Ούτε σε σενάριο κινηματογραφικό δεν θα πέρναγε αυτή η ατάκα. Και δεν μιλάω για καμιά ταινία της προκοπής. Ούτε σε τριτοκλασάτο φιλμ, που θα έβγαινε μόνο σε βιντεοκασέτα δεν θα περνούσε. «Ηταν η κακιά στιγμή»; Ούτε καν!
Κι όμως μπορεί να περάσει στο δικαστήριο. Ή το ακόμα χειρότερο (ή εξίσου κακό): να περάσει στην κοινωνία. Να μείνει ως ατάκα ανάμεσα στους γκρούβαλους. Ανάμεσα στα 15χρονα που δεν ξέρουν πού να εκτονώσουν την ενέργειά τους και έχουν πιαστεί τα δάχτυλά τους από τα ηλεκτρονικά και το κινητό (πάνε οι εποχές που πιάνονταν από κάπου αλλού). Ή στα 25χρονα που, έχουν δεν έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο, είναι τίγκα στον θυμό, γιατί πρέπει να μένουν ακόμα στο παιδικό τους δωμάτιο και να χαρτζιλικώνονται από παππούδες και γιαγιάδες για να πιουν έναν καφέ (με χαρτί εμβολιασμού, χωρίς μουσική κ.λπ. κ.λπ.). Ήο στα 35χρονα που ο προηγούμενος υποβόσκων θυμός έχει γίνει κανονικότητα και πλέον περνάει στην ενεργό δράση. Σε όλους αυτούς, αν μείνει ως ατάκα, δεν θέλει και πολύ πλέον η «κακιά στιγμή» να γίνει «μαύρη ώρα».
Τριάντα χρόνων είναι και ο δολοφόνος της 26χρονης Γαρυφαλλιάς. Το όνομά του: Δημήτρης Βέργος. Σύμφωνα με τον ίδιο, έριξε το αμάξι που ήταν και οι δύο μέσα στα βράχια και, ενώ η κοπέλα βγήκε έξω, την έσπρωξε ώστε να πεθάνει στα σίγουρα: πρώτα χτύπησε στα βράχια και μετά έπεσε στη θάλασσα της Φολεγάνδρου.
«Ηταν η κακιά στιγμή», είπε. Σαν να του χύθηκε ο καφές… Ιδού, κύριοι, η κανονικότητά σας.
