Σύμφωνα με την Ισπανίδα υπουργό Εργασίας Φάτιμα Μπάνιεθ, η οικονομική ανάκαμψη όχι μόνο είναι γεγονός αλλά και «γράφεται θηλυκά» ενώ η χώρα διανύει μια εποχή κατά την οποία «υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για τις γυναίκες από ποτέ». Αίσια νέα;
«Στην Ισπανία δεν υπάρχει πια σταθερή εργασία για κανέναν σχεδόν (δηλαδή υπάρχει μόνο για ελάχιστους), αλλά πολύ λιγότερο για γυναίκες και μάλιστα “μεγαλύτερες των 40 ετών”: δεν μιλάμε για κάτι ανάλογο με τα προσόντα και τις σπουδές τους, αλλά για οποιαδήποτε δουλειά με την οποία είναι πρόθυμες να συμβιβαστούν προκειμένου να επιβιώσουν, καθώς η επαγγελματική τους διαδρομή μοιάζει να διαγράφηκε μονοκονδυλιά τα χρόνια της κρίσης», απάντησε η δημοσιογράφος Τσάρο Ρουέδα.
«Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, μπροστά στα εκατοντάδες βιογραφικά που στέλνεις χωρίς να παίρνεις ποτέ απάντηση, η “ανάκαμψη που γράφεται θηλυκά” αποτελεί ύβριν».
Στην Ισπανία η καταστροφή των θέσεων εργασίας έχει πλήξει και συνεχίζει να πλήττει δυσανάλογα τις γυναίκες.
Τον περασμένο Δεκέμβριο το 90% των πολιτών που έμειναν άνεργοι ήταν γυναίκες (από τους συνολικά 7.255 ανέργους που προστέθηκαν στις στατιστικές, οι 6.969 ήταν γυναίκες).
Σήμερα υπάρχουν 2.008.618 άνεργες (και 1.465.663 άνεργοι) και οι δουλειές των λίγων τυχερών γυναικών που βρίσκουν μια θέση εργασίας συνήθως είναι μερικής απασχόλησης, επισφαλών συνθηκών και χαμηλής αμοιβής.
Εικονική πραγματικότητα
Αυτοί οι δραματικοί αριθμοί δεν αποτελούν εκτιμήσεις, αλλά στοιχεία του ίδιου του υπουργείου του οποίου προΐσταται η κ. Μπάνιεθ και απλά επιβεβαιώνουν ότι εκείνοι που επιβάλλουν σαν Βίβλο τη συνταγή της λιτότητας καταφεύγουν στην εικονική πραγματικότητα για να μας πουλήσουν τα φαντασιακά τους επιτεύγματα όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στα δικαιώματα των γυναικών.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το χάσμα των αμοιβών βρίσκεται στο 15%.
Αλλά αν συνυπολογιστούν οι απώλειες από άλλες μορφές αποδοχών ή το γεγονός ότι ακόμη και τα μπόνους, τα επιδόματα και οι αμοιβές από υπερωρίες που τους δίνονται υπολείπονται κατά 44% εκείνων των αντρών (427 ευρώ έναντι 613), αυτό βαθαίνει φτάνοντας το 30% σύμφωνα με το συνδικάτο Εργατικές Επιτροπές (CCOO), ενώ στο 23% το εκτιμά η Γενική Ενωση Εργαζομένων (UGT).
Ετσι, όσο μεγαλώνουν οι γυναίκες τόσο φτωχότερες γίνονται: όταν φτάνουν να συνταξιοδοτηθούν παίρνουν 37% λιγότερο από τους άντρες, ποσοστό που μεταφράζεται σε 4.745 ευρώ κατά μέσο όρο τον χρόνο λιγότερα από εκείνους, σύμφωνα με έρευνα του Συνδικάτου Τεχνικών του υπουργείου Οικονομικών.
Με άλλα λόγια, μια γυναίκα θα πρέπει να δουλέψει εννέα χρόνια περισσότερα από έναν άντρα για να πάρει την ίδια σύνταξη με αυτόν.
Αυτό που λένε οι αριθμοί και η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που «γράφεται θηλυκά» και στην Ισπανία, όπως και στις άλλες χώρες που βιώνουν τις συνέπειες των δημοσιονομικών πολιτικών που επιλέχτηκαν για να αντιμετωπιστεί η κρίση, δεν είναι η ανάκαμψη αλλά η καταστροφή θέσεων εργασίας, η ανεργία, η επισφάλεια και η φτώχεια.
