Το «Νησί του Μαν» βρίσκεται στην Ιρλανδική Θάλασσα, κοντά στις ακτές της δυτικής Βρετανίας, και εκτός από γνωστός φορολογικός παράδεισος είναι και ο τόπος όπου διεξάγεται ο πλέον επικίνδυνος αγώνας μοτοσικλετών στον πλανήτη. Και μάλλον ο όρος «επικίνδυνος» είναι εξαιρετικά ήπιος για έναν αγώνα ο οποίος βάφει με αίμα τους δρόμους του νησιού εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλοι οι πρωταθλητές τού moto GP δήλωσαν στους δημοσιογράφους ότι δεν θα λάμβαναν μέρος σ΄αυτούς τους αγώνες ούτε για όλο το χρυσάφι της Γης. Και μάλλον δεν έχουν άδικο καθώς η ιδιαιτερότητα των συγκεκριμένων αγώνων έγκειται στο γεγονός ότι διεξάγονται στους επαρχιακούς δρόμους του νησιού, με τους μοτοσικλετιστές να τρέχουν με ταχύτητες άνω των 300 χιλιομέτρων ανά ώρα και να περνούνμέσα από την πρωτεύουσα Ντάγκλας, σε μια διαδρομή η οποία δεν έχει πουθενά προστατευτικά αφρώδη υλικά.
Αντιθέτως, είναι γεμάτη θανάσιμες παγίδες, όπως πέτρινα τοιχία, μάντρες και φράχτες, με αποτέλεσμα μια πτώση να είναι συνήθως μοιραία.
Αυτή ακριβώς είναι, σύμφωνα με τους εξαιρετικά θαρραλέους –στα όρια της παραφροσύνης– συμμετέχοντες η γοητεία του: ότι κάθε δευτερόλεπτο οι αναβάτες παίζουν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα!
Οπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, οι αναβάτες «μπαίνουν» στην πόλη με ταχύτητες άνω των 200 χιλιομέτρων την ώρα, κάνουν ριψοκίνδυνα άλματα πολλών μέτρων για να ικανοποιήσουν τους περίπου 50.000 επισκέπτες, και μετά βγαίνουν από την πόλη με σούζες για να αναπτύξουν στη συνέχεια ταχύτητες άνω των 300 χιλιομέτρων στους στενούς επαρχιακούς δρόμους του νησιού. Για τους «ατρόμητους» αναβάτες, πάντως, ο αγώνας αντιπροσωπεύει την ύψιστη πρόκληση.
Οπως τονίζει στους New York Times ο πρώην πρωταθλητής ΤΤ, Ρίτσαρντ Κουάιλ, «εάν ο τενίστας Ρότζερ Φέντερερ χάσει μία βολή, χάνει έναν πόντο, ενώ αν εγώ κάνω ένα λάθος, θα χάσω τη ζωή μου».
Τα «38 μίλια τρόμου», όπως είναι ευρέως γνωστά μέχρι σήμερα και έχουν στοιχίσει τη ζωή 250 και πλέον αναβατών, ξεκίνησαν την πορεία τους στις 28 Μαΐου του μακρινού 1907 με διαδρομή 15 μιλίων, και τέσσερα χρόνια αργότερα καθιερώθηκε η σημερινή, που έχει μήκος 37,73 μίλια και την οποία πρέπει να διανύσουν έξι φορές οι αναβάτες πριν φτάσουν στον τερματισμό.
Μεταξύ 1915 και 1919 οι αγώνες διακόπηκαν λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να ξαναρχίσουν το 1920. Συνεχίστηκαν κανονικά μέχρι το 1939 και διακόπηκαν έως το 1946 λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτοτε διεξάγονται κάθε χρόνο, από τα τέλη Μαΐου μέχρι τις αρχές Ιουνίου.
Ποιος είναι όμως ο ψυχισμός που διακατέχει τους αγωνιζόμενους στο Νησί του Μαν; Ο τέσσερις φορές πρωταθλητής Ελλάδας στο μοτοκρός τη δεκαετία του ’80, Γιάννης Μπαξεβάνης, μιλώντας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» είπε μεταξύ άλλων:
«Πιστεύω ότι όλοι όσοι λαμβάνουν μέρος σε αυτόν τον μοναδικό στο είδος του αγώνα πρωτίστως διακατέχονται από μια μεγάλη αγάπη, έναν έρωτα θα έλεγα, για τη μοτοσικλέτα. Αρκετοί από τους αναβάτες είναι κάτοικοι του Μαν, οι οποίοι από μικρά παιδιά παρακολουθούν τους αγώνες και προσπαθούν να διατηρήσουν τον ιδιότυπο –όσο και ριψοκίνδυνο– θεσμό ζωντανό. Κανείς τους δεν είναι τρελός και κανείς τους δεν τρέχει για να νικήσει τον φόβο, αλλά για να πάρει το τρόπαιο. Είναι αλήθεια ότι όταν βλέπεις σε βίντεο τους αγώνες, το θέαμα είναι τρομακτικό, αλλά στην πράξη γι’ αυτούς που συμμετέχουν δεν είναι τόσο πολύ. Σε τελική ανάλυση, η αγάπη για το σπορ θέλει τόλμη, θυσία και επιμονή».
