Μια νοικοκυρά, μια οργανώτρια γάμων για την υψηλή κοινωνία, μια πυγμάχος και μια πρώην κατάδικη στήνουν μια (παράνομη) εταιρεία ερευνών κάτω από τη βιτρίνα μιας μπουτίκ με μπούρκες και μαντίλες. Οι πρωταγωνίστριες της διαδικτυακής σειράς Churails («Μάγισσες» στα ουρντού), τίτλος της εταιρείας τους, έχουν γίνει ο νέος ηθικός εχθρός της κυβέρνησης του Πακιστάν. Τόσο ώστε επιχειρεί να εμποδίσει το στρίμινγκ της στη χώρα πρώτα πιέζοντας την ινδική πλατφόρμα ZEE5 να την «κατεβάσει» κι έπειτα απαγορεύοντας στις τράπεζες να στέλνουν εμβάσματα συνδρομητών σε αυτήν.
Οι φρουροί του ήθους προσβάλλονται γιατί η σειρά παρουσιάζει τέσσερις ανυπότακτες γυναίκες που ξεφεύγουν από τους παραδεδεγμένους κανόνες συμπεριφοράς αυτής της ακραίας συντηρητικής κοινωνίας. Γυναίκες που χρησιμοποιούν τη μαντίλα σαν μάσκα για να αποδώσουν δικαιοσύνη, αν χρειαστεί τραβούν όπλο για να προστατευτούν, καπνίζουν και κάποιες φορές εκστομίζουν κάποια βρισιά. Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι «αμαρτίες», σε κάθε επεισόδιο ασχολούνται με κάποιο κοινωνικό πρόβλημα-ταμπού: παιδική κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική εκμετάλλευση, ομοφοβία και τρανσφοβία, παρενόχληση και εκμετάλλευση στην αγορά εργασίας, καταναγκαστικοί γάμοι.
«Ξέραμε ότι ξεκινούσαμε ένα σχέδιο που θα αφύπνιζε ακραίες αντιδράσεις, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να λύσουμε τα οξυμένα προβλήματα αν δεν μιλήσουμε γι΄αυτά. Η κουλτούρα της απαγόρευσης το μόνο που θέλει είναι να μας κρύψει ώστε να παραμείνουν όλα ίδια και απαράλλακτα», λέει η ηθοποιός Μεχάρ Μπάνο σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Τhe Hindu. «Το Churails δεν είναι μια εύπεπτη σειρά κι ούτε μπορεί να αρέσει σε όλους. Οι τέσσερίς μας, καθεμία με τον τρόπο της, προασπιζόμαστε πράγματα τόσο απλά όπως οι πολιτικές ελευθερίες και η ισότητα για όλους».
Και όπως λέει ο Πακιστανο-Βρετανός σκηνοθέτης της, Ασίμ Αμπάσι, «Η σειρά δείχνει γυναίκες που παίρνουν στα χέρια τους τη ζωή τους, απαιτούν τον χώρο τους και αποδομούν και τις πατριαρχικές δομές, κάτι πραγματικά ανατρεπτικό για μια χώρα σαν το Πακιστάν, όπου τα γυναικεία πρόσωπα που παρουσιάζει η τηλεόραση απλώς ενισχύουν τις μισογυνικές αξίες. Είναι ένας άθλος».
Αθλος πραγματικός για μια χώρα που είναι η τρίτη χειρότερη στον κόσμο (πίσω μόνο από το Ιράκ και την Υεμένη) για να ζει μια γυναίκα, σύμφωνα και με τον φετινό Δείκτη ισότητας φύλου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Το 25% των κοριτσιών παντρεύεται πριν τα 18 του, συνήθως σε καταναγκαστικούς γάμους με άνδρες διπλάσιας και τριπλάσιας ηλικίας που διάλεξε ο πατέρας τους. To 55% των γυναικών άνω των 15 ετών είναι αναλφάβητες.
Η οικογενειακή βία είναι καθημερινή «ομαλότητα», τόσο που σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το 44% των νιόπαντρων γυναικών θεωρεί «φυσιολογικό» να τις δέρνει ο σύζυγός τους. Οι φόνοι τιμής είναι απόλυτα αποδεκτοί έτσι που περνά απαρατήρητο πως κάθε ημέρα τρεις κοπέλες δολοφονούνται γιατί «ατίμασαν» την οικογένειά τους. Ακόμη και το να κάνουν ποδήλατο μπορεί να θεωρηθεί ως άσεμνο και δεν είναι σπάνιο να πετροβολήσουν στον δρόμο κορίτσια ποδηλατούν.
Και ο πρόσφατος ομαδικός βιασμός μιας γυναίκας σε αυτοκινητόδρομο της Πουντζάμπ όπου έμεινε από βενζίνη με τα μικρά παιδιά της στο αυτοκίνητο, σχολιάστηκε από τον επικεφαλής της αστυνομίας με την αποστροφή: «Θα έπρεπε να ήξερε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ταξιδεύουν μόνες τους τα βράδια. Κανένας καλός άνθρωπος δεν αφήνει τις αδελφές και κόρες του να ταξιδεύουν μόνες και το βράδυ».
