Εχει λόγους ο Ερντογάν να σκέφτεται το γνωστό παραπάνω απόφθεγμα του Μάο Τσε Τουνγκ;
Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν έχει δρομολογηθεί μια «θετική ατζέντα» στις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας, μια δυναμική που θα μπορούσε σε πρώτη φάση να εξισορροπήσει και σε δεύτερη να υπερβεί και να παρακάμψει τα πολλά ανοιχτά μέτωπα αντιπαράθεσης της Ουάσινγκτον με την Αγκυρα.
Πρώτος σταθμός, η διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης για το Αφγανιστάν στις 24/4, όπου η κυβέρνηση της Καμπούλ και η ηγεσία των Ταλιμπάν θα συζητήσουν για το μέλλον της χώρας στη σκιά της επικείμενης αποχώρησης των δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μέχρι τις 11/9.
Επί της ουσίας οι ΗΠΑ προσδοκούν από τον Ερντογάν να πιέσει τον «σπόνσορα» των Ταλιμπάν, το Πακιστάν, να αποδεχτεί μια συμβιβαστική λύση που να σώζει τα προσχήματα, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, μιας εθνικής συμφιλίωσης.
Με δεδομένες τις στενές σχέσεις Αγκυρας-Ισλαμαμπάντ, υπάρχει όντως περιθώριο ελιγμών για την τουρκική διπλωματία.
Δεύτερος σταθμός, η συμμετοχή της Τουρκίας στην πίεση που ασκεί η Δύση στη Ρωσία στην κρίση στην Ουκρανία.
Δύο πολεμικά πλοία της μοίρας του Βρετανικού Ναυτικού της Μεσογείου πρόκειται εντός του Μαΐου να διαπλεύσουν τα Στενά και να εισέλθουν στη Μαύρη Θάλασσα σε μια στιγμή που το Κρεμλίνο στέλνει ενισχύσεις από την Κασπία.
Θα εφαρμόσει χαλαρά ή περιοριστικά η Αγκυρα τις πρόνοιες της Συνθήκης του Μοντρέ για την είσοδο στη Μαύρη Θάλασσα πολεμικών πλοίων μη παράκτιων του Ευξείνου Πόντου κρατών;
Μια πρώτη ένδειξη για το αν η αναταραχή στην Ουκρανία και το Αφγανιστάν είναι θαυμάσια κατάσταση για τον Ερντογάν θα είναι η αναμενόμενη για τον επόμενο μήνα επιλογή του Μπάιντεν σχετικά με την προεκλογική του δέσμευση για αναγνώριση της σφαγής των Αρμενίων το 1915 ως Γενοκτονίας.
Θα υλοποιήσει τη δέσμευση, θα την αναβάλει ή θα τη ματαιώσει.
Το 1990 η Τουρκία δίσταζε να στηρίξει την «Καταιγίδα της Ερήμου» φοβούμενη τη χειραφέτηση των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ. Σε λιγότερο από ένα χρόνο η Αγκυρα ήταν ο πιο ένθερμος θιασώτης μιας επέμβασης των ΗΠΑ στην πολεμική σύγκρουση στη Γιουγκοσλαβία.
