Οταν έφτασε η ώρα της εκλογής του νέου Προέδρου (1980), ο Κ. Καραμανλής εξασφάλισε στην τρίτη ψηφοφορία τις απαιτούμενες 180 ψήφους. Εφτασε τις 183, αφού στις 174 της Ν.Δ. προστέθηκαν και οι ψήφοι ενός διαγραμμένου από το ΚΟΔΗΣΟ, ενός ανεξάρτητου, ενός βουλευτή της ΕΔΗΚ και τριών της φιλοχουντικής Εθνικής Παράταξης. Η πηγή τριών ακόμη ψήφων έμεινε αδιευκρίνιστη. Το ενδιαφέρον είναι ότι εναντίον του εκτοξεύτηκαν από την πλευρά της Ακροδεξιάς κατηγορίες για εκμετάλλευση «αποστατών» βουλευτών και για «νόθο αποτέλεσμα».
Το δημοσιογραφικό όργανο των νοσταλγών της δικτατορίας επιτέθηκε στον Καραμανλή με μια επιχειρηματολογία που μας φαίνεται εξαιρετικά επίκαιρη: «Οι 14 βουλευταί που ανέδειξαν τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας είναι αποσχισθέντες από τα κόμματά των και προσχωρήσαντες εις την Ν.Δ. ή ευθέως ή με τον αυτοχαρακτηρισμόν τους ως δήθεν ανεξαρτήτων. Οι βουλευταί αυτοί ουδέν αντιπροσωπεύουν. Επαυσαν να είναι εντεταλμένοι φορείς λαϊκής θελήσεως. Είναι σώματα πολιτικώς νεκρά. Με ωρισμένην σημαίαν τούς εψήφισεν ο λαός και άλλην αντίθετον σημαίαν εσήκωσαν εκείνοι εις το κοινοβούλιον. Μόνον αν επανεκλεγούν από τον λαόν θα αποκτήσουν πολιτικήν υπόστασιν. Τώρα δεν αντιπροσωπεύουν παρά τον εαυτόν τους. […] Ολα τα συμβαίνοντα γύρω από την εκλογήν του Ανωτάτου Αρχοντος είναι νόθα. Στερούνται πολιτικής νομιμότητος. […] Η χώρα ευρίσκεται τώρα εις πλήρη ανωμαλίαν με τον Καραμανλήν πρωτομάστορα και πρωτοϋπεύθυνον αυτής της εκτροπής» (άρθρο Σάββα Κωνσταντόπουλου, «Ελεύθερος Κόσμος», 6.5.1980).
* Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην «Εφημερίδα των Συντακτών – Σαββατοκύριακο» που κυκλοφορεί.
-320x213.jpg)
