Χτες μία (1) ντομάτα στο σουπερμάρκετ κόστιζε 0,37 ευρώ, ένα (1) κιλό γραβιέρα 13,63 και ένα (1) λίτρο απλή αμόλυβδη στα 2,37 κι εγώ σκεφτόμουν τον Μητσάρα, τον Μπούλη και τον Αδωνι. Οι δύο πρώτοι «ζουν» στη σκηνή του θεάτρου μαζεύοντας σκουπίδια, παρ’ όλα αυτά χαρούμενοι κι αξιοπρεπείς, μέχρι τη μέρα που εμφανίστηκε μπροστά τους ο Νεφράς – κι ενώ οι δύο φίλοι είδαν τον καλοντυμένο κύριο σαν απόδειξη πως ναι, ανθρωπιά εξακολουθεί να υπάρχει, εκείνος μπαίνει στις ζωές τους για να τους κλέψει τα νεφρά.
Θυμήθηκα το αριστούργημα του Μπάμπη Τσικληρόπουλου ακούγοντας τον υπουργό Ανάπτυξης να σχολιάζει μήνυμα τηλεθεατή σε τηλεοπτική εκπομπή. Την ώρα που όλοι έχουμε συγκλονιστεί από τον πόλεμο και οι τραγικές εικόνες των κατατρεγμένων μάς κόβουν την ανάσα, ταυτόχρονα αντιμετωπίζουμε μια ενεργειακή κρίση που μπροστά της η πτώχευση του 2010 μπορεί να μοιάζει σε λίγο καιρό με παιχνιδάκι. Σε ένα τέτοιο κλίμα ο έρμος τηλεθεατής… τόλμησε να στείλει μήνυμα στην τηλεοπτική εκπομπή που προ(σ)καλούσε τον Αδωνι Γεωργιάδη, «να πάρει τα χρήματα που ζούμε εμείς και να περάσει έναν μήνα».
Κι ενώ ανοιχτά αξιωματούχοι μιλούν για επαπειλούμενη επισιτιστική κρίση, περιμένουμε με τρόμο τους λογαριασμούς του ρεύματος και του φυσικού αερίου, μετρώντας και το τελευταίο ευρώ στο σουπερμάρκετ και στο βενζινάδικο, άστραψε και βρόντηξε ο υπουργός: «Τα έχουμε ξανακούσει αυτά στο παρελθόν εκατό φορές. Οποιος νομίζει ότι εμείς ζούμε με χρυσά κουτάλια, να έρθει να ζήσει όπως ζούμε και εμείς».
Οπότε, κ. Γεωργιάδη, από το να πουλήσω ένα νεφρό, λέω να δεχτώ την προσφορά σας και να έρθω να ζήσω όπως εσείς. Πότε αρχίζουμε;
