Οταν δυσκολεύεσαι να γράψεις ένα κάποιο απόγευμα Δευτέρας, σημειώνεις, σαν σε ημερολόγιο, τι έκανες το προηγούμενο διάστημα της ίδιας μέρας.
Οπως, για παράδειγμα: Περπάτησες δύο ώρες στον Υμηττό. Βγήκες στη γειτονιά για ψώνια. Πέρασες από τον τεντά και παράγγειλες πανιά για τις πολυθρόνες στο χωριό. Πήγες στο ρολογά και σου έβαλε καινούργιες μπαταρίες σε δύο ρολόγια του χωριού, το ένα της γυναίκας σου.
Εγραψες και έστειλες στην εφημερίδα το χρονογράφημα της επομένης· κάτι για τη Συρία, που καιρό τώρα την έχουνε στην ψησταριά και, δυο μέρες πριν, ξημερώματα Σαββάτου, αμολήσανε κάτι πυραύλους οι Αμερικανο-Αγγλο-Γάλλοι και… κύριε ελέησον. Βγήκες κατά τη μία· με τα πόδια, γιατί γινόταν πορεία για τη Συρία.
Πήγες στην εφημερίδα, να πάρεις την αλληλογραφία σου, κάποια φύλλα που σου έλειπαν, και μερικά αντίτυπα έκδοσης της εφημερίδας, ένθετη στο Σαββατοκύριακο: «Σεξουαλικότητα και χριστιανισμός», να τα κάνεις δώρο σε φίλους που αγαπούν τη γνώση.
Μετά, από κεντρικό βιβλιοπωλείο, αγόρασες βιβλίο για δώρο γενεθλίων φίλης (της ίδιας που σου είπε να βάλεις για σημερινό τίτλο: «Το απόγευμα ενός φαύνου»!).
Κατηφόρισες μέχρι την Ομόνοια, την πολυφωνική, πολυφυλετική, εντελώς αντιρατσιστική Ομόνοια της παντοειδούς προσφυγιάς και πήρες φίλτρα νερού. Τέλος, από τη «Λέσβο» της Αθηνάς, πήρες ούζο εκλεκτό να το πιείτε σε φιλικό σπίτι.
Επέστρεψες, με το μετρό, από το Μοναστηράκι, στο σπίτι, όπου ήδη είχες βράσει πατάτες και καρότα. Εκοψες μια ντομάτα, δύο αυγά, σφιχτά, κόκκινα, που έφερες από το χωριό -περισσεύματα του Πάσχα-, πρόσθεσες τυρί κίτρινο (κρητικό, πεσκέσι του μπατζανάκη σου) και ελιές από την αυλή σου.
Αποκοιμήθηκες μια ωρίτσα μ’ ένα βιβλίο πεζογραφίας, ελληνικής. Ξύπνησες. Και είπες: Και τώρα, τι γράφουμε;…
