Και τώρα τι;

Πρώτα ήταν η πανδημία, μετά ο πόλεμος στην Ουκρανία, όπου νάναι θα εμφανιστεί και κάποια παράξενη μαύρη τρύπα στο σύμπαν που θα απειλεί να μας καταπιεί. Κι αν δεν εμφανιστεί, θα την ζωγραφίσουμε. Ο τρόμος μη μας καταπιεί, ο ίδιος θάναι. Για να είμαστε λιγάκι πιο ακριβείς. Πρώτα δεν ήταν η πανδημία βέβαια. Λίγο πριν, ένα τσακ πριν, το 2019, ήταν η χρονιά των εξεγέρσεων, όπως ονομάστηκε. Χιλή, Εκουαντόρ, Λίβανος, Γαλλία, Χονγκ Κονγκ, Ζιμπάμπουε, Κολομβία, Ιράν και αλλού. Ούτε αυτή ήταν πρώτα. Ούτε πιο πριν η Αραβική Ανοιξη όπως ονομάστηκε το κύμα των διαδηλώσεων που απλώθηκε στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Δεν ήταν καν η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση πριν απο καμμιά δεκαριά-συν-κάτι χρόνια. Ούτε το κραχ το 1929. Ούτε η εξέγερση των δούλων στα μεταλλεία ασημιού στο Λαύριο.

Μα τι ήταν στην αρχή; Κατ’ αρχήν, στην αρχή δεν ήταν ο λόγος, αλλά η πράξη, όπως έλεγε κι ο Φάουστ.  “Im Anfang war die Tat!” Στον ύστερο και από πάντα δύστροπο Wittgenstein άρεσε ιδιαίτερα η ατάκα του Φάουστ και την έκανε πράξη. Φιλοσοφική πράξη. Στα λόγια δηλαδή.

Ισως όμως η αρχή δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο ως νοσταλγική φαντασίωση μιας κληρονομιάς που δεν μας ανήκει, αλλά που επιμένουμε πεισματικά να διεκδικούμε, ή τέλος πάντων κάποιοι την διεκδικούν για πάρτη τους.

Αλλά αν δεν υπάρχει η αρχή, τι μένει; Ισως ένα αδιάφορο και αδυσώπητο εδώ και τώρα. Μια μηχανή που παράγει μνήμες του μέλλοντος. Ενός μέλλοντος που έχει φτάσει ήδη, αλλά παραμένει μέλλον.

Ενα έγκλημα από μόνο του εξάλλου δεν φτάνει. Ποτέ. Αυτό το ήξερε καλά ο Σαίξπηρ (δες, ή καλύτερα διαβασε, το Μακβεθ) και οι σεναριογράφοι του “Better call Saul” και “Breaking Bad” (δες, αν δεν τις έχεις δει ήδη, τις σειρές στο Netflix).

Τα εγκλήματα στο Αιγαίο και στον Εβρο, χρειάζονται τα εγκλήματα των υποκλοπών (αναίμακτα αυτά) και το έγκλημα με τις λαμαρίνες στα Εξάρχεια (κι αυτό αναίμακτο, προς το παρόν τουλάχιστον, η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν προοιμιακή) όσο και τα εγκλήματα των καρτελ στην ενέργεια. Οσον αφορά τα τελευταία, ο Νίκος Φίλης έδωσε και ονόματα αν και δεν τα χαρακτήρισε εγκλήματα, για να είμαστε ακριβείς. Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Περιστέρης, Μυτιληναίος και φυσικά ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ. Τα οικολογικά εγκλήματα των αιολικών πάρκων. Οι ανθρωποκτονίες του Βασίλη Μάγγου και του Νίκου Σαμπάνη.

Ναι τα χρειάζονται όπως «Tο θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση» (ναι, κάτι ξέρει η φύση).

Επειδή περιέλαβα τα Εξάρχεια στην οργανική (δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένη) λίστα των εγκλημάτων που διαπράττονται εδώ και τώρα, μια σύντομη επεξήγηση ίσως είναι αναγκαία. Απλά μιλώντας, ο φασισμός είναι έγκλημα. Είτε συμβαίνει στα κατεχόμενα στην Παλαιστίνη, εκεί δολοφονούν παιδιά και γέρους βέβαια, είτε στα Εξάρχεια όπου Ισραηλινοί και Κινέζοι επενδυτές γλύφουν τα χείλια τους βλέποντας επιτέλους τις λαμαρίνες που προστατεύουν τις επενδύσεις τους. Η παρούσα κυβέρνηση ξέρει ακριβώς τι κάνει και πού στοχεύει. Ο Πλεύρης που το προανήγγειλε ψιθυριστά πρωί πρωί, χαράματα, πριν τις τελευταίες εκλογές, κάτι ήξερε κι ας μην έχει εκφραστεί στο παρελθόν με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τους Ισραηλινούς. Το κέρδος εθνικότητες και θρησκείες δεν κοιτά κι όπου βρεθεί χορεύει. Φτάνει. Επεξηγήσεις τέλος.

Δεν προσβλέπω στο μέλλον. Ούτε στη πιθανή επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ναι βέβαια, η βαρβαρότητα έχει διαβαθμίσεις και αποχρώσεις, όπως το γκρί και δεν αμφιβάλλω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν επανέλθει στις επικείμενες εκλογές, θα γλύψει κάπως αγαπητικά, έστω για λίγο, τις πληγές του κοινωνικού σώματος. Αμφιβάλλω όμως ότι θα τολμήσει να αφοπλίσει το χέρι που κραδαίνει το στιλέτο. Δεν το τόλμησε στο παρελθόν. Θα το τολμήσει τώρα;

Τι μένει λοιπόν; Και τώρα τι; Ισως μόνο η αντίσταση. Αυτή ίσως που προσπαθεί να δαμάσει η ψυχανάλυση. Ισως μόνο αυτή.