και, κυρίως, δεν τις «μασάνε» εύκολα τα υπερσυντηρητικά ακροατήρια – κανόνας!
Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν σχεδιάστηκε και δεν υλοποιήθηκε η ένδοξη πανεπιστημιακή αστυνομία; Ποιος άλλος λόγος υπήρχε να ιδρυθεί ένα νέο «σώμα» όταν, ήδη, υπήρχε το παλιό… πασίγνωστο και δοκιμασμένο που μπορεί μεν να έκανε κάπως πλημμελώς τη δουλειά (καίτοι δεν είναι κανενός δουλειά να σωφρονίζει φοιτητές), πλην όμως την έκανε κι αυτό ενδόξως, αν ξαναφέρουμε στη μνήμη μας και θυμηθούμε τη σχετική ιστορία εξ υπαρχής του ισχνού ελληνικού κράτους. Τα πράγματα, όμως, κάποια στιγμή, «προχωράνε» και «σοβαρεύουν» και σ’ αυτό ακόμη το ισχνό ελληνικό κράτος! Ο… «ταγματάρχης» του νέου σώματος φαίνεται το κατανόησε, ο… «μαρξιστογενής» πολιτικός προϊστάμενος απλώς προνόησε και ο… αμέσως επόμενος προϊστάμενος ταγός ξεκάθαρα παρανόησε…
* δημοσιογράφος
