ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Ντίνα Δασκαλοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Κάθε γενιά έχει το δικό της συναξάρι μαρτύρων – για τη δική μας ήταν ο Νίκος Τεμπονέρας, για τους τριαντάρηδες ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Για όσους ζήσαμε εκείνες τις ανήσυχες μέρες στον δρόμο, τις ερωτεύσιμες νύχτες ανάμεσα στον κόσμο, ο Δεκέμβρης πια δεν έχει μόνο λαμπιόνια, αλλά και τη μνήμη μιας εξέγερσης που διεκδίκησε τη ζωή κι οσμίστηκε έγκαιρα την καταστροφή ενώ επωαζόταν σιωπηλά μέσα σε ένα σύστημα που θα κατέρρεε μόλις δύο χρόνια αργότερα.

Το μαγικό με τη μνήμη είναι πως ο καθένας σώζει στον σκληρό δίσκο του ό,τι μίλησε στην καρδιά του. Κρατάω μια εικόνα εκείνου του Δεκέμβρη, τις μπαλαρίνες που χόρευαν καταμεσής του δρόμου έξω από την κατειλημμένη Λυρική Σκηνή. Κρατάω τους μαθητές που φώναζαν «μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα, κλαίμε από μόνοι μας». Κρατάω το σύνθημα σε ένα περίπτερο «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους». Και το ομορφότερο ίσως κείμενο από τα πολλά που γράφτηκαν τότε και θέλω να σας το θυμίσω.

«Ολα ήταν στη θέση τους! Οι πεινασµένοι στην Αφρική. Οι ειδικοί στην τηλεόραση. Οι κακοί στη φυλακή. Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή. Τα λεφτά µας στα δάνεια. Η αστυνοµία στην επόµενη γωνία. Τα σπίτια µας στις τράπεζες[…] Εµείς στους τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ, ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ […] οι επιθυµίες µας στην επόµενη γωνία […] Τα δέντρα μας στους δρόμους. Η ομορφιά στους δρόμους. Ο έρωτας στους δρόμους. Εμείς;

Σε τέσσερις τοίχους;»

* Το κείμενο µοιράστηκε τον Φλεβάρη του 2009 µε την υπογραφή «Τα εξώγαµα του Δεκέµβρη»