Παράλογο;

Πέρασα χρόνια στο πολιτιστικό ρεπορτάζ για να καταλάβω κάτι απλό. Οτι το πολιτιστικό έργο είναι υπεράνω όλων. Οτι είναι η πιο στέρεη έκφραση της δημοκρατίας, της συνύπαρξης, της ανοχής, της ελευθερίας, της ανοιχτής σκέψης, του αλογόκριτου λόγου. Οτι τέλος-τέλος μπορεί κάποιες φορές να είναι υπεράνω και του ίδιου του δημιουργού του.

Πόσες σελίδες έχει η ιστορία της Τέχνης για αριστουργήματα, για έργα, για ερμηνείες, για επιτεύγματα που προήλθαν από ανθρώπους με ιδεοληψίες, με άθλια συμπεριφορά, με εμμονές;

Από την άλλη, στο πολιτιστικό ρεπορτάζ κατάλαβα γρήγορα ότι ο Πολιτισμός είναι σημείο συνάντησης και όποτε τόλμησε να λειτουργήσει διαφορετικά, ως αποτροπή των άλλων, καταχωρίστηκε στην προπαγάνδα και κατέληξε στην καλύτερη περίπτωση να θεωρείται δεύτερης διαλογής και στη συνηθέστερη στα σκουπίδια. Εάν αυτός είναι ο αρχετυπικός του ρόλος, τότε από τι επιχειρούν να μας προστατεύσουν όσοι, όπως η Ελληνίδα υπουργός Πολιτισμού (η πρώτη μάλιστα υπουργός Πολιτισμού της Ευρώπης που έσπευσε), προάγουν οριζόντια πολιτιστικές «κυρώσεις» εναντίον ρωσικών φορέων ή προσώπων; Ή και ποιον επιχειρούν να τιμωρήσουν; Τον Πούτιν;

Μα αυτός ως γνωστόν έχει πρώτος απ’ όλους φροντίσει να τιμωρήσει όποιον δημιουργό της χώρας του έχει τολμήσει να δημοσιοποιήσει τη διαφωνία με τις πρακτικές του. Τον κόσμο τιμωρούν αυτές οι επιλογές. Επιλογές που συνιστούν πρώτα ένα οξύμωρο και ύστερα μια επικίνδυνη απαίτηση. Το οξύμωρο είναι ότι τα ίδια δυτικά Μέσα που προέβαλλαν συγκινημένα τις παραιτήσεις και τις δηλώσεις Ρώσων καλλιτεχνών εναντίον της εισβολής στην Ουκρανία και του «δολοφόνου Πούτιν», τα ίδια δείχνουν με το δάχτυλο τους Ρώσους καλλιτέχνες επιχαίροντας για το μέτρο των αποκλεισμών.

Η επικίνδυνη απαίτηση είναι ότι για να υπάρξεις (και όχι μόνον καλλιτεχνικά) πρέπει στη Ρωσία να δημοσιοποιείς την κατάφασή σου στον Πούτιν και στο εξωτερικό την απέχθειά σου. Παράλογο; Για την ακρίβεια απολύτως παράλογες όψεις του ίδιου νομίσματος.