Οσα νομίζαμε αδιαπραγμάτευτα κεκτημένα…

Tις παρακολουθώ συχνά στα κοινωνικά δίκτυα. Μας χωρίζει σχεδόν μια γενιά. Είναι σοφές. Δραστήριες, κατασταλαγμένες, μπαρουτοκαπνισμένες στους αγώνες του γυναικείου κινήματος. Θαυμάζω τη μαχητικότητά τους που δεν κάμφθηκε από τα χρόνια, τον καθόλου αυτονόητο ακτιβισμό των νιάτων τους, τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις από τους αγώνες τους που συχνά ανεβάζουν στους λογαριασμούς τους, τις διαφωνίες που ακόμα πυροδοτούν οι κουβέντες τους με τις συντρόφισσες, τις σκληρές ιστορίες που διηγούνται από τα παράνομα ιατρεία και τις επικίνδυνες μεθόδους άμβλωσης στις οποίες κατέφευγαν πριν κατακτήσουν (και κατακτήσουμε) στην Ελλάδα και την Ευρώπη αυτό το δικαίωμα.

Την ίδια στιγμή, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανέτρεψε την περασμένη εβδομάδα, μετά από πέντε δεκαετίες, τη συνταγματική ισχύ του δικαιώματος στην άμβλωση γεμίζοντας το διπλανό παράθυρο στην οθόνη του υπολογιστή με φωτογραφίες από τις συντετριμμένες Αμερικανίδες. Εκείνες που φαινομενικά θα έπρεπε να απολαμβάνουν την προστασία της πιο φιλελεύθερης δημοκρατίας, παρακολουθούσαν –σχεδόν σε σοκ– τα ατομικά τους δικαιώματα να συνθλίβονται, τον κοινωνικό αναθεωρητισμό της εποχής μας να επικρατεί, τη θρησκευτική ηθική να νικά στο μπρα ντε φερ με τις θεμελιώδεις συνταγματικές κατακτήσεις.

Κακά τα ψέματα, η γενιά μου δεν έδωσε αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση. Υπήρξαμε ευεργετημένες από τις προηγούμενες μαχήτριες και βέβαιες πως κανείς πια στον 21ο αιώνα δεν θα αμφισβητούσε το αυτονόητο δικαίωμα μιας γυναίκας να ορίζει την αναπαραγωγή και το σώμα της. Πού να φανταζόμουν ότι το δικό μου αδιαπραγμάτευτο κεκτημένο, σε αυτήν τη συντηρητική κι οπισθοδρομική στροφή του πλανήτη, θα γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης για τη ζωή της κόρης μου…