Καμία εντύπωση δεν θα μου κάνει αν δω το νέο βιβλίο του Μιχάλη Αλμπάτη «Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους» στη μεγάλη οθόνη (ή και στη μικρή, αν έχουν ακόμη κάποια αισθητική τα κανάλια).
Ταιριάζει ως ιστορία σεναρίου, μπορεί να σταθεί δραματουργικά και μακάρι να γίνει. Ακριβώς γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας ξέρει να γράφει. Δεν είναι ο μόνος, αλλά δεν υπάρχουν και πολλοί εδώ που τα λέμε. Ο ίδιος μας έχει συνηθίσει στους φαινομενικά προβοκατόρικους τίτλους: το 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «Ο κώλος της Αννας» (από τις Εκδόσεις Απόπειρα) και τώρα ένα βιβλίο με τη λέξη «νεκρός» δύο φορές μάλιστα στον τίτλο.
Κι όμως, ο Μ. Αλμπάτης χρησιμοποιεί στην κυριολεξία της την κάθε λέξη. Τίποτα προβοκατόρικο δεν ενέχει η γραφή του. Ισα ίσα, αυτή η ίδια η κυριολεξία αρκεί για να ενδυναμώσει τα νοήματα, κάτι αρκετά δύσκολο ειδικά στη συγγραφή, καθώς απαιτεί ταλέντο στη γραφή. Στο νέο του βιβλίο, ο ήρωας μπορεί να ακούει τους νεκρούς. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του ‘50. Στην επαρχία. Οι περιγραφές σε κερδίζουν, αλλά η ίδια η ιστορία είναι που δεν σε αφήνει να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Τελικά, ποιοι λένε την αλήθεια, οι ζωντανοί ή οι νεκροί; Και ποιοι είναι έτοιμοι να την ακούσουν;
