Η παρατεταμένη κρίση στην Ιταλία προκάλεσε αναμφίβολα ανησυχία και στη χώρα μας και ως συνήθως έδωσε την ευκαιρία σε ορισμένους να προχωρήσουν σε ανιστόρητους παραλληλισμούς με τις ελληνικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων.
Η κρίση που κατέληξε στον σχηματισμό κυβέρνησης -ανεξάρτητα από το πόσο θα αντέξει- έγινε αφορμή για να διατυπωθούν αρκετές απλοϊκές έως ισοπεδωτικές απόψεις τόσο για τις πολιτικές δυνάμεις που επικράτησαν στην Ιταλία, όσο και για το περίπλοκο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλαίσιο, με τις πολυποίκιλες πιέσεις και παρεμβάσεις του σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα.
Ας μην έχουμε αυταπάτες. Η σύγκλιση των δύο ιταλικών κομμάτων που σχημάτισαν και κυβέρνηση έγινε στη βάση κυρίως αντιευρωπαϊκών, ακροδεξιών και αντιδημοκρατικών θέσεων, με αιχμή την εκδίωξη των μεταναστών και έχει ως συμπλήρωμα ορισμένα αιτήματα κοινωνικού χαρακτήρα για να εξασφαλιστούν οι ψήφοι των δυσαρεστημένων.
Σε κάθε περίπτωση τον τόνο δίνουν οι ρατσιστές της Λέγκας και όχι η «κουρελού» του λαϊκιστή Μπέμπε Γκρίλο. Από την άλλη πλευρά όλοι γνωρίζουμε καλά την καταθλιπτική κυριαρχία των γερμανικών απόψεων στην πορεία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος -πέρα από τις ακραίες θέσεις για τις αγορές και την ψήφο των Ευρωπαίων.
Συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα να διαλέξουμε ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να κυβερνήσουν τώρα στην Ιταλία, οι οποίοι επευφημούνται από κάθε ακροδεξιό και διαφημίζονται ως «αντισυστημικές δυνάμεις», και από την άλλη πλευρά αυτούς που καθορίζουν, δυστυχώς εδώ και καιρό, τα ευρωπαϊκά πράγματα.
Το δυστύχημα είναι ότι ορισμένοι δημοκρατικοί, ακόμη και αριστεροί, πολίτες εντυπωσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια από υποτιθέμενους «αντισυστημικούς», όπως ο Τραμπ, οι οργανωτές του Brexit ή τα αντίστοιχα ιταλικά κόμματα. Πάντως η «αντισυστημικότητα» των τελευταίων δεν άντεξε πολύ…
Αυτά τα ψευτοδιλήμματα δεν ταιριάζουν στους δημοκρατικούς, προοδευτικούς πολίτες, όποια εκδοχή αριστερού κόμματος ή κινήματος και αν υποστηρίζουν. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ιταλίας και μόνο η σύγχρονη ιστορία της προσφέρει την απόδειξη ότι δεν είμαστε αναγκασμένοι να υποκύπτουμε σε ψευτοδιλήμματα.
Γιατί και εκεί, όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη, δόθηκαν σκληροί κοινωνικοί και λαϊκοί αγώνες για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ώστε να αναγνωριστούν τα πολιτικά και εργατικά δικαιώματα, να αναγνωριστούν σε όλους τα ανθρώπινα δικαιώματα, να κατοχυρωθούν με θυσίες οι κατακτήσεις των εργαζομένων σε νόμους και Συντάγματα.
