Τις παραμονές των προηγούμενων δημοτικών εκλογών, κυρίες και κύριοι, η περιοχή Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Γραμματικού, δηλαδή του ενιαίου «Δήμου Μαραθώνα», είχε ήδη εκλέξει τον νέο της δήμαρχο: Οπου κι αν πήγαινα, στον φούρνο, στον ψαρά, στον χασάπη, στο γυμναστήριο, στο συνεργείο, παντού μιλούσαν με ενθουσιασμό για τον «μοντέρνο», «ικανότατο», «σπουδαίο» Ηλία Ψινάκη, που θα αναμόρφωνε τον δήμο, θα έφερνε την ανάπτυξη, θα έκανε όλο τον κόσμο, Ευρώπη και Αμερική, να μιλάει για τον Μαραθώνα και τους Μαραθωνίτες!
Ανθρωποι που ψήφιζαν από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μέχρι ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή, όλοι είχαν ομοθυμαδόν αποφασίσει να στηρίξουν Ψινάκη με κλειστά μάτια, δαγκωτό!
Αντιμέτωπη μ’ αυτή την πρωτοφανή ομοψυχία, προσπάθησα, ως ξένη στην περιοχή, να αναζητήσω τα αίτιά της. Οι απαντήσεις στο «Γιατί Ψινάκη;» παραλίγο να με κάνουν να καραφλιάσω:
● «Ο Ψινάκης, Αλλοπάρ, ξέρει όλους αυτούς της τηλεόρασης: τη Μενεγάκη, τον Τσίμα, την Τρέμη, τον Σρόιτερ. Ολοι θα λένε για μας, θα τους φέρει όλους εδώ και θα μας βλέπει όλη η Ευρώπη!». Λόγια ενός φούρναρη, που μάλιστα δεν σήκωνε κουβέντα.
● «Ο Ψινάκης έχει σχέδια να γίνει η παραλία, από Ραφήνα μέχρι Μαραθώνα, μια νέα Κυανή Ακτή! Αυτό θα πει ανάπτυξη, Αλλοπάρ!». Κι ο υδραυλικός μου τράβηξε μια κατσαβιδιά και συνέχισε: «Μιζέρια, τέλος! Εχει τους Λάτσηδες πίσω του αυτός, θα φέρει Κινέζους, Γιαπωνέζους, θα γίνουμε άρχοντες μ’ αυτόν…».
Οταν, κάποια στιγμή, άνοιξαν οι κάλπες, τα αποτελέσματα ήταν σαν και αυτά των πρόσφατων εκλογών, με Μητσοτάκη, Πατούλη, Μπακογιάννη: Ο Ψινάκης σάρωσε, τον ψήφισαν κι οι πέτρες.
Κι άρχισαν τα παρατράγουδα, στο πρώτο κιόλας δημοτικό συμβούλιο. Οπου ο δήμαρχος στον οποίο οι πολίτες είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους, φορώντας τη γνωστή του «πασμίνα» και τριγυρισμένος από γραβατοφορεμένους «φουσκωτούς», τους αντιμετώπισε ως «βλαχαδερά» και εξωτικούς ιθαγενείς:
● «Να πλένεστε και κάπου κάπου»!
● «Να ντύνεστε ωραία, όχι σαν σούργελα, αγάπες μου»!
Τον άκουγαν και δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους. Κοίταζαν ο ένας τον άλλον, σαν να ρωτούσαν «αυτόν ψηφίσαμε;».
Κι όταν αντιλήφθηκαν ότι ο δήμαρχος περισσότερο χρόνο ζούσε με φίλους στη Μύκονο, παρά στον δήμο του, θύμωσαν. Και κατάλαβαν το λάθος τους. Αλλά ήταν πια αργά: Τα χρόνια που ο Ψινάκης διοίκησε (λέμε τώρα…) τον δήμο ήταν χαμένα χρόνια για τον δήμο και τους δημότες του.
*Η Αλλοπάρ, θυμάμαι, είχε μείνει άναυδη απ’ τον ενθουσιασμό που είχε καταλάβει ειδικά το χωριό του Μαραθώνα υπέρ του Ψινάκη. Και, μετά, έζησε και τη φοβερή απογοήτευση απ’ τα έργα, τις ημέρες και τον χυδαίο τρόπο που τους αντιμετώπισε. Αλλά έτσι είναι ο λαός: πάντα γελαστός και γελασμένος. (Κάτι μού θυμίζει αυτή η ιστορία…).
