Ηταν 17 Απριλίου του 2003. Μόλις έχει τελειώσει το Παγκόσμιο Συνέδριο των Εθνικών Ειδησεογραφικών Πρακτορείων, που είχε πραγματοποιηθεί στις αίθουσες του ξενοδοχείου «Μάρμαρα», στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης.
Σε μία από τις καφετέριες του ξενοδοχείου απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας τρία άτομα: ο γενικός διευθυντής του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu, που ήταν ο διοργανωτής του συνεδρίου, Χιλμί Μπενγκί, ο πρόεδρος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων Ανδρέας Χριστοδουλίδης και εγώ ως ο γενικός γραμματέας της Ενωσης των Βαλκανικών Πρακτορείων Ειδήσεων και γενικός διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Κάποια στιγμή βλέπουμε μια ομάδα ανθρώπων να διασχίζει τον διπλανό διάδρομο με επικεφαλής ένα άτομο με μουστακάκι. Ο Χιλμί Μπενγκί τον πλησιάζει, κάτι του λέει και τους βλέπουμε να πλησιάζουν στο τραπέζι μας. Μας συστήνει: πρόκειται για τον νέο, τότε, πρωθυπουργό της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που είχε αναλάβει ως ο 57ος πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας μόλις ένα μήνα πριν, στις 14 Μαρτίου 2003.
Ο Ερντογάν, για τον οποίο Τούρκοι φίλοι μάς έλεγαν νωρίτερα ότι ως δήμαρχος Κωνσταντινούπολης πριν είχε δώσει δείγματα ενός μετριοπαθούς πολιτικού, κάνει νόημα στους άνδρες που τον συνοδεύουν να απομακρυνθούν και κάθεται για λίγο μαζί μας. Ρωτάει για τα αποτελέσματα του συνεδρίου.
Και όταν πληροφορείται από τον Χιλμί Μπενγκί ότι εγώ και ο αείμνηστος Ανδρέας Χριστοδουλίδης είμαστε Ελληνες, λέει μια φράση που μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στο μυαλό, κι ας πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια από τότε: «Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι μόνο με τη στενή συνεργασία και τις φιλικές σχέσεις θα μπορέσουν και οι δύο χώρες μας να πάνε μπροστά».
Από τότε κύλησε πολύ νερό, μεσολάβησαν πολλά και ο χρόνος δυστυχώς λειτούργησε σαν γομολάστιχα που έκανε να ξεχαστούν και έσβησε διακηρύξεις για φιλία, για συνεργασία, για καλή γειτονία και ειρηνική πρόοδο. Και, μάλιστα, παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα να έχουν αντικατασταθεί όλα αυτά από εθνικιστικές κορόνες και ψυχροπολεμικές κραυγές, καλλιεργώντας ένα κλίμα ακραίας έντασης και πόλωσης, δημιουργώντας σοβαρούς κινδύνους για ολόκληρη την περιοχή μας.
Αχ, πόσο εύκολα ξεχνιούνται οι όμορφες και σωστές κουβέντες και μετατρέπονται «στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Πολύ περισσότερο για έναν πρωθυπουργό που με τη δοκιμασμένη στο παρελθόν μέθοδο του εθνικισμού προσπαθεί να λαδώσει μια καρέκλα που τρίζει και απειλεί να τον γκρεμίσει.
* Επί 18 χρόνια γενικός διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, συνιδρυτής και γενικός γραμματέας της Ενωσης Βαλκανικών Πρακτορείων Ειδήσεων (ΑΒΝΑ)
