efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τα γεράματα της Αλλοπάρ -που ήδη έκλεισε τα 12- μού έχουν αλλάξει τον τρόπο που την έβλεπα. Δεν βλέπω πια σ’ αυτήν το τρελαμένο «αγοροκόριτσο», που έτρεχε σαν βέλος στις ατελείωτες βόλτες μας και που, όταν έβλεπε από μακριά κάποιο άλλο σκυλί, πήγαινε κατ’ ευθείαν κοντά του για… αναγνώριση – δηλαδή για εξαντλητικό μύρισμα. (Και που, καμιά φορά, του την έπεφτε κιόλας!)

Σήμερα το Αλλοπαράκι μου δεν τρέχει πολύ – άντε να κάνει ένα κατοστάρι, κι αυτό όχι σαν τον άνεμο. Συνήθως πάει σ’ ένα τέμπο ημιαντοχής -σαν να τρέχει 1.500άρι, ας πούμε- και πολύ συχνά, ειδικά στην αρχή της βόλτας, κουτσαίνει.

Ατιμα αρθριτικά. Οταν κοιμάται δεν ακούει τίποτα.

Ο Ρίνγκο Σταρ να παίζει ντραμς δίπλα της, η Αλλοπάρ δεν θα πάρει χαμπάρι. Κι όταν επιτέλους ξυπνάει, κοιτάζει γύρω της, έντρομη, για να καταλάβει τι συμβαίνει…

Προχτές, στη βόλτα μας, είδα από μακριά δύο σκυλιά, άγνωστα σε μένα, να έρχονται προς το μέρος μας. Απείχαν κάπου 100 μέτρα και η απόσταση συνεχώς μειωνόταν.

Ο Σούρτας, που ήταν δίπλα μου, βλέποντάς με να μην υποχωρώ και ακούγοντάς με να τους βάζω τις φωνές, κινήθηκε με την ουρά όρθια -δηλαδή άφοβα- προς το μέρος τους.

Η Αλλοπάρ, όμως, που ήταν 20 μέτρα, περίπου, πίσω μας, έμεινε ακίνητη, στήλη άλατος.

Συνέχισα να προχωρώ, μαζί με τον Σούρτα, προς τα άγνωστα σκυλιά, οπότε αυτά οπισθοχώρησαν και την έκαναν, όπως λένε, με πλάγια πηδηματάκια.

Ο Σούρτας τα κυνήγησε (δήθεν) για λίγο και ξαναγύρισε, μ’ ένα θριαμβευτικό ύφος, σε μένα. Γύρισα πίσω να δω, αλλά η Αλλοπάρ είχε εξαφανιστεί. Οταν επιστρέψαμε σπίτι, μας περίμενε έξω από την πόρτα η καημένη.

Της φίλησα το μουσούδι και ηρέμησε, το κοριτσάκι μου.

Τώρα που γέρασε την αγαπάω περισσότερο από πριν. Τώρα μ’ έχει περισσότερη ανάγκη.