Την επίσκεψη του επιτρόπου της Ε.Ε., Δημήτρη Αβραμόπουλου, και του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, Δημήτρη Βίτσα, δέχτηκαν, χθες, πρόσφυγες που μένουν σε διαμερίσματα στη Λιβαδειά και στο κέντρο φιλοξενίας στη Ριτσώνα και είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τον κ. Αβραμόπουλο να αναφέρεται στη μέριμνα της Ελλάδας και της Ευρώπης για την ασφάλειά τους, καθώς «αυτές είναι οι αρχές του ευρωπαϊκού και του ελληνικού πολιτισμού».
Παραμένει βέβαια ζητούμενο τι εννοεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μιλώντας για την ασφάλεια των προσφύγων, όταν η πολιτική της δημιουργεί κυρίως ανασφάλεια, συχνά απόγνωση και απελπισία, για τους πολλούς που είναι εγκλωβισμένοι στα νησιά και για πολύ περισσότερους στο μέλλον, που βλέπουν την Ευρώπη να αδημονεί να τους κρατήσει έξω από τα σύνορά της.
Η φιλοξενία στα διαμερίσματα της Λιβαδειάς και σε άλλους δήμους αποτελεί πράγματι παράδειγμα προς μίμηση. Είναι όντως καινοτόμα για την Ελλάδα τα σχέδια ένταξης που αναγγέλθηκε ότι θα κατατεθούν σύντομα στη διαβούλευση.
Θετική είναι και η βελτίωση των συνθηκών στη Ριτσώνα, όπου βέβαια είναι αξιοσημείωτο ότι υπάρχουν διερμηνείς του ΔΟΜ, κάτι που αποτελεί εξαίρεση, καθώς η καθυστέρηση στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων έχει οδηγήσει σε τραγικές ελλείψεις στις δομές.
Αλλά αυτά αφορούν τους λίγους που καταφέρνουν να περάσουν στην Ευρώπη. Κεντρικός στόχος της ευρωπαϊκής πολιτικής είναι η παρεμπόδιση των περισσότερων, ο εξαναγκασμός τους να μείνουν πάση θυσία σε χώρες που χαρακτηρίζονται στα χαρτιά «ασφαλείς»: τη σημερινή Τουρκία, τη Λιβύη, σύντομα αφρικανικές χώρες που μαστίζονται από τη φτώχεια και τις συγκρούσεις.
Τα δισεκατομμύρια της Ε.Ε. δεν μπορούν να κάνουν ασφαλείς τις χώρες αυτές σήμερα, ακόμα και αν με κάποιο μαγικό τρόπο ήταν άμεσα διαθέσιμα και κατέληγαν όλα στον σκοπό τους. Χρειάζεται χρόνος.
Γι’ αυτό και δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από υπεκφυγή το νέο αφήγημα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, πως τάχα σκοπός της ευρωτουρκικής συμφωνίας ήταν να μένουν στην Τουρκία οικειοθελώς οι πρόσφυγες, επειδή τα ευρωπαϊκά κονδύλια θα την είχαν μετατρέψει σε «ασφαλή τρίτη χώρα».
Μπορεί σε τρία, σε πέντε, πιθανότατα σε δέκα χρόνια. Σίγουρα όχι στις δύο ημέρες που μεσολάβησαν από την υπογραφή της συμφωνίας μέχρι την έναρξη της ισχύος της, από τις 18 ως τις 20 Μαρτίου 2016.
Σίγουρα όχι στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, στη διάρκεια των οποίων έχει, αντιθέτως, υποχωρήσει ραγδαία το κράτος δικαίου στη γειτονική χώρα.
Οι απελάσεις δεν είναι βέβαια διορθωτικός μηχανισμός της συμφωνίας, όπως ισχυρίζεται ο κ. Βίτσας. Σε συνδυασμό με τους φράκτες, τη FRONTEX, τις άτυπες βίαιες αστυνομικές επαναπροωθήσεις στον Εβρο και αλλού, τις τουρκικές επιχειρήσεις αναχαίτισης των σκαφών των προσφύγων στη θάλασσα, τη βίαιη εκδίωξή τους από τα σημεία εξόδου, τα τουρκικά παράλια, αλλά, ναι, και το λιμάνι της Πάτρας, οι απελάσεις αποτελούν κεντρικό μηχανισμό της αποτρεπτικής πολιτικής της Ε.Ε.
Εκεί στοχεύουν οι ευρωπαϊκές πιέσεις για απλοποίηση και επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου, τις οποίες σιγοντάρει, μην ξεχνιόμαστε, στην Ελλάδα η Ν.Δ., έτοιμη μάλιστα να θυσιάσει το αυτονόητο συνταγματικό δικαίωμα να μπορεί να καταφύγει κανείς στη δικαιοσύνη εναντίον μιας απόφασης της διοίκησης, όπως σχεδόν προανήγγειλε χθες στη συνέντευξη στους ξένους ανταποκριτές ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Τις ίδιες πιέσεις επανέλαβε στη Ριτσώνα ο κ. Αβραμόπουλος, μιλώντας για την ανάγκη να αυξηθεί η χωρητικότητα των προαναχωρησιακών κέντρων.
Κανείς, φυσικά, δεν μίλησε για την ανάγκη να καταργηθεί ο γεωγραφικός περιορισμός που εγκλωβίζει τους πρόσφυγες στα νησιά, κάτι που ζητά το σύνολο των οργανώσεων δικαιωμάτων.
Τέτοιες αρχές στην Ευρώπη είχαμε να τις δούμε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
