Σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιχειρήσεις μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Τουρκία έστειλε επανειλημμένως στη Συρία τους «ήρωες του Μωαμεθανικού Στρατού» και κατέλαβε εδάφη της. Αυτό παρά την οργισμένη αντίθεση των πάντων. Τον περασμένο Νοέμβριο, και παρά την αντίθεση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, επεξέτεινε τα θαλάσσια σύνορά της εις βάρος των Aποκλειστικών Oικονομικών Zωνών της Ελλάδας και της Κύπρου. Με την κίνηση αυτή υπονόμευσε, μεταξύ άλλων, και την εφαρμογή της τριμερούς συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου για την κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ιταλία.
Ακολούθως αποφάσισε να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις στη Λιβύη για να στηρίξει το εκεί καταρρέον καθεστώς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, μέσω της οποίας η Τουρκία επιχειρεί να ελέγξει τον διεθνή μουσουλμανικό χώρο. Και αυτό πάρα την εναντίωση των πάντων.
Αναρωτιέται κάποιος, υπ’ αυτές τις συνθήκες, τι μπορεί να φράξει τον επιταχυνόμενο επεκτατισμό της Οθωμανίας του Ερντογάν. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Εξ ου και ο Τούρκος πρόεδρος κάνει, προς το παρόν τουλάχιστον, ό,τι θέλει για τη νεκρανάσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μεταμορφωμένος εν πλήρη συνειδήσει στον Χίτλερ του αιώνα μας.
Τα επεκτατικά σχέδιά του δεν είναι κρυφά. Οπως είπε στις 10 Νοεμβρίου 2016, η Τουρκία «δεν μπορεί να παγιδευτεί εντός των εδαφών της. Τα σύνορά της είναι τα σύνορα της καρδιάς μας και μέσα σε αυτά είναι οι αδελφοί μας στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, τα Σκόπια, την Κριμαία και τον Καύκασο». Εξ ου και στην Πρίστινα, την πρωτεύουσα του Κοσόβου, μιλώντας σε συγκέντρωση χιλιάδων το 2013, αναφώνησε: «Η Τουρκία είναι Κόσοβο και το Κόσοβο, Τουρκία». Κι όπως είπε τον περασμένο Ιανουάριο στη Σμύρνη, τα σύνορα της Τουρκίας επεκτείνονται «από τη Βιέννη έως τις ακτές της Αδριατικής και από το Σιντσιάνγκ (την αυτόνομη περιοχή της Κίνας) έως τη Μαύρη Θάλασσα».
Αυτό διότι, όπως επανέλαβε σε μια άλλη περίπτωση, «η Τουρκία δεν είναι απλώς η Τουρκία. Είμαστε υπεύθυνοι», είπε, «όχι μόνον για τα 79 εκατομμύρια των πολιτών της, αλλά και για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των αδελφών μας σε όλους τους χώρους με τους οποίους συνδεόμαστε ιστορικά και πολιτιστικά». Εάν το νόημα των επεκτατικών του βλέψεων δεν ήταν αρκετά σαφές, ο Τούρκος δημοσιογράφος Μπεράκ Μπεκντίλ, που γράφει για το αμερικανικό Defence News, μνημόνευσε κάτι ακόμη: «Για μερικούς ιστορικούς», πρόσθεσε ο Τούρκος πρόεδρος, «τα σύνορα αυτά συμπεριλαμβάνουν το Χαλέπι (Συρία), τη Μοσούλη και το Κιρκούκ (Ιράκ), το Μπατούμι (Γεωργία), το Καρντζάλι και τη Βάρνα (Βουλγαρία), καθώς και την Κύπρο, τη Θεσσαλονίκη και τα νησιά του Αιγαίου». Τα λόγια του έγιναν χάρτες από τους Τούρκους νεο-Οθωμανούς.
Και αυτό όχι αδικαιολόγητα. Οπως είχε πει ο Ερντογάν στις 7 Δεκεμβρίου 2016, τον χρόνο που, όπως σημείωσε ο Τούρκος ακαδημαϊκός Ερσοΐ Κουτλούκ, η Συνθήκη της Λωζάννης άρχισε να συζητιέται για πρώτη φορά στα ανώτατα κυβερνητικά επίπεδα, η σημερινή Τουρκία δεν είναι η Τουρκία του 1918, αναφερόμενος στον χρόνο που οι Σύμμαχοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη. Η ώρα να κερδίσει ό,τι έχασε τότε, έχει έλθει.
Η χώρα «δεν μπορεί να μείνει εκεί που είναι. Το status quo», τόνισε ο Ερντογάν, «πρέπει να αλλάξει. Είτε θα κάνουμε άλμα προς τα εμπρός είτε θα βουλιάξουμε. Και είμαι αποφασισμένος να πάμε εμπρός». Και «εμπρός», όπως τόνισε τον Μάρτιο του 2018 ο Καβακλιόγλου, ο επικεφαλής της τουρκικής επιτροπής Ασφαλείας και Πληροφοριών, είναι η ισλαμοποίηση της Ευρώπης. «Η Ευρώπη», τόνισε, «θα μουσουλμανοποιηθεί. Με την βοήθεια του Αλλάχ, είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε». Με την ίδια βεβαιότητα, ο Νεμπάτι, αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, διαβεβαίωσε την υφήλιο ότι η Τουρκία έχει προσφέρει τον Ερντογάν ως Ιμάμη για να ηγηθεί όλων των μουσουλμάνων «και ο Ερντογάν δεν μπορεί να ηττηθεί διότι τον στηρίζει ο Αλλάχ».
Οπως είπε ο Σενέκας, «οι κοινοί άνθρωποι σέβονται τη θρησκεία, οι ευφυείς τη θεωρούν ως κάτι το απατηλό και οι πολιτικοί την εκμεταλλεύονται». Για την ηθική δικαίωση των ιμπεριαλιστικών του βλέψεων, ο «σουλτάνος» δεν δίστασε να προσφύγει στην ορολογία των απανταχού καταπιεσμένων. «Να πάτε», είπε με κυνισμό, «στη Συρία, το Ιράκ, τη βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή ή στα Βαλκάνια και να ρωτήσετε τους εκεί αδελφούς μας τι σκέπτονται για την Τουρκία και τους Τούρκους. Κανένας δεν θα σας μιλήσει για κατοχή, εισβολή, διωγμούς ή σφαγές. Εναν αιώνα αφότου εγκαταλείψαμε αυτές τις περιοχές, οι εκεί άνθρωποι ακόμη ελπίζουν και μας περιμένουν». Γι’ αυτό και ο Νταβούτογλου, πρώην πρωθυπουργός αλλά αντίπαλος τώρα του Ερντογάν, δεν είχε πρόβλημα χαρακτηρίζοντας τις εξελίξεις στα Βαλκάνια ως «εσωτερική υπόθεση» της Τουρκίας.
Με τη βοήθεια του Αλλάχ, το χαλιφάτο της αναγεννημένης οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία και τη σημαία της Τουρκίας, θα ενώσει έτσι όλους τους μουσουλμάνους από την Ανατολία έως το Σιντσιάνγκ και θα μετατραπεί στη νέα υπερδύναμη. «Και αυτό σε εδάφη», όπως είπε ο 75χρονος απόστρατος ισλαμιστής στρατηγός Αντνάν Τανρίβερντι, «60 ισλαμικών χωρών, κατοικούμενων από 1,6 δισεκατομμύρια μουσουλμάνων με το 55,5% των παγκοσμίων αποθεμάτων σε πετρέλαιο και το 64% του φυσικού αερίου».
Στην οραματιζόμενη ισλαμική υπερδύναμη συμπεριλαμβάνεται η Αλβανία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κόσοβο και η Βόρεια Μακεδονία. Ολοι, είπε ο Ερντογάν, θα καταλάβουν τότε ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από τους πέντε (δηλαδή, τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία και Βρετανία). Και η οθωμανική αυτοκρατορία, όπως είπε ο Τούρκος υπεύθυνος των Θρησκευτικών Υποθέσεων Αλί Ερμπάς, θα τερματίσει τότε το καθεστώς αποικιοκρατίας και ξένων επεμβάσεων στις υποθέσεις τους και θα έχει στείλει στην Ιστορία τα καταπιεστικά αντικληρικαλιστικά καθεστώτα που αποξένωσαν τους λαούς από τους αδελφούς τους. Θα έχει πάρει την εκδίκησή της για τα τριακόσια χρόνια της δυτικής και χριστιανικής κατοχής των οθωμανικών γαιών.
Αυτά, φυσικά, με τη βοήθεια ενός καθεστώτος βυθισμένου ώς τον λαιμό στη διαφθορά και υπεύθυνου για τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οπως ελπίζουν οι Τούρκοι ισλαμιστές, αυτό θα γίνει έως την 24η Ιουλίου 2023, ακριβώς εκατό χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Τότε που η Τουρκία, είπε ο Ερντογάν, θα γιορτάσει το αποκορύφωμα της 2.200 ετών κρατικής ιστορίας της, των 1.400 ετών πολιτισμού της και των 1.000 ετών παρουσίας της στα σημερινά εδάφη.
Να δούμε πότε η Ουάσινγκτον, οι Βρυξέλλες αλλά και η Μόσχα θα καταφέρουν να συνειδητοποιήσουν τους κινδύνους που εγκυμονεί για τους ίδιους η ισλαμική θεοκρατία της Τουρκίας. Οπως ακριβώς συνειδητοποίησε και ο Δαμοκλής τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε το σπαθί που κρεμόταν από μερικές τρίχες αλόγου πάνω από το κεφάλι του.
