Αφαίρεση υποχρεώσεων αφαίρεση βάρους

Οταν πρωτοσυναντηθήκαμε με τη Νίνα, και αφού ολοκληρώσαμε τη συνάντησή μας και έφυγε από το γραφείο μου, αυτό που έμεινε από εκείνη ήταν ένα τεράστιο αποτύπωμα «κόπου». Αν τη γνώριζε κανείς, το πρώτο που θα του ερχόταν στο μυαλό ήταν: «το παιδί για όλες τις δουλειές». Η φωνή της ήταν ιδιαιτέρως απαλή, οι κινήσεις της μαλακές και το αίτημά της για να φτιάξει το βάρος της πολύ αδύναμο. Από πού θα ξεκινάγαμε; Τι θα τακτοποιούσαμε πρώτα; Πώς θα τροποποιούσαμε τις παγιωμένες της συμπεριφορές απέναντι στον εαυτό της και τους άλλους;

Εξυπηρετούσε και βοηθούσε πολύ όλους τους γύρω της. Παιδιά, σκυλιά, συναδέλφους, συγγενείς, σύζυγο, φίλους, συνένοικους στην πολυκατοικία, γείτονες, κι όποιον άλλο μπορούσε κανείς να φανταστεί. Τρεξίματα, αγορές, συγυρίσματα, εξισορροπήσεις, εξυπηρετήσεις… και το φαγητό «βενζίνη» και όχι μόνο. Εκείνη ήταν πάντα στο τέλος της σειράς, δεν ζητούσε ποτέ, έπαιρνε μόνο ό,τι περίσσευε, αν προέκυπτε, αν τύχαινε. Της ήταν αδιανόητο να ζητήσει βοήθεια, πόσο μάλλον να επιτρέψει να έχει οποιαδήποτε ανάγκη. Αυτή η τακτική σήμαινε παχυσαρκία. Ηταν πάντα πίσω από τους άλλους και εκείνη εμφανιζόταν μπροστά μόνο με τον όγκο της.

Ο,τι δεν έλεγε με το στόμα, το έλεγε το σώμα∙ ό,τι παράπονο ή αίτημα κι αν είχε, αντί να το δηλώνει ρητά, έβαζε το σώμα να το δείχνει. Ηταν τόσα πολλά μέσα της μαζεμένα, που δεν χωρούσαν και «διόγκωναν» το σώμα. Το στόμα δεν άνοιγε πάρα μόνο για να καταπιεί, το σώμα μιλούσε κι έβγαζε «σκάσιμο». Αρα είχε ανάγκη το βάρος της, ήταν η μοναδική αποτύπωση της λαλιάς της. Η ομιλία της ήταν το φαγητό.

Αυτήν την ισορροπία, στην αρχική προσπάθεια αφαίρεσης βάρους, δεν πρέπει ποτέ να τη χαλάς. Πρέπει για όσο διάστημα χρειάζεται, να την αφήσεις να υπάρχει, να μπορεί το σώμα να μιλά, αφού δεν έχει τη δυνατότητα να εκφραστεί αλλιώς. Οι τόσο απαραίτητες πολυφαγίες χρειάζονται, γιατί παίζουν τον ρόλο της αποσυμφόρησης. Με τις πολυφαγίες δηλώνονται οι ανάγκες.

Η Νίνα ήταν πολύ έξυπνη, συνεπής και τολμηρή. Της εξήγησα πώς θα δουλέψουμε. Σε πολύ λίγο χρόνο ανέπτυξε τέτοια αυτογνωσία, συνειδητοποίησε και πραγματοποίησε τόσα πολλά που με έκανε να τρίβω τα μάτια μου! Σεβάστηκε απόλυτα τον τρόπο που είχε μάθει να λειτουργεί, τις ποσότητες που κατανάλωνε, τις μικρές μανίες της για γεύσεις και τσιμπολογήματα∙ διατηρώντας όμως όλα αυτά, παράλληλα άρχισε να φροντίζει να εξασφαλίσει καθημερινά τη θρεπτική διατροφή της και να περπατά τακτικά. Βρήκε σιγά σιγά τρόπο να κοιμάται περισσότερο και να ξεκουράζεται, να κλέβει λίγες στιγμές χαλάρωσης, και άρχισε να φλερτάρει με την ιδέα της διασκέδασης, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Ηταν θεαματική η εφαρμογή ενός άλλου τρόπου λειτουργίας (άγνωστου για εκείνην μέχρι τότε).

Η αλήθεια είναι πως οι μεγάλες αλλαγές σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα καμιά φορά εγκυμονούν τον κίνδυνο να είναι συμπεριφορές όχι πραγματικές παρά θεωρητικές, δηλαδή να εκτελούνται και να διεκπεραιώνονται χωρίς αληθινή, ουσιαστική συμμετοχή του υποκειμένου. Αυτό με προβλημάτιζε κάθε φορά που με επισκεπτόταν και δήλωνε γεμάτη χαρά πως έφαγε όλες τις ημερήσιες τροφές που είχε για να θρέφεται ή ότι έβγαινε καθημερινά για περπάτημα με μια φίλη της.

Τον προβληματισμό μου όμως για το κατά πόσο ήταν βιωματικές οι πράξεις της τον διέλυαν οι πληροφορίες που μου έφερνε –γιατί μίλαγε πια, μίλαγε για τον εαυτό της και για όλα αυτά που ένιωθε, κατ’ ουσίαν δεν έβαζε πια γλώσσα μέσα της– για την καινούργια αντιμετώπιση που είχε υιοθετήσει απέναντι στους άλλους. Το πρώτο που έκανε ήταν να αρνηθεί –με φόβο καρδιάς– τις βάρδιες συναδέλφων που αντικαθιστούσε πολύ συχνά γιατί της το ζητούσαν. Εμεινε στις βάρδιες της και μόνο σε αυτές. Αρχισε να κλείνει την πόρτα του υπνοδωματίου της για να μπορεί λίγο να ησυχάζει, και τα παιδιά της να μην εισβάλλουν στον χώρο της όταν την αναζητούσαν. Αρνήθηκε να φιλοξενήσει στο σπίτι της συγγενείς τις ημέρες των διακοπών των Χριστουγέννων, μια και δεν ένιωθε πλέον υποχρεωμένη να το κάνει. Αρχισε να διακρίνει και να τακτοποιεί τις υποχρεώσεις της απέναντι στον εαυτό της και στους άλλους. Δεν αισθανόταν πια τόσο συχνά αναγκασμένη να κάνει πράγματα που δεν ήθελε ή να μην κάνει πράγματα που ήθελε. Συνειδητοποίησε πως μπορούσε να λειτουργήσει κι αλλιώς, πέρα από τον παλιό δικό της γνώριμο τρόπο. Ανακάλυψε τι σημαίνει «έχω δικαίωμα, έχω ανάγκες».

Στο επίπεδο της τροφής, το πρώτο δικαίωμα που χάρισε στον εαυτό της όταν επέτρεψε τις πολυφαγίες της ήταν το δικαίωμα επιλογής. Από τη στιγμή που παρείχε τη δυνατότητα στον εαυτό της ανά πάσα στιγμή να φάει ό,τι θέλει χωρίς ενοχή, αρκετές φορές πλέον προτιμούσε να μη φάει κάποιο γλυκό ή άλλη λιχουδιά στην οποία παλαιότερα δεν μπορούσε να αντισταθεί. Δεν «έκλεβε» πια τροφή. Τη δικαιούνταν!

Οσο πρόσθετε δικαιώματα και φροντίδα προς τον εαυτό της τόσο αφαιρούσε βάρος από το σώμα της. Οσο αύξανε την ευθύνη απέναντι στην ύπαρξή της τόσο μείωνε την παραπανίσια κατανάλωση τροφής. Αυτήν την πολύπλοκη εξίσωση έλυσε η Νίνα.

➊ Συνηθίζουμε να θεωρούμε τον μαϊντανό ως ένα μυρωδικό που απλά απογειώνει τα πιάτα μας γευστικά. Ομως η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική. Ναι μεν προσθέτει γεύση στο φαγητό μας, αλλά προσθέτει και αρκετά απροσδόκητα οφέλη που κάνουν θαύματα στην υγεία μας. Βοηθά στην πέψη και αντιμετωπίζει την κακοσμία του στόματος.

➋ Καταπολεμά τις φλεγμονές. Ο μαϊντανός βοηθά επειδή έχει υψηλά επίπεδα αντιοξειδωτικών, όπως βιταμίνες C, A και Ε, και μπορεί να ανακουφίσει από φλεγμονές. Μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης αρθρίτιδας. Είναι επίσης εξαιρετική πηγή φλαβονοειδών, των αντιοξειδωτικών που μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών χρόνιων παθήσεων, αθηροσκλήρωσης και της νόσου του Πάρκινσον, αλλά και της νόσου Αλτσχάιμερ.

➌ Ενδυναμώνει τα οστά. Δέκα κλωναράκια μαϊντανού είναι αρκετά για να λάβουμε την ημερήσια ποσότητα σε βιταμίνη Κ. Η συγκεκριμένη βιταμίνη στη διατροφή σας βοηθά στην προστασία κατά των καταγμάτων, καθώς παράγει την απαραίτητη πρωτεΐνη για τα οστά και την πήξη του αίματος.*

*Οι πληροφορίες είναι από το https://enallaktikidrasi.com/2019/07/isxira-ofeli-maintanou-den-gnwrizame/