Ξαναχτύπησε ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, υπουργός Επικρατείας κ. Γιώργος Γεραπετρίτης, ένα είδος «θεωρητικού» του αδιευκρίνιστου μητσοτακικού σχήματος, κατ’ οικονομίαν πολιτικού, για να μην μπλέκουμε με δύσκολα. Την προηγούμενη φορά που τον σχολίασα, ήταν όταν είχε πει –για ντροπή, ούτε λόγος– ότι μας πέρασαν τη θηλιά του καθημερινού sms ως άδειας κυκλοφορίας με τον κορονοϊό (μόνη χώρα στην Ευρώπη με αυτό το μέτρο), κυρίως για λόγους… συμβολικούς και παιδαγωγικούς. Μας έφτυσε δηλαδή κατάμουτρα –γιατί αυτό έκανε σε απλά ελληνικά· άλλο τι κατάλαβε…– και από δω πάν’ κι άλλοι…
Τώρα, μας πέταξε μια αναλυσούλα περί της «δυναμικής» της ημιτελούς διαγραφής Μπογδάνου (έξω από την Κ.Ο., αλλά μέσα στη Ν.Δ. και ό,τι καταλάβαμε, καταλάβαμε…): «…Εδώ βλέπουμε (…) πολύπλευρες μετεγγραφές διαφορετικών πολιτικών σχηματισμών, ετερόκλητων. Βλέπουμε συμμαχίες μεταξύ συνδυασμών που δεν θα το περίμενε κανείς. Είναι προφανές ότι στο πλαίσιο ενός δυναμικού πολιτικού παιχνιδιού, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον». Απάντησε σε ερώτηση (ΣΚΑΪ) αν η διαγραφή είναι οριστική. Που δεν είναι κατά τον κ. Γεραπετρίτη. Είναι: Ασε και θα δούμε, πώς θα εξελιχθεί η… δυναμική του πολιτικού παιχνιδιού.
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Η Ν.Δ. σήμερα, με τον Μητσοτάκη, μπορεί να είναι κόμμα της μπαρόπορτας (δίφυλλες πόρτες με τη σούστα, που ανοίγουν και από μέσα και από έξω, αυτόματα, με σπρώξιμο): σήμερα μπαίνεις, αύριο βγαίνεις, μεθαύριο ξαναμπαίνεις… και ούτω καθεξής. Ομως αυτή η περιγραφή «ενός δυναμικού πολιτικού παιχνιδιού», όπως την κάνει ο κ. Γεραπετρίτης, ακόμα και αν έτσι συμβαίνει, που θα πρέπει να λέμε «και μη χειρότερα», είναι… επιτομή (συνταγή) πολιτικού οπορτουνισμού, να τραβάς τα μαλλιά σου!
Σε κάνει να αναρωτιέσαι: Εκεί φτάσαμε; Να προπαγανδίζονται… μελλοντικές «συμμαχίες», «ετερόκλητες», «που κανείς δεν περίμενε»; Βούρκος! Τι, άραγε, επιβάλλει το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος;…
