Είπα να παίξω σήμερα, με μια παραλλαγή του γνωστού… ορθοφωνικού γλωσσοδέτη: μια πάπια, μα ποια πάπια. Αλλά να παίξω ανοιξιάτικα, καθώς χθες, μάλλον έκπληκτος, είδα κάμπια να σουλατσάρει στην Πανεπιστημιούπολη έρημη και μόνη, που την εξέλαβα ως προάγγελο της άνοιξης βασισμένος στο λαογραφικό: ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
Διότι ναι μεν στη φύση αρέσει το κρυφτούλι, όπως είπε και ο παππούς Ηράκλειτος (Φύσιν κρύπτεσθαι φιλεί). Αλλά η φύση –εν αντιθέσει προς άλλους οργανισμούς– έχει φυσική συνέπεια στα προγράμματά της, ασχέτως αν κάποτε μοιάζει να βιάζεται ή να βαριέται.
Βεβαίως, η εν λόγω κάμπια θα γίνει και αυτή, προς τον Αύγουστο, πεταλούδα –έστω γενικά λεπιδόπτερο–, ποτέ όμως δεν θα τραγουδηθεί σαν Μια ωραία πεταλούδα (πιο σπαρακτικό παιδικό τραγούδι δεν έχω ακούσει· άμα προσέξεις τα λόγια, μάλλον απαιτείται γονική συναίνεση: … Ολο τον καιρό γυρίζει και τα άνθη χαιρετά/ κι όταν έρχεται χειμώνας πέφτει κάτω και ψοφά… Τρομακτικό. Σαν την κατάρα: Κακό ψόφο να ’χεις!).
Δεν θα τραγουδηθεί, γιατί πρόκειται για την πευκοκάμπια ή πιτυόκαμπη ή κάμπη τη λιτανεύουσα· επειδή σέρνονται ομαδικά, στη σειρά, σαν λιτανεία, ενωμένες με τριχίδια. Και εδώ είναι το πρόβλημα, στα τριχίδια.
Διότι κάθε κάμπια (προνύμφη) αμολάει στο κύριε ελέησον και σε μεγάλη ακτίνα, με το φύσημα του ανέμου, περίπου ένα εκατομμύριο τριχίδια, που έτσι κι είσαι αλλεργικός, την πάτησες, κι αν πλησιάσει κομβόι από κάμπιες ο σκύλος σου, την πάτησε κι αυτός.
Χώρια που η πεταλούδα της πευκοκάμπιας –νυκτόβιο λεπιδόπτερο που τρελαίνεται για πεύκο– είναι σε θέση να καταστρέψει ολόκληρο πευκοδάσος για μπρέκφαστ. Τι να γίνει, έχει και τα τρωτά της η άνοιξη. Αλλωστε, κατοικούμε ακόμα στον Φλεβάρη!
