Οσο η πολυφωνική πολιτική ενημέρωση σχεδόν εξαερίζεται και γίνεται όλο και περισσότερο «ολιγοφωνική» (κατά τo «ολιγοπωλιακή»), τόσο εντείνονται τα χαστούκια από ανεξάρτητους διεθνείς οργανισμούς και έγκυρους ερευνητές.
Οπως οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (RSF) και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (EFJ), μέλη της οποίας είναι οι ελληνικές δημοσιογραφικές Ενώσεις. Ενώ ο Παγκόσμιος Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου μας κατεβάζει όλο και χαμηλότερα. Ολο και πιο κοντά στον πάτο.
Η ασφυκτικά πιεζόμενη ελευθερία των ελληνικών ΜΜΕ (κρατικών και ιδιωτικών), και συνεπώς και η αφερεγγυότητά τους, συνεχώς πλουτίζεται. Με ένα από τα πιο πρόσφατα χτυπήματα, την κωμικοτραγική νυχτερινή τροπολογία που άρον άρον πέρασε στη Βουλή. Η οποία θα ήταν ξεκαρδιστικά κωμική αν δεν ήταν τραγική.
Τιμωρεί τις καταστατικά και προληπτικά «άτακτες» εφημερίδες περνώντας τη βρόμικη δουλειά στο εντελώς αναρμόδιο ΕΣΡ (αρμόδιο μόνο για τον ραδιοτηλεοπτικό Τύπο). Αναθέτοντας στους δημοσιογράφους-μέλη του ΕΣΡ τον ρόλο του λογοκριτή και του υπερασπιστή υπέρογκων -αδύνατο να αντιμετωπιστούν- προστίμων. Δημοσιογράφους που, παλιότερα, είχαν δώσει μάχες για τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθεροτυπία και που αν αρθρογραφούσαν τώρα, θα το κατακεραύνωναν το πρωτοφανές σε βάρος των εφημερίδων μέτρο. Και θα ζητούσαν την κατάργησή του. Κάτι μας λέει ότι οι συνάδελφοι κάποια αμηχανία, αν όχι στεναχώρια, θα τη νιώθουν…
