Τι μάθαμε από τα παιδιά μας στην καραντίνα

Σήμερα είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω τα ευρήματα του… αντιεπιστημονικού, αλλά εγκυρότατου γκάλοπ που έχω διενεργήσει εδώ και μερικές εβδομάδες μεταξύ οικογενειών με μικροπαίδια.

Για τη συντριπτική πλειονότητα των παιδιών προσχολικής ηλικίας και Δημοτικού η καραντίνα ήταν μάννα εξ ουρανού. Ο βασικός λόγος δεν είναι ότι δεν είχαν σχολείο, γιατί μπορεί να γλίτωσαν από μαθήματα αλλά στερήθηκαν και τους συμμαθητές τους και το παιχνίδι στα διαλείμματα, αλλά το γεγονός ότι ήταν στο σπίτι με τους γονείς τους.

Ακόμα κι αν η μαμά και o μπαμπάς δούλευαν πλήρες 8ωρο (και βάλε) μέσω τηλεργασίας, άρα ο χρόνος για παιχνίδια και διάβασμα ήταν περιορισμένος, η φυσική τους παρουσία αρκούσε και με το παραπάνω. Και τα αιτήματα, παράπονα, γκρίνιες για να πάνε παιδική χαρά, να βρεθούν με τους φίλους τους, μάλλον περιορισμένα. Αντίθετα, η συχνότερη γκρίνια ήταν διατυπωμένη στην ερώτηση «έχεις πολλη δουλειά ακόμα;» Και φυσικά τα περισσότερα παιδιά έγιναν αποδέκτες του εργασιακού στρες των γονιών που δούλευαν από το σπίτι, καθώς η αρχή «κράτα τα προβλήματα της δουλειάς έξω από το σπίτι» μπήκε κι αυτό μαζί με εμάς σε καραντίνα. Υπό αυτές τις συνθήκες τα παιδιά μας επέδειξαν φοβερή ωριμότητα.

Το συμπέρασμα είναι ότι τα παιδιά μας στερούνται το σπίτι τους, όχι φυσικά με την έννοια του ακινήτου, αλλά με την έννοια του σπιτικού, της εστίας. Δεν χαίρονται τον προσωπικό τους χώρο, τα παιχνίδια τους. Δεν έχουν χρόνο να ξεκουραστούν, αλλά και να βαρεθούν, ώστε να κινητοποιήσουν τη φαντασία τους. Εγκλωβισμένα στην εργασιακή «παράνοια», στον αγώνα επιβίωσης των γονιών τους που παλεύουν για 1.000 ευρώ (στις καλές περιπτώσεις).

Αντί επιλόγου: Δεν ξέρω πώς έχουν βιώσει τα παιδιά γιατρών, νοσηλευτών, εργαζομένων σε σούπερ μάρκετ, τράπεζες, καθαριότητα κ.α. την καραντίνα, αλλά νιώθω την ανάγκη να τους εκφράσω τον θαυμασμό μου.