Στις παραστάσεις του συνδυάζει θέατρο και χορό, άφυλα σπαρακτικά πλάσματα και αρχέγονες περσόνες, αλλόκοτες σουρεαλιστικές καταστάσεις μαζί με κάτι βαθιά πραγματιστικό. Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης φέρει μέσα του όλα τα παραπάνω. Ισως γι’ αυτό και μπορεί να τα παρουσιάζει τόσο δεμένα και «φυσικά» στις παραστάσεις του. Ο ίδιος είναι και ηθοποιός και σκηνοθέτης με σπουδές τόσο στην Ελλάδα (Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν) όσο και στο εξωτερικό (Brooklyn College της Νέας Υόρκης). Και είναι από τους λίγους που μπορεί να λέει τη φράση «ο παππούς μου ο Ευριπίδης…» και να κυριολεκτεί!
Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες και δημιουργούς όπως οι Δημήτρης Παπαϊωάννου, Ρόμπερτ Γουίλσον, Πίνα Μπάους, ωστόσο από το 2009 ίδρυσε την ομάδα OSMOSIS και κάνει τις δικές του σκηνοθεσίες (τόσο για το θέατρο όσο και για τον κινηματογράφο). Οι παραστάσεις του (RELIC το 2015, TITANS το 2017, ELENIT το 2019) έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας, φτάνοντας μέχρι Καναδά και Ιαπωνία. Τώρα, στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου μαζί με την ομάδα του παρουσιάζει μια νέα «κωμική τραγωδία», όπως την ονομάζει, σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία, με τίτλο «ΤΟΥΡΝΕ» (σήμερα και αύριο).
«Το έργο αντλεί έμπνευση από το αρχαίο δράμα και τους θερινούς περιοδεύοντες θιάσους», μας λέει ο Ευρ. Λασκαρίδης. «Ούτε κι εγώ το φανταζόμουν όταν ξεκίνησα τις πρόβες ότι θα υπήρχε τόσο υλικό σε αυτήν την πτυχή του θεάτρου. Η σύγχρονη κουλτούρα της καλοκαιρινής περιοδείας είναι σπουδαία και χτίζεται εδώ και πολλές δεκαετίες με υλικά που εν τέλει καθρεφτίζουν τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Πέραν αυτού, το έργο μιλά για τη σχέση μας με το αρχαίο δράμα και εκείνα τα “κτερίσματα” των αναμνήσεών μας από τις παραστάσεις των κλασικών κειμένων που έχουμε δει κατά καιρούς στα ανοιχτά αμφιθέατρα, αρχαία και μη, αλλά και από καταγραφές του παρελθόντος».
Ο ίδιος, από το 1995 που μπήκε στο Θέατρο Τέχνης έως και το 1999 που έφυγε για σπουδές σκηνοθεσίας εκτός Ελλάδας, γνώρισε τον κόσμο αυτόν των τουρνέ και τον αγάπησε βαθιά, όπως μας λέει, «όχι μόνο γιατί μέσα σε αυτά τα ταξίδια γνώρισα τους πρώτους παραθαλάσσιους έρωτες όσο και την ίδια την Ελλάδα, αλλά και γιατί εκεί γαλουχήθηκε και η θεατρική μου παιδεία. Κι έτσι, έρχομαι τώρα με πολλή αγάπη να ξαναεπισκεφτώ αυτές τις μνήμες με ένα ωριμότερο μάτι. Σαν έναν φόρο τιμής στη θεατρική μου εφηβεία».
Τον ρωτάμε αν το αλλόκοτο, ως γνώριμο χαρακτηριστικό των παραστάσεών του, έχει να κάνει με το αλλοπρόσαλλο της καθημερινότητας που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, πόσο μάλλον σήμερα – τόσο ως πολίτες όσο και στην καθημερινότητά μας: «Ο πυρήνας της έμπνευσής μου είναι συνήθως μια κεντρική φιγούρα γύρω από την οποία ξεδιπλώνεται ένα σύμπαν», μας απαντά. «Το φανταστικό αυτό σύμπαν είναι συχνά αλλόκοτο και μοιάζει να αντανακλά μια πραγματικότητα με χαρακτηριστικά του κόσμου που ζούμε μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη υπερβολής. Τόσο ως προς το χάος αλλά και ως προς την αγάπη μου στο είδος μας. Ο στόχος μου, ωστόσο, δεν είναι να κάνω ένα σχόλιο στο “τι ζούμε” αλλά να αφήσω αυτά που ζούμε να αντηχήσουν –αν είναι εφικτό– κάποιες πανανθρώπινες αλήθειες».
Μπορεί η συγκεκριμένη παράσταση να είναι ένα βλέμμα πάνω στις περίεργες ιστορίες που λέμε για μας και την αρχαιότητα (διόλου τυχαίο δεν είναι πως παρουσιάζεται μέσα σε ένα αμφιθέατρο αφιερωμένο στον Διόνυσο!), ταυτόχρονα όμως ενέχει στοιχεία και από την προσωπική μυθολογία του δημιουργού, του οποίου η ταυτότητα της δουλειάς του διατρέχεται από την έρευνά του πάνω στη μεταμόρφωση και τη γελοιότητα. Δύο λέξεις που συνδέονται όσο καμία άλλη με το σήμερα, τόσο ως λύση (μεταμόρφωση) όσο και ως παρούσα κατάσταση (γελοιότητα): «Η μεταμόρφωση είναι χαραγμένη στο DNA όλων μας. Μπορεί να μην το παίρνουμε χαμπάρι αλλά κάθε λεπτό που περνά – πολύ πολύ αργά, αλλά σταθερά και με μαθηματική ακρίβεια– μεταμορφωνόμαστε. Αν δούμε πώς ήμασταν στα πέντε μας και πώς στα 25 μας ή στα 55, θα δούμε πως έχουμε μεταμορφωθεί», μας λέει ο Ευριπίδης.
«Οσο για τη γελοιότητα, αυτή είναι παρούσα στη ζωή μας από αρχαιότατων χρόνων και αυτό καταμαρτυρείται όχι μόνο στα κλασικά αρχαία κείμενα αλλά και σε αρχαιολογικά ευρήματα στα μουσεία όλου του κόσμου. Μιλώ για την υπαρξιακή διάσταση της γελοιότητας, καθώς η γελοιότητα υπάρχει και στον έρωτα και στη χαρά και στον θρήνο, χωρίς να τα ακυρώνει. Καμία εποχή δεν έχει στερηθεί ανά τους αιώνες ούτε τη μεταμόρφωση ούτε όμως και τη γελοιότητα και κάπως μέσα μου γελάω με τη σκέψη ότι μπορεί και να μην έχουμε το μονοπώλιο που φανταζόμαστε πως έχουμε στους τομείς αυτούς».
Για τέλος, έχουμε αφήσει τις δικές του προσωπικές ιστορίες. Ο παππούς του ο Ευριπίδης φύτευε δέντρα στο άνυδρο τοπίο της Λήμνου, όπου ο ίδιος πέρασε μεγάλο διάστημα των παιδικών του χρόνων (και) σε συνθήκες σχεδόν πρωτόγονες, καθώς το παλιό σπίτι του παππού δεν είχε ούτε ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό. Κι όμως, τα δέντρα αυτά του παππού Ευριπίδη με φροντίδα μεγάλωσαν και θέριεψαν. Τελικά, ποιοι «σπόροι» είναι οι πιο ανθεκτικοί; τον ρωτάμε. «Αυτοί που φυτεύονται με αγάπη», μας απαντά.
ℹ️ Το «Τουρνέ» θα παιχτεί σήμερα Παρασκευή 29/7 και αύριο Σάββατο 30/7 στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Με τους Ευριπίδη Λασκαρίδη, Ευθύμιο Μοσχόπουλο και Μαρία Μοσχούρη. Εισιτήρια (5-20€) εδώ: aefestival.gr, viva.gr, public.gr
-320x213.jpg)
