Παρότι μικρός… ρουφούσε το περιοδικό «Τρίποντο» και περίμενε πώς και πώς τις κόντρες Αρη-ΠΑΟΚ στο «Αλεξάνδρειο», ο γράφων καταπιάστηκε από το πόστο του δημοσιογράφου με το ποδόσφαιρο. Μιλώντας με ειλικρίνεια, ζηλεύω αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες με την εθνική ομάδα του μπάσκετ. Οχι γιατί και το ποδόσφαιρο δεν είχε τις δικές του στιγμές… λάμψης, αλλά γιατί εκείνοι που ασχολούνται με τη… σπυριάρα έχουν καταφέρει αυτές να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Μπορεί στα εγχώρια επαγγελματικά πρωταθλήματα να βιώνουμε περιόδους κρίσης (θα μπορούσα να πω και σήψης), αλλά το μπάσκετ στη χώρα μας αποδεικνύει ότι έχει βάλει γερές βάσεις. Εκμεταλλεύτηκε την τεράστια ώθηση που έδωσε στο άθλημα ο απόλυτος επαγγελματίας Νίκος Γκάλης, περνώντας τη σωστή νοοτροπία στα μικρά παιδιά και γεμίζοντας την επικράτεια με μπασκέτες. Εριξε τον σπόρο, στηρίχθηκε σε ανθρώπους με πλήρη κατάρτιση, όχι μόνο μπασκετική αλλά και παιδαγωγική, και μετά από λίγα χρόνια άρχισε να δρέπει τους καρπούς. Η Ελλάδα έγινε μια χώρα-ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ από την άποψη της παραγωγής καλαθοσφαιριστών και προπονητών υψηλού επιπέδου και το αποτέλεσμα το ζούμε με την Εθνική.
Τα τελευταία χρόνια μάς προέκυψε και η ευλογία που λέγεται Γιάννης Αντετοκούνμπο που, συν τοις άλλοις, βοηθά να γεμίζουν τα γήπεδα με παιδάκια κάθε εθνικότητας, δίνοντας έτσι το πιο καίριο χτύπημα στην κουλτούρα ρατσισμού που καλλιεργείται από συγκεκριμένους για χρόνια. Το ελληνικό μπάσκετ κατάφερε να είναι εξαγώγιμο προϊόν, να αποτελεί λόγο διαφήμισης της Ελλάδας, παρότι οι παράγοντες των ελληνικών συλλόγων έχουν προσπαθήσει να το υπονομεύσουν άπειρες φορές. Μακάρι και οι ιθύνοντες του ποδοσφαίρου να διδαχθούν, κάποια στιγμή, από την ανάπτυξή του.
