Το ξεχασμένο μα διαρκώς παρόν 1968…

Από το φθινόπωρο του 1967 έως και τα τέλη του ’68 ένας θίασος γυρνούσε σαν το La Βaraca του Λόρκα την Αμερική απ’ άκρη σ’ άκρη, με ένα αίτημα: «Απελευθερώστε το θέατρο! Το θέατρο είναι δικό σας!» Το Living Theatre, μέσα από την περίφημη παράσταση «Paradise Now», έβγαζε ηθοποιούς και θεατές πιασμένους χέρι χέρι στους γύρω δρόμους, σε μικρές μα εκκωφαντικές διαδηλώσεις. Η πολιτιστική Αμερική ορθωνόταν ως το αντίπαλον δέος της πολιτικής Αμερικής. Η εποχή ήταν σημαδιακή και η εποχή ήταν το ’60. Η χρονιά ήταν το 1968. Κι ήταν η χρονιά που πίστεψε πως μπορούσε ν’ αλλάξει τον κόσμο!

Και τότε συνέβη το Σικάγο: Οι Yippies (από το αρκτικόλεκτο Υ.Ι.P. Youth International Party) εμπνεύστηκαν και χρησιμοποίησαν τη θεατρικοποίηση των διαδηλώσεων το καλοκαίρι του 1968, όπου συνέβη το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στην πόλη, για να διαμαρτυρηθούν για την καταπιεστική αμερικανική πολιτική. Οπως ο D. Farber στο «Σικάγο 68» επισημαίνει, οι Υippies χρησιμοποίησαν τις αρχές και τις μεθόδους του Guerilla Theatre ως απαραίτητα εργαλεία για μια κοινωνική και προσωπική-ηθική επανάσταση.

Εξω από τα τείχη του συνεδρίου των Δημοκρατικών οι Yippies έχτισαν το δικό τους «Φεστιβάλ της ζωής» για να αντιπαρατεθούν στην κουλτούρα του πολεμικού και όχι μόνο θανάτου, μια γιορτή που περιελάμβανε εργαστήρια, διαδηλώσεις, ροκ συναυλίες, χάπενινγκ, γεννώντας πλήθος παρόμοιων φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο. Και φυσικά περιελάμβανε ίσως το πιο γνωστό χάπενινγκ της εναλλακτικής κουλτούρας ιδίως αυτής των «Καταστασιακών», που έγινε ποτέ.

Τον «Πίγκι», το αληθινό γουρουνάκι που κατέβαζαν ως υποψήφιο πρόεδρο, πηγαίνοντάς τον σε συνεντεύξεις Τύπου, υποβάλλοντάς του ερωτήσεις, ανεβάζοντάς τον στο βάθρο για ομιλίες, συλλαμβάνοντάς τον από την αστυνομία και ούτω καθεξής. Ο «Πίγκι» ήταν, όπως έλεγαν, το συμβολικό αντίθετο του πήγασου, αυτού του εμβλήματος μιας άλλης ζωής όπου ο άνθρωπος θα μπορούσε να πετάξει.

Οταν, μετά τις πρώτες ειρηνικές ημέρες, άρχισε η βίαιη καταστολή στους δρόμους, ο «Πίγκι» έγινε ψευδώνυμο των μπάτσων του Σικάγου στους οποίους πετούσαν κονσέρβες με χοιρινό, ψευδώνυμο που θα περνούσε πάνω από τον ωκεανό και καθιερωνόταν για τους «μάτσο», τους βίαιους αστυνομικούς σε όλο τον κόσμο.

Η ουσιαστικά βίαιη ενηλικίωση μιας ολόκληρης κοινωνίας -παλίμψηστου των πολιτισμών όλου του πλανήτη- «μέσα από τη συνειδητοποίηση της βρομιάς του πολέμου και της υποκρισίας της λευκής μεσοαστικής οικογένειας» δημιούργησε νομοτελειακά μια σύγκρουση όπου η ζωή κι ο θάνατος έπρεπε να κονταροχτυπηθούν. Και η «σκηνή» στην οποία συναντήθηκαν για να αναμετρηθούν υπήρξαν το θέατρο κι οι δρόμοι.