Καινοτομίες, έμφαση στις νέες ψηφιακές τεχνολογίες, νέα σημεία συνάντησης, γέφυρες που στήνονται ανάμεσα στην Αθήνα και την Ανατολή, έμπνευση από το αστικό περιβάλλον και την κοινωνική διαστρωμάτωση των πόλεων, εμβάθυνση σε ζητήματα που αφορούν την πολιτισμική ιδιαιτερότητα, συλλογικές μνήμες κι αναζητήσεις.
Με άλλη στόχευση (καλλιτεχνική και γεωγραφική), λιγότερες ελληνικές παραγωγές και σταρ καλεσμένους αλλά με διάθεση να δοθεί χώρος σε νέες κοινότητες, σε ανεξερεύνητες δημιουργικές εστίες και στον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της τέχνης, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση παρουσίασε τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό της για την περίοδο 2018-2019. Συζητήσεις, θέατρο, μπόλικος πειραματισμός στη μουσική, εκπαιδευτικά εργαστήρια και φυσικά τα φεστιβάλ της που έχουν πια καθιερωθεί.
«Μας αρέσουν η περιέργεια, η απόλαυση, η έκπληξη, η Αθήνα, οι πόλεις, η αδρεναλίνη, η γνώση, η απόκλιση, η δουλειά, η μνήμη, το παρόν, η έμπνευση, οι ιστορίες, οι σχέσεις. Μας αρέσει να πυροδοτούμε συζητήσεις για τα σημαντικά που δεν είναι αυτονόητα, για τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Οι κοινές μας λέξεις είναι η σύνδεσή μας», αναφέρει η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, ερμηνεύοντας τη φιλοσοφία τους. Ψάχνοντας το πρόγραμμα ξεχωρίσαμε ήδη τα εξής:
■ Ηθοποιοί απολύονται, σκηνοθέτες αποχωρούν, πολυαναμενόμενες παραστάσεις λογοκρίνονται, το θέατρο παρακμάζει. Μια υπερσυντηρητική κυβέρνηση απομακρύνει τον καλλιτεχνικό διευθυντή ενός ιστορικού θεάτρου. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική. Η «Δίκη» του Κάφκα διαδραματίζεται με ανατριχιαστικό τρόπο στη σημερινή Πολωνία και ο Κρίστιαν Λούπα –θύμα των πρακτικών που έπληξαν το περίφημο Teatr Polski του Βρότσλαβ– σχολιάζει τα φαινόμενα λογοκρισίας που πληθαίνουν στην πατρίδα του, σε μια πεντάωρη παράσταση (6-10/3/2019).
■ Ο σκηνοθέτης Ομάρ Αμπουσαάντα και ο συγγραφέας Μοχάμαντ Αλ Αταρ αποκαλύπτουν την κρυμμένη διάσταση του πολέμου στη Συρία ερευνώντας στο «The Factory» μια πραγματική ιστορία: Το 2010, παραμονές της «αραβικής άνοιξης», εγκαινιάστηκε ένα εργοστάσιο τσιμέντου, γαλλικών συμφερόντων, το οποίο λειτουργούσε -με κάθε κόστος- ανεξάρτητα από τις αιματηρές συγκρούσεις που καθόρισαν δραματικά το μέλλον της Συρίας (8-11/11).
■ Η Μαρία Πανουργιά σκηνοθετεί το θρυλικό αμερικανικό έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» (12-23/12) του Εντουαρντ Αλμπι χωρίς ψευδαισθήσεις, τοποθετώντας το σε ένα «ταριχευμένο» αστικό σαλόνι και αφήνοντας το ραδιόφωνο ανοιχτό. Δεν την ενδιαφέρει μόνο η νοσηρότητα στις σχέσεις των δύο ζευγαριών αλλά συνολικά η εποχή του έργου. Πρωταγωνιστούν: Κ. Αβαρικιώτης, Λ. Κιτσοπούλου, Γ. Παπαδόπουλος, Σ. Βογιατζάκη.
■ Αναμφισβήτητα, αν υπάρχει ένας άνθρωπος που «ηλέκτρισε» το μπαλέτο, του έδωσε νέα πνοή και το έκανε μια δυναμική τέχνη έτοιμη να εκτοξευτεί στον 21ο αιώνα, αυτός είναι ο Ουίλιαμ Φόρσαϊθ. Στο «A Quiet Evening of Dance» θα δούμε τέσσερα έργα –δύο αναβιώσεις και δύο νέες δημιουργίες– με χορευτές που έχουν συνεργαστεί μαζί του για πολλά χρόνια (2-6/2/2019).
■ Το 2018, συμπληρώθηκαν 110 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου θεωρητικού, οργανίστα, συνθέτη και καθηγητή σύνθεσης Ολιβιέ Μεσιάν. Το Ωδείο Αθηνών συνεργάζεται με τη Στέγη για ένα σημαντικό αφιέρωμα όπου έργα του θα παρουσιαστούν με τη συνδρομή του πιανίστα Φλοράν Μποφάρ (μαθητής της συζύγου του Μεσιάν και ιδανικής ερμηνεύτριας των συνθέσεών του), καθώς και του συνθέτη Αλέν Λουβιέ που μαθήτευσε δίπλα του (4-7/3/2019, Ωδείο Αθηνών).
■ Πολυπράγμων, αταξινόμητος και πάντα καλλιτεχνικά ανορθόδοξος, ο θρυλικός Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ (Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού, Grizzly Bear, Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη) κουβεντιάζει με τον μετρ των ζωντανών συνεντεύξεων Πολ Χολντενγκρέιμπερ (ιδρυτής της σειράς ομιλιών LIVE της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης) και μοιράζεται ιστορίες, σκέψεις, απόψεις από την απρόβλεπτη πορεία του (15/4/2019).
■ Δύο χρόνια μετά τη «Μελαγχολία των δράκων», με την οποία μας συστήθηκε, ο Φιλίπ Κεν επιστρέφει στη Στέγη με το «Crash Park: Η ζωή ενός νησιού» (28-30/12) όπου μπλέκει την ομηρική «Οδύσσεια» με το τηλεοπτικό «Lost», τον Ιούλιο Βερν με το μιούζικαλ και την εξορία με την ουτοπία. Με αυτή τη λογική, στο Πάρκο του όλα συμβαίνουν από πέντε ηθοποιούς και τρεις μουσικούς, γύρω από την κομμένη ουρά ενός φλεγόμενου αεροπλάνου, καρφωμένου σε ένα ερημονήσι.
■ Ο κόσμος του Δημήτρη Παπαϊωάννου συναντά το σύμπαν της Πίνα Μπάους. Εννέα χρόνια μετά την αιφνίδια απώλεια της σπουδαίας καλλιτεχνικής διευθύντριας του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ, ένας χορογράφος εκτός σχήματος χορογραφεί για πρώτη φορά το θρυλικό ανσάμπλ. Το «Since she» αποτίει φόρο τιμής στη μεγάλη Πίνα και ξαναδίνει ζωή σε ό,τι μας κληροδότησε (18-21/12).
