Η παλαιστινιακή αντίσταση έχει ονοματεπώνυμο: Αχεντ Ταμίμι

Χθες η Αχεντ Ταμίμι έκλεισε τα 17 της χρόνια, όχι στο σπίτι της, αλλά στη φυλακή. Παρά τις μαζικές διαδηλώσεις, τις επικρίσεις και εκκλήσεις των Ηνωμένων Εθνών και πολλών διεθνών οργανώσεων και τις περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο υπογραφές που είχαν συγκεντρωθεί έως χθες μέσω της πλατφόρμας Avaaz για την απελευθέρωσή της, η έφηβη Παλαιστίνια παραμένει προφυλακισμένη ώς τις 6 Φεβρουαρίου, όταν θα αρχίσει η δίκη της σε ισραηλινό στρατοδικείο. 

Η εικόνα της να χαστουκίζει δύο Ισραηλινούς στρατιώτες που επιχειρούσαν να μπουν στην αυλή του σπιτιού της για να συλλάβουν νέους που πετούσαν πέτρες εναντίον τους, έκανε τον γύρο του κόσμου.

Ηταν 15 Δεκεμβρίου, στη διάρκεια διαδηλώσεων κατά της αμφιλεγόμενης απόφασης των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, και λίγο πριν από το περιστατικό ο 15χρονος ξάδελφός της είχε τραυματιστεί σοβαρά από τους ίδιους στρατιώτες, που τον πυροβόλησαν με πλαστική σφαίρα στο πρόσωπο σχεδόν εξ επαφής.

Τέσσερις ημέρες αργότερα ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε σπίτι της και τη συνέλαβε. Εκτοτε παραμένει κρατούμενη, όπως και η μητέρα της που κατέγραψε στο κινητό της στη σκηνή μεταδίδοντάς τη ζωντανά στο facebook και συνελήφθη όταν πήγε να την αναζητήσει στη φυλακή, ενώ η 20χρονη ξαδέλφη της Νουρ, που συμμετείχε στο επεισόδιο, αφέθηκε ελεύθερη καταβάλλοντας εγγύηση. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η εικόνα της οργισμένης Αχεντ κάνει τον γύρο του κόσμου.

Στα 11 της απαθανατίστηκε να διαπληκτίζεται μαζί με άλλα παιδιά με ομάδα Ισραηλινών στρατιωτών με τη γροθιά ψηλά έπειτα από τη σύλληψη του μεγαλύτερου αδελφού της και πριν από δύο χρόνια να δαγκώνει στρατιώτη που επιχειρούσε να συλλάβει άλλον αδελφό της. 

Για πολλούς Ισραηλινούς δεν πρόκειται παρά για «μαριονέτα» των πολιτικών επιδιώξεων των γονιών της, ακόμη μια επίδειξη του «πώς οι Παλαιστίνιοι προκαλούν τους στρατιώτες ώστε να τους αναγκάσουν να βιαιοπραγήσουν μπροστά στις κάμερες», στημένες σκηνές -λένε- στο πλαίσιο μιας «αντι-ισραηλινής προπαγάνδας», που αποκαλούν «Πάλιγουντ» κατά το Μπόλιγουντ. 

Για τους Παλαιστίνιους και τους υπέρμαχους των δικαιωμάτων τους είναι μια ηρωίδα, σύμβολο της νέας αντίστασης, ενώ κάποιοι συγκρίνουν με τη Μαλάλα Γιουσαφζάι ή ακόμη και με τη Ζαν ντ’ Αρκ αυτό το κορίτσι που επαναφέρει στο προσκήνιο τα δεινά της κατοχής και βασικά ερωτήματα, όπως λέει η δικηγόρος της Γκάμπι Λάσκι: «Οι άνθρωποι που ζουν υπό κατοχή έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν εναντίον της; Ναι ή όχι, και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνουν;» 

Αλλη μια γενιά που μεγαλώνει με το τραύμα της κατοχής 

«Η Αχεντ δεν είναι ούτε Ζαν ντ’ Αρκ, ούτε μαριονέτα, αλλά σύμβολο μιας δεύτερης γενιάς παιδιών και νέων τραυματισμένων από την ισραηλινή κατοχή» γράφει η η Χάριετ Σέργουντ, που επί 4 χρόνια κάλυπτε την ισραηλο-παλαιστινιακή σύρραξη για τον Guardian. 

Ο πατέρας της Μπασέμ γεννήθηκε το 1967, τη χρονιά που το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Οχθη, τη Γάζα, τα Υψίπεδα του Γκολάν. Το χωριό τους, το Νάμπι Σάλεχ στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη, έχει υπάρξει πεδίο πολλών διαμαρτυριών εδώ και μια δεκαετία, όταν ο γειτονικός ισραηλινός εποικισμός (παράνομος όπως κι οι υπόλοιποι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) οικειοποιήθηκε την τοπική πηγή στερώντας τους την πρόσβαση στο νερό. Η οικογένεια Ταμίμι έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή αυτών των διαδηλώσεων. 

Η Αχεντ, όπως και τα άλλα παιδιά των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, μεγάλωσαν βιώνοντας συστηματικούς ελέγχους για να μπορούν να μετακινηθούν, βλέποντας να κατεδαφίζονται τα σπίτια τους και να συλλαμβάνονται οι δικοί τους.

Ταπεινώσεις, εκφοβισμός, βία… Πέτρες από τη μία μεριά, και από την άλλη χημικά, πλαστικές σφαίρες, αντλίες νερού και κάποιες φορές και πραγματικά πυρά, όπως αυτά που σκότωσαν τον θείο τής Αχεντ. Αυτή είναι η καθημερινότητά τους. 

Σύμφωνα με την παλαιστινιακή οργάνωση για τα δικαιώματα των κρατουμένων Addameer, 350 ανήλικοι Παλαιστίνιοι κρατούνταν σε ισραηλινές φυλακές έως τον περασμένο Δεκέμβριο.

Η οργάνωση Διεθνής Προστασία των Παιδιών – Παλαιστίνη (DCIP) αναφέρει πως τουλάχιστον 8.000 ανήλικοι Παλαιστίνιοι έχουν συλληφθεί και δικαστεί από στρατοδικεία από το 2000 (1.400 μόνο την τελευταία τριετία) στο Ισραήλ, τη μοναδική χώρα στον κόσμο, όπως καταγγέλλει η οργάνωση, που «συστηματικά δικάζει παιδιά σε στρατοδικεία χωρίς εγγυήσεις για δίκαιη δίκη και προστασία των θεμελιωδών τους δικαιωμάτων». 

Στα 11 της η Αχεντ (θαρραλέα, κατά τους ακτιβιστές, γιατί τολμούσε να αντιπαρατεθεί άοπλη απέναντι σε πάνοπλους στρατιώτες, ένα παιδί που ξύπναγε με λυγμούς και εφιάλτες τα βράδια, σύμφωνα με τους γονείς της) είχε πει σε συνέντευξή της στη Σέργουντ ότι ήθελε να γίνει δικηγόρος για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Στα 17 της η κοπέλα που έχει ταξιδέψει από το Ευρωκοινοβούλιο ώς τη Νότια Αφρική για να μιλήσει για τον παλαιστινιακό αγώνα απειλείται να παραμείνει έγκλειστη για πολλά χρόνια. 

Ισως άλλο ένα ματαιωμένο όνειρο. Από τα πολλά των παιδιών των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, σημαδεμένων από ένα τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όσο συνεχίζεται η κατοχή, όπως λέει ο Φρανκ Ρόνι, ο οποίος διετέλεσε ειδήμων σε θέματα προστασίας παιδιών της Unicef στην Παλαιστίνη: «Η συνεχιζόμενη σύρραξη, η υποβάθμιση του οικονομικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, η αύξηση της βίας, έχουν βαρύ αντίκτυπο στα παιδιά: δημιουργούν μια νοοτροπία γκέτο και χάνουν την ελπίδα για το μέλλον, κάτι που ανατροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο της απελπισίας». 

 Καμπάνια για την Απελευθέρωση της Αχεντ Ταμίμι