Χαρά Τζαναβάρα: Ευγενική, αξιοπρεπής και σεμνή ώς το τέλος

Δεν έλειψαν ούτε χθες τα συλλυπητήρια μηνύματα προς την εφημερίδα μας για την αγαπημένη μας Χαρά Τζαναβάρα, που μας άφησε τόσο ξαφνικά.

Συνάδελφοι δημοσιογράφοι, κόμματα, εταιρείες σχετιζόμενες με το ρεπορτάζ της, άνθρωποι που βρέθηκαν σε υψηλές θέσεις ευθύνης, όπως η κ. Βασιλική Θάνου, έστειλαν το συγκινητικό μήνυμά τους.

Στο πλευρό της οικογένειάς της

Στον αντίποδα, βιαστικές και άστοχες αναρτήσεις που έγιναν λίγη ώρα μετά την τραγική είδηση για τον χαμό της ασφαλώς και δεν θα μπορούσαν ούτε να εξηγήσουν ούτε, πολύ περισσότερο, να αποτυπώσουν το πώς και το γιατί η Χαρά έφυγε από κοντά μας.

Ο ΕΔΟΕΑΠ σε ανακοίνωσή του αισθάνθηκε την ανάγκη να «στηλιτεύσει ανεύθυνες και ατεκμηρίωτες πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», δίνοντας παράλληλα λεπτομέρειες για την επικοινωνία που είχε η συνάδελφος με τους γιατρούς του Ταμείου τις προηγούμενες μέρες. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει ως «αποκύημα φαντασίας» την ανάρτηση βουλευτή ότι δήθεν οι γιατροί του ΕΔΟΕΑΠ απεφάνθησαν πως «όλα είναι καλά».

Συλλυπητήρια ανακοίνωση εξέδωσε και η ΕΣΗΕΑ, τονίζοντας ότι «η Χαρά Τζαναβάρα άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ρεπορτάζ του Περιβάλλοντος και τα κείμενά της θα μνημονεύονται. Οσοι συνεργάστηκαν μαζί της θα θυμούνται την αξιοπρέπεια και τον αδαμάντινο χαρακτήρα της».

Από την πλευρά μας ως «Εφ.Συν.» έχουμε ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή ότι βρισκόμαστε στο πλευρό της οικογένειάς της και πως κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πάρουμε τεκμηριωμένες απαντήσεις στα ερωτήματά μας.

«Εργολάβοι» για κέρασμα

«Ως το τέλος λυπήθηκα που ήτανε παιδί

θα ‘πρεπε να ‘ταν σύννεφο

σαν κι αυτά που μέσα τους κρύβονται τα πουλιά

όταν φοβούνται»,

Μίλτος Σαχτούρης, Ως το τέλος Ι, από τη συλλογή «Το Σκεύος», 1971.

Τα φύλλα στην ποιητική συλλογή με τα ποιήματα του Σαχτούρη που μου ‘χες κάνει δώρο πριν από 30 χρόνια (30 χρόνια!) στη γιορτή μου έχουν κιτρινίσει. Τίποτα όμως δεν έχει ξεθωριάσει από τη δύναμη των στίχων, από την ευγένεια, την αξιοπρέπεια και την ευθυκρισία σου, που δεν ήταν πάντα καλοδεχούμενη, όπως δεν είναι καλοδεχούμενη η άδολη κριτική και η αλήθεια που ξεβολεύει.

Χαμηλόφωνη αλλά ουσιαστική η αγάπη σου για το περιβάλλον, για τη δημοσιογραφία, την επιστήμη σου, την ιστορία των κτιρίων που φώτισες με τη δική σου ξεχωριστή ματιά της γνώσης, η έγνοια σου για μια άλλη κοινωνία. Σεμνή, ουσιαστική και υπαινικτική, όπως στα γραπτά σου έτσι και στα όσα αφορούσαν τη ζωή σου και τους αγώνες σου…

Διακριτικό και ανατρεπτικό το χιούμορ σου: συντάκτρια του υπουργείου Περιβάλλοντος που από πάντα νομιμοποιεί τα αυθαίρετα και κλείνει το μάτι σε κάθε λογής κατασκευαστές που τσιμεντώνουν το δημόσιο συμφέρον εσύ μας έφερνες για κέρασμα στη γιορτή σου… εργολάβους.

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Το Σάββατο που μπορεί να έφυγες, αφού έμεινε αναπάντητη η κλήση και το μήνυμα, κάτι που η ευγένεια του χαρακτήρα σου δεν συνηθίζει, ήταν η εαρινή ισημερία και η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, στης καραντίνας τον καιρό. Τραγική ειρωνεία έτσι; Εσύ θα καταλάβαινες…

Και περήφανη ώς το τέλος, σκέφτομαι διαβάζοντας από την ανάρτηση του αδερφού σου ότι δεν ήθελες να πας νοσοκομείο λόγω των συνθηκών με τον κορονοϊό, για να μην επιβαρύνεις την εύθραυστη κατάσταση της υγείας σου αλλά ίσως και το σύστημα υγείας, ικανή ήσουν… Αχ, Χαρά μας…

ΙΩΑΝΝΑ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

«Επαγγελματισμός και συνέπεια»

Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε από κοντά με τη Χαρά ήταν στα Γιάννενα, όταν ήρθε με τη δημοσιογραφική αποστολή για τα εγκαίνια της Ιόνιας Οδού πριν από πάνω από δύο χρόνια πια. Δεν μιλήσαμε, ενώ τη σκεφτόμουν, όταν προέκυψε θέμα πριν από ένα μήνα για την επέκταση της Ιόνια Οδού προς την Κακαβιά. Οταν είχαμε γνωριστεί στην αρχή της «Εφ.Συν.» στην Αθήνα, έπιασε αμέσως την κουβέντα για τα μεγάλα έργα στην Ηπειρο και θυμηθήκαμε ότι ήμασταν στο ίδιο λεωφορείο τότε που άνοιξε με έκρηξη η σήραγγα Δρίσκου και πρωτοείδαμε τα μεγάλα τούνελ και τις γέφυρες. Πόσα χρόνια πέρασαν.

Κι όλα αυτά ίσως να μην έχουν σημασία για τον αναγνώστη και αφορούν περισσότερο τη δικιά μας δουλειά. Αυτή τη δουλειά όμως η Χαρά Τζαναβάρα την έκανε με απόλυτο επαγγελματισμό και συνέπεια, επενδύοντας πραγματική γνώση και έρευνα. Γνώριζε τα πάντα και ήξερε όσο λίγοι το αντικείμενό της. Και η απώλεια της Χαράς είναι και απώλεια για αυτήν τη δημοσιογραφία της αξιοπιστίας και του σεβασμού στον αναγνώστη και την αναγνώστρια που θέλουν να μάθουν τι γίνεται γύρω τους.

Πάνω στη δουλειά και κάτι πιο προσωπικό: ήταν γενναιόδωρη και ενθαρρυντική μαζί μου, αντάλλασσε πληροφορίες, έδινε χώρο διατηρώντας συνεχώς τη θέση της. Είναι μια συναδελφική στάση που δεν μπορώ να μην τη θεωρώ παρακαταθήκη, που θα τη θυμάμαι και ως έναν τρόπο για να εργάζεσαι σήμερα στον καθημαγμένο χώρο του ελληνικού Τύπου.

ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

«Με μια ανεμώνη»

Οταν έμαθε ότι ο περιφερειάρχης απαγόρευσε από προχθές κάθε κίνηση στο Σέιχ Σου, η φίλη της εφημερίδας μας Ιφιγένεια, που έκανε συχνό περίπατο στα δάσος, μου έγραψε «τι να κάνω, θα… συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις».

Είχε προλάβει να μου στείλει μια φωτογραφία ενός εξαίσιου άνθους άγριας ανεμώνης που έχει μέγεθος μικρού νυχιού. Κάθομαι τώρα και το κοιτάω, ώρα πολλή, ζηλεύοντας -αλλά όχι φθονώντας- την αγριάδα της, την επιμονή και την αντίσταση στη φθορά, αλλά και για την ομορφιά που ορθώνει κάθε άνοιξη. Και τη νιώθω σύμμαχο στα πάθια μας, άδολη παρηγοριά, που δεν ζητάει αντιγύρισμα. Και μ’ αυτήν την ανεμώνη αποχαιρετάω από μακριά τη Χαρά Τζαναβάρα.