Βρέθηκε το δρεπάνι, λένε οι τελευταίες ειδήσεις. Το δρεπάνι που πήρε τη ζωή του 19χρονου Αλκη στη Θεσσαλονίκη. Δρεπανάκι το γράφουν κάποια Μέσα, άλλα το γράφουν «δρεπάνι» σε εισαγωγικά. Το βρήκαν πεταμένο πλάι σε ένα σωρό σκουπίδια.
Το δρεπάνι είναι σύμβολο αρχέγονο. Πολύτιμο εργαλείο κάποτε για τους αγρότες, αλλά και μακάβριο εξάρτημα του Χάρου, του Θεριστή, όπως απεικονίζεται σε πάμπολλους πίνακες και χαρακτικά – και ας μη μιλήσουμε για το ιστορικό σφυροδρέπανο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για αγροτικό εργαλείο αλλά για ένα δρεπάνι τσέπης, ικανό όμως να θερίσει, να σκοτώσει. Ένα «δρεπανάκι» που εύκολα και σε πολύ χαμηλή τιμή το βρίσκει κανείς στην αγορά, ένας καμπυλωτός σουγιάς.
Δρεπάνι, δρεπανάκι, τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι το μίσος που προκάλεσε τον φόνο είναι εκεί έξω, υπάρχει και θα υπάρχει ακόμα κι όταν συλληφθούν ο δράστης και η παρέα του. Αντικείμενο αυτού του μίσους δεν ήταν ο Αλκης που τυχαία βρέθηκε στο διάβα τους. Ένα μίσος για όλους και για όλα και ιδίως για τους πιο αδύνατους, για τους διαφορετικούς. Εκφραση αυτού του μίσους είναι και οι φασιστικές συμμορίες που δρουν σε σχολεία της Θεσσαλονίκης αλλά και αλλού και τις οποίες η ονειρεμένη μας κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει (ή δεν έχει συστηματικά επιδιώξει) να τις ανακόψει. Ονειρεμένη κυβέρνηση μιας ονειρεμένης χώρας, τουλάχιστον όπως την περιέγραψε ο κ. Μητσοτάκης στην πρόσφατη συζήτηση για την πρόταση μομφής στη Βουλή. Μιας χώρας όπου οι επενδυτές συνωστίζονται, η ανεργία πέφτει, οι φόροι μειώνονται ενώ τα επιδόματα προς τους αναξιοπαθούντες αυξάνονται. Προτού όμως στεγνώσει το μελάνι στα Πρακτικά της Βουλής, ένα δρεπάνι-δρεπανάκι έρχεται να ανατρέψει την ειδυλλιακή εικόνα.
«Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο να μην πεις». Ο πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Τασούλας, δεν άντεξε, τον μεγάλο λόγο τον είπε: «Με το ζόρι δεν θα κάνετε κόλαση τη Βουλή». (Και, παρεμπιπτόντως, κάποιοι, όπως η Novartis, εξακολουθούν με «μεγάλες μπουκιές» να τρώνε, τουλάχιστον με μεγαλύτερες μπουκιές από ό,τι οι άλλοι). Όμως η κόλαση είναι εκεί έξω και όχι πολύ μακριά από το κτίριο του Κοινοβουλίου.
«Μ’ ένα μικρό μικρό μαχαίρι / μια μέρα αφορεσμένη και πικρή…». Ετσι αρχίζει να θρηνεί η Μάνα στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα στη συγκλονιστική μετάφραση του Νίκου Γκάτσου. Σήμερα θα έλεγε «μ’ ένα μικρό μικρό δρεπάνι»:
Π’ ούτε το χέρι δεν το πιάνει,
Μα κείνο μπαίνει παγωμένο
Στην ξαφνιασμένη μας καρδιά,
Και σταματάει εκεί που τρέμει
Θολή κι αξήγητη για πάντα
Η σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής.
