«Ο άνθρωπος έχει μέσα του τον λύκο του φασισμού»

Ο Ορέστης Ντάντος έχει ένα τραγούδι στον καινούργιο του δίσκο «Προσάναμμα» που λέγεται «Αναστενάρηδες» με τον εξής, καταπληκτικό στίχο: «Σαν καίγεται η καρδιά δε σβήνει εντελώς / προσάναμμα για τις φωτιές που θα ’ρθουν». Λίγο πριν από την αυριανή συναυλία του στο Ιλιον Plus τον συναντώ και τον ρωτώ αν νιώθει και ο ίδιος σαν… αναστενάρης στη σύγχρονη μουσική Ελλάδα. «Πολλές φορές αναστενάζω και ξεφυσάω γιατί δίνω κι εγώ τη μάχη μου σε αυτό το σκοτεινό τοπίο. Αλλά θα μπορούσα να ήμουν μουσικός στη Συρία ή άνεργος στην Ελλάδα, οπότε μαζεύομαι γρήγορα».

Νέος δίσκος (ο τέταρτος προσωπικός του), ολοκαίνουργια τραγούδια και μία συναυλία που σηματοδοτεί, όπως λέει ο ίδιος, την αρχή ενός καλοκαιριού γεμάτου μουσική και ιστορίες για έμπνευση μέσα από ξεχωριστές αφηγήσεις αναζήτησης, αποδοχής, ωρίμανσης και λύτρωσης: «Το νέο άλμπουμ είναι το πιο “δουλεμένο” μου», σημειώνει.

«Περιέχει εννέα τραγούδια σε στίχους και μουσική δική μου αντιμετωπίζοντας ηχητικά το κάθε τραγούδι ξεχωριστά, ανάλογα με το τι υπαγόρευε το ίδιο. Υπάρχει μια τριάδα τραγουδιών με παραδοσιακό χρώμα, άλλα καθαρόαιμα ποπ, αλλά και πιο σκοτεινά, ηλεκτρικά κομμάτια. Φτιάξαμε έναν δίσκο που είναι σίγουρα δύσκολο να τον κατατάξεις ή να τον περιγράψεις. Στο Ιλιον θα παίξουμε με τους σταθερούς συνεργάτες και φίλους όλα τα τραγούδια του καθώς και επιλεγμένα από τους προηγούμενους».

Είναι λύτρωση τα δάκρυα ή μήπως είναι το γέλιο τελικά, όπως λέει σε έναν στίχο του; «Ιδιο είναι το κλάμα. Και του γέλιου. Εκείνες τις ευλογημένες στιγμές που ξεσπάς σε λυγμούς από έντονο γέλιο νιώθεις ακριβώς όπως όταν κλαις από θλίψη. Στην πραγματικότητα και στις δύο περιπτώσεις κλαις για την ύπαρξη στην οποία το καλό και το κακό ταυτίζονται».

Τα τραγούδια είναι αυτόνομα από τον δημιουργό τους; «Για μένα, ναι. Δεν συμμερίζεται όμως αυτή την άποψη ο περισσότερος κόσμος. Εχω την αίσθηση ότι οι πιο πολλοί ακροατές θέλουν να φτιάχνουν και μια μυθολογία γύρω από το πρόσωπο του δημιουργού που όταν κλονίζεται, φτάνουν ακόμα και στο σημείο να υποτιμούν το έργο του. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Σαββόπουλος, για παράδειγμα».

Οι αναφορές του κυμαίνονται από την ξένη ποπ και ροκ ώς την παραδοσιακή και σύγχρονη ελληνική μουσική. Πώς διακρίνεται άραγε το ήθος στη μουσική; «Από το πόσο ανταποκρίνεται το έργο στην εσωτερική ανάγκη για δημιουργία του καλλιτέχνη ή στις ναρκισσιστικές του ανάγκες επιτυχίας.

Η πρώτη περίπτωση δίνει αληθινά έργα, η δεύτερη κατασκευές» λέει ο Ορέστης που, ευαίσθητος ων και κοινωνικά ενεργός, ανησυχεί για τη συντηρητική στροφή της Ευρώπης: «Θεωρώ ότι τον λύκο του φασισμού τον έχει ο άνθρωπος μέσα του. Δεν μπορεί να τον εξαφανίσει. Θα πρέπει να τον κρατάει δεμένο και νηστικό. Αλλιώς θεριεύει. Δυστυχώς είμαστε σε περίοδο που περνάει κόσμος και ανέμελα του πετάει φαγητό…».

INFO: Ιλιον Plus, Κοδριγκτώνος 17, Σάββατο 5 Μαΐου. Ωρα έναρξης: 22.00. Είσοδος: 6 €