Το πρώτο σημείωμα αφορά την περίφημη «Μελωδία της ευτυχίας», που ανέβηκε πριν από μερικές μέρες στο Παλλάς. Δεν είναι η συγκυρία μόνο που μας κάνει να ασχοληθούμε με την επιτυχία της. Είναι και η πρόθεσή της ως παραγωγή και η ποιότητά της ως αποτέλεσμα, που κατά τη γνώμη μου ανεβάζουν τον πήχη στα εγχειρήματα της ντόπιας σκηνής. Η «Μελωδία της ευτυχίας» με τον ενθουσιασμό, τη μουσική εκτέλεση και την ερμηνευτική δεινότητά της είναι ίσως ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ που έχω δει στο ελληνικό θέατρο. Μπορεί να είναι μια δοκιμασμένη συνταγή, μπορεί να συγκρίνεται μοιραία με τη φοβερή και τρομερή και κινηματογραφική μυθολογία της Τζούλι Αντριους. Στέκει όμως και έτσι ακόμα πολύ ψηλά, διασκεδάζει, και για όσους ζητούν κάτι περισσότερο, θέτει -έστω και στα στενά περιθώρια του είδους-, ορισμένες βαθύτερες αναζητήσεις για το ιστορικό γίγνεσθαι της ανόδου του ναζισμού στο οποίο αναφέρεται.
Η «Μελωδία» ωστόσο ούτε φτιάχτηκε εξαρχής, ούτε ποτέ ανέβηκε για να προβληματίσει. Ανέβηκε για να δημιουργήσει έναν κόσμο ευωχίας, λάμψης και περιπέτειας. Στηρίχτηκε από την αρχή στον πιο θεατρικά δοκιμασμένο μηχανισμό, αυτόν που παλιά ονομάζανε «έργο συμπαθητικού τύπου», χρησιμοποίησε ένα από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους σκηνικής δημαγωγίας, το τραγούδι, και βέβαια εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον το πιο δοκιμασμένο μέσον κατάκτησης της καρδιάς των θεατών: τα παιδιά και μάλιστα τα πλέον ταλαντούχα ανάμεσά τους. Η «Μελωδία» είναι με άλλα λόγια από την άποψη της δραματουργίας ένα ξεγυρισμένο μελόδραμα, σε θεωρία και πράξη, κι αλίμονο σε όποιον πέσει στα δίχτυα του…
Μόνη κι απόλυτη συνθήκη για την επιτυχία; Οι εξαιρετικές σκηνικές απαιτήσεις, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και εκτέλεσης, απαιτήσεις που μετατρέπουν το συγκεκριμένο έργο σε μια κορύφωση της όλης θεατρικής επιχείρησης ανάλογη με εκείνη των Αλπεων που στεφανώνουν τη δραματουργία του έργου στο φινάλε.
Οι δυσκολίες όμως δεν τελειώνουν εδώ. Βλέπετε μπορεί η «Μελωδία» να στηρίζεται δραματουργικά στο μελόδραμα, σαν μιούζικαλ όμως ισχύουν σε αυτήν οι αδυσώπητοι κανόνες του επικού θεάτρου. Δεν πρόκειται ποτέ να χάψουμε το παραμύθι αμάσητο. Ακόμα και στη μεγαλύτερη ένταση της δράσης θα παραμείνουμε στο ενδιάμεσο της μέθεξης, ικανοί να κρίνουμε μια ερμηνεία, να αποστασιοποιηθούμε από το συναίσθημα, να αναλογιστούμε τη θέση μας απέναντι στο όλον. Αν μας κατακτά λοιπόν το μιούζικαλ, μας κατακτά με την τεχνική, με τη δική του ικανότητα να δημιουργεί μαγεία και φαντασμαγορία, μέσω των σκηνικών και βέβαια μέσω του χαρίσματος των ηθοποιών του.
Νομίζω ότι αυτή η «Μελωδία» και μαζί το θέατρο μας βρήκαν στο πρόσωπο της Νάντιας Κοντογεώργη μια ξεχωριστή περίπτωση. Δεν την γνώριζα ως ηθοποιό (δεν πολυβλέπω τηλεόραση), και έτσι η εντύπωσή μου από την παρουσία της υπήρξε αληθινά μεγάλη. Ενα χαριτωμένο πλάσμα, με γνήσια κωμική φλέβα, μια πολύ συμπαθητική, γλυκιά και το κυριότερο: μια σπουδαία σε φωνητικά χαρίσματα και παρουσία ηθοποιός. Μια πληθωρική φιγούρα που γλεντά και χαίρεται τον ρόλο της. Οπως είναι φυσικό δίπλα της ο Πλοίαρχος Φον Τραπ του Ακη Σακελλαρίου, ο τελικά κατακτημένος από την επίθεση της φυσικής χάριτος, διατρέχει τον κίνδυνο να μοιάζει υποτονικός και εκτός κλίματος: νομίζω όμως ότι αυτό ακριβώς το στοιχείο της αμηχανίας είναι μέρος του ρόλου και της γοητείας του Πλοιάρχου.
Η παραγωγή κάποια στιγμή έχει απαιτήσεις πλέον μικρής όπερας και γι’ αυτό σοφά έχουν επιλεγεί ερμηνεύτριες όπως η Μαρία Γράμψα (ηγουμένη) και η Αννα Φιλιππάκη (μεγάλη κόρη) που σηκώνουν το βάρος της εκτελεστικής αρτιότητας. Οι υπόλοιποι είναι πολύ καλοί, συγκρινόμενοι όμως κυρίως με τις ελληνικές συνήθεις προδιαγραφές του είδους. Η Ζέτα Δούκα έχει μια καλή σκηνική παρουσία στο ρόλο της βαρόνης, φωνητικά όμως υπολείπεται. Ο Αργύρης Αγγέλου στον ρόλο του οικογενειακού φίλου δημιουργεί μια συμπαθητική φιγούρα.
Τρισχαριτωμένα βέβαια τα παιδιά της οικογένειας του πλοιάρχου, όλα τους εντυπωσιακά στις επιδόσεις τους. Αν και ομολογώ πως δεν πολυσυμπαθώ την επίδειξη της παιδικότητας από παιδιά, δεν μπορώ και να μην παραδεχθώ την ανακλαστική μου συμπάθεια προς αυτά. Για όποια άλλη κριτική των μικρών ηρώων της παράστασης ούτε λόγος.
