Πάνε-έρχονται οι μέρες, τα γεγονότα τρέχουν καταιγιστικά, αλλά στην τηλεοπτική πραγματικότητα τρία είναι τα θέματα – εσχάτως κι ένα τέταρτο, παρουσιασμένο κι αυτό όμως με τη γνωστή πρακτική του λαϊκισμού και της εντυπωσιοθηρίας. Η επίθεση με το βιτριόλι, η απαγωγή της δεκάχρονης, ο ψευτογιατρός είναι τα μόνα ζητήματα που απασχολούν τη δημόσια σφαίρα όπως αυτή κατασκευάζεται από τα κανάλια – εσχάτως και το ηχητικό Μιωνή – Παππά. Η πρακτική είναι γνωστή από τις απαρχές του Τύπου: αίμα – στέμμα – σπέρμα. Ή, αλλιώς, μ’ ένα έγκλημα ξεχνιέμαι.
Δεν θα κομίσει κανείς γλαύκα εις Αθήνας, αν μιλήσει για τον τρόπο που επιλέγονται και πλαισιώνονται τα θέματα σε ένα δελτίο ειδήσεων. Οι χαρακτήρες χωρίζονται σε καλούς και κακούς, οι τόνοι είναι δραματικοί και οι ειδήσεις αντιμετωπίζονται ως ιστορίες – ακόμα καλύτερα, ως ιστορίες με προβλέψιμο τέλος: κάποιος πρέπει να πεθάνει, κάποιος άλλος να καταδικαστεί και, ανυπερθέτως, οι «καλοί» να δικαιωθούν. Τι καταλαβαίνουν από όλα αυτά οι θεατές-καταναλωτές; Ελάχιστα, άλλωστε δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να νιώσουν, να συγκινηθούν και –στο τέλος τέλος– να καταναλώσουν τα προϊόντα που θα διαφημιστούν στο prime time. Αν χειραγωγηθούν και πολιτικά, ακόμα καλύτερα.
Ετσι, λοιπόν, καθόλου τυχαία, ακόμα και η πολιτική αντιμετωπίζεται με όρους θεάματος – όταν δεν… λάμπει διά της απουσίας της από τα τηλεοπτικά δελτία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ζήτημα των 20 εκατομμυρίων που η κυβέρνηση εν κρυπτώ μοίρασε στα ΜΜΕ. Αλλά τι είναι το δημόσιο χρήμα για να γίνει είδηση; Δεν είναι κι ο «μοιραίος άντρας» που «για τα μάτια του έπεσε βιτριόλι».
