Σημειώσεις από το πουθενά

1. Οι αυτοαποκαλούμενοι «θεματοφύλακες του Συντάγματος» είναι πρόπλασμα φασίζον. Απερίφραστα. Δεν είναι ούτε γραφικοί, ούτε ψεκασμένοι, και συνεπώς δεν χρήζουν κατανόησης ή διαλόγου. Δεν είναι αρνητές του εμβολιασμού, είναι αρνητές της δημοκρατίας. Γι’ αυτό η πολιτεία πρέπει να τους αντιμετωπίσει με παραδειγματική αυστηρότητα. Εννοείται πως η συμπαράσταση στους εκπαιδευτικούς (όπως και στο ιατρικό προσωπικό, καθώς και αυτοί βάλλονται από παρόμοιες ομάδες εφόδου) πρέπει να είναι αμέριστη.

2. Οποια χριστουγεννιάτικη ή πρωτοχρονιάτικη ιστορία επιχειρείς να σκαρώσεις αυτές τις μέρες, από τη μια πλευρά η πανδημία κι από την άλλη η δυσοίωνη «σκυταλοδρομία» γυναικοκτονιών σε αναχαιτίζουν, δεν σε αφήνουν να την περατώσεις.

3. Μπορεί και να σε διαβάσουν λιγότεροι στο επόμενο βιβλίο απ’ όσους μεσοσταθμικά σε διαβάζουν. Αυτή η σκέψη, σε βάθος χρόνου, εντέλει λειτουργεί ανακουφιστικά. Είτε πραγματοποιηθεί, είτε όχι. Κάθε βιβλίο, εξάλλου, είναι μια ζαριά. Και σίγουρα ο μόνος που δεν ρίχνει τα ζάρια είναι ο συγγραφέας. Φυσικά, υπάρχουν και συγγραφείς που πιστεύουν πως ελέγχουν απόλυτα τα ζάρια στην παλάμη τους (όχι μόνο των πωλήσεων, αλλά και της γραφής).

4. – Θες να ξαπλώσεις λίγο;

– Οχι, έχω πολλές εργασίες!

– Από τις 6.30 είσαι όρθιος!

– Εχω να φτιάξω πρίζες, να γράψω βιβλία, να φυτέψω βολβούς. Δεν προλαβαίνω! Εχω και πρόβες! Κι όλο χτυπάει το κινητό! Ναι; Ποιος είναι;

– Λίγο, να χαλαρώσεις. Μισή ωρίτσα…

– Εσύ να χαλαρώσεις. Εγώ είμαι αχαλάρωτος. Ναι… Δεν σας ακούω…

5. – Τι είσαι σήμερα;

– Κηπουρός ρομπότ…

– Λάθος ρομπότ μου δώσανε…

– Και τι θα κάνεις;

– Θα σε γυρίσω πίσω! Είχα ζητήσει ρομπότ ξυλουργό.

– Δίκιο έχεις…

– Είσαι επαναφορτιζόμενος;

– Δεν νομίζω…

– Βάλε το μπουφάν σου, θα σε πάω πίσω…

[4 & 5: μικρά μονόπρακτα με τον τετράχρονο γιο μου, τον Μάρκο]

6. To να σταματάς να γράφεις έχει κάτι το ανατριχιαστικά καθησυχαστικό, σκέφτηκε κι έσκυψε πάλι στις σημειώσεις του.