Είναι πλήρης και μη αντιστρέψιμος για το ορατό μέλλον ο έλεγχος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος από τον Τραμπ, όπως πιστεύει μια πλειοψηφική μερίδα αναλυτών στις ΗΠΑ που μιλά για Τραμπικό Κόμμα;
Απάντηση στο ερώτημα σύντομα, όταν ολοκληρωθούν οι προκριματικές εκλογές για τους υποψηφίους των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου, όπου επανεκλέγεται η Βουλή των Αντιπροσώπων και ανανεώνεται το ένα τρίτο της Γερουσίας.
Με τα μέχρι στιγμής δημοσκοπικά δεδομένα, οι Δημοκρατικοί προβλέπεται να χάσουν τον έλεγχο της Βουλής και στην καλύτερη των περιπτώσεων να διατηρήσουν οριακή πλειοψηφία στη Γερουσία.
Αν στις εν εξελίξει προκριματικές εκλογές επιβεβαιωθεί παντοδυναμία του Τραμπ, τότε θα έχει γίνει ένα πρώτο βήμα στην αντεπίθεση του τραμπισμού με απώτερο στόχο τη νίκη στις προεδρικές εκλογές του 2024, με τον τέως πρόεδρο –ή κάποιον υποψήφιο της επιλογής του– να εγκαθίσταται στον Λευκό Οίκο.
Στα παραπάνω υπάρχει μια νέα παράμετρος: ο πόλεμος, δι’ αντιπροσώπων στο έδαφος της Ουκρανίας, των ΗΠΑ και της Δύσης συνολικά με τη Ρωσία.
Μέχρι την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, στις 24/2, ήταν βέβαιο ότι οι ενδιάμεσες εκλογές θα κριθούν με κριτήριο τις επιδόσεις του Μπάιντεν στη διαχείριση της πανδημίας και των οικονομικών της παρενεργειών.
Παρά την παράδοση, που θέλει την εξωτερική πολιτική να μην είναι κυρίαρχη στις επιλογές των ψηφοφόρων, η προεκλογική εκστρατεία των ενδιάμεσων εκλογών του 2022 είναι ειδική περίπτωση.
Από τη μια μεριά, η σύγκρουση Δύσης – Ρωσίας, αλλά και οι προσπάθειες των ΗΠΑ να συγκροτήσουν μια ευρύτατη συσπείρωση στον Ινδικό-Ειρηνικό απέναντι στην Κίνα.
Από την άλλη, ο Τραμπ και ο τραμπισμός, που τίποτε δεν δείχνει ότι θα αλλάξουν τον επιλεκτικό μονομερή παρεμβατισμό που συνοψίζεται στο σύνθημα «Πρώτα η Αμερική».
Ετσι, ακόμη κι αν η απώλεια του ελέγχου του Κογκρέσου από τους Δημοκρατικούς ερμηνευτεί ότι θα οφείλεται σε εσωτερικούς λόγους, η επιθετική επάνοδος του τραμπισμού δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πλήξει την αξιοπιστία και το κύρος των ΗΠΑ στο μέτωπο της Ουκρανίας, στο μέτωπο του Ινδικού-Ειρηνικού, αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Ο Τραμπ –και ο τραμπισμός– είναι εξ ορισμού ασύμβατος με την αναζήτηση διακομματικής συναίνεσης, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την προσπάθεια ολικής επαναφοράς των ΗΠΑ ως κυρίαρχης δύναμης στη διεθνή σκηνή.
