Οταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία, η Ζάινα Ερχαϊμ βρισκόταν στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές στη δημοσιογραφία και παρακολουθούσε τις εξελίξεις απογοητευμένη από την έλλειψη ρεπορτάζ για τις πραγματικές συνθήκες που βίωνε ο λαός της.
Γι’ αυτό και με το τέλος των σπουδών της αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα της, το Χαλέπι, και να γίνει η φωνή όσων ο πλανήτης έμοιαζε να έχει ξεχάσει.
«Να μετράς τους νεκρούς και τις βόμβες διασποράς είναι εύκολο. Αλλά είναι μια μόνιμη πρόκληση να καταφέρεις να επιζήσεις διασχίζοντας τόπους σημαδεμένους από τον πόλεμο για να καταγράψεις τη ζωή και να μιλήσεις για αυτούς που συνεχίζουν να πουλάνε φρούτα έξω από το βομβαρδισμένο τους κτίριο ή για παιδιά που παίζουν ανάμεσα στους τάφους μόλις σχολάσουν από το σχολείο. Αλλά δεν αρκούσε αυτό σε μια χώρα όπου η ενημέρωση είναι απόλυτα ελεγχόμενη. Γι’ αυτό και αποφάσισα να προσφέρω όσες γνώσεις απέκτησα ώστε κι άλλοι πολλοί πολίτες-μάρτυρες αυτής της πραγματικότητας να την αφηγηθούν και να τη διαδώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο».
Ετσι περιέγραψε το έργο της η 31χρονη Ζάινα Ερχαϊμ, που τιμήθηκε στα μέσα του μήνα με το δημοσιογραφικό βραβείο Ελευθερία της Εκφρασης της οργάνωσης «Δείκτης Λογοκρισίας».
Από το 2013 η ρεπόρτερ, που πέρσι βραβεύτηκε επίσης από τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από 100 πολίτες στη δημοσιογραφία, εκ των οποίων το ένα τρίτο γυναίκες.
Πολλοί από αυτούς σήμερα είναι επαγγελματίες, κάποιοι εργάζονται σε διεθνή μίντια και άλλοι με την καθοδήγησή της ίδρυσαν σειρά ανεξάρτητων εφημερίδων και περιοδικών στη Συρία.
Ολοι τους συνεχίζουν στους δρόμους, οπλισμένοι με σημειωματάρια, κασετόφωνα και κάμερες «σχίζοντας το πέπλο της βίας για να αποκαλύψουν και μια άλλη Συρία, με ανθρώπους που δουλεύουν, έχουν φίλους, αγαπούν, παντρεύονται, κάνουν παιδιά… Ανθρωποι αξιοθαύμαστοι που αγωνίζονται για το μέλλον τους».
Η Ερχαϊμ είναι επίσης συντονίστρια του συριακού προγράμματος του Ινστιτούτου Καταγραφής Θεμάτων Πολέμου και Ειρήνης (IWPR) και δημιουργός σειράς ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ανυπότακτες Γυναίκες της Συρίας», μέσα από τα οποία αφηγείται τις ιστορίες γυναικών που στην ταραγμένη της πατρίδα τόλμησαν να καταρρίψουν στερεότυπα.
«Για να καταγράψω την ανθρώπινη διάσταση στο ζοφερό τοπίο του πολέμου, άρχισα να φιλμάρω ανθρώπους, δρόμους, τη ζωή στα μετόπισθεν, τον θάνατο, τη φρίκη. Και επέλεξα να εστιάσω στις ηρωίδες γιατί αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες. Αν δεν μιλήσουμε γι’ αυτές τις ξεχωριστές γυναίκες, οι άντρες νικητές θα γράψουν την ιστορία και οι ηρωίδες θα ξεχαστούν».
