«Η αγάπη είναι αργή κι όταν φτάνει δεν μιλά…»

Μπορούμε να αισθανθούμε έρωτα, χωρίς την ερωτική πράξη; Μπορούμε να νιώσουμε τον «έρωτα θάνατο»; Μπορεί η αγάπη όταν φιλά να ζωντανεύει έναν νεκρό;

Ολα αυτά τα νιώσαμε καθώς ανεβαίναμε τριάντα εννέα σκαλοπάτια με σαράντα τρεις χορευτές μέσα από τη χορογραφία του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Αισθανθήκαμε ένα παραλήρημα και συναντηθήκαμε με έναν θεϊκό κόσμο που μόνο ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μπορούσε να τον περιγράψει.

Μια πυραμίδα από σκάλες σ’ ένα επαναλαμβανόμενο ανεβοκατέβασμα των χορευτών όπως αυτό που συναντάμε στην ερωτική πράξη. Εξελίσσεσαι με το πήγαινε-έλα. Είναι, άραγε, το τέλος του έρωτα ή η αρχή κάτι καινούργιου; Ποιος είναι καινούργιος άνθρωπος στον έρωτα;

Από τη χορογραφία καταλαβαίνεις ότι αυτά τα σώματα προσπαθούν να επανασυνδεθούν. Κουβαλάνε στους ώμους τους κορμιά ακίνητα που τα ακουμπάνε σε σιδερένια κρεβάτια ή στα σκαλιά. Βλέπουμε την άνοδο όταν ανεβαίνουν τα τριάντα εννέα σκαλιά και την πτώση.

Δεν φτάνει μόνο η σύνδεση με τον άλλο αλλά η επαφή με το βάθος. Με το Σύμπαν. Μια διεργασία μεταφυσική που περνά από την ψυχή. Κι όταν αφήνονται να φτάσουν στην κορυφή, εκεί συναντάνε τον εαυτό τους. Τα γυμνά σώματα είμαστε εμείς. Ο εαυτός μας απογυμνωμένος. Αυτό, δηλαδή, που συμβαίνει στον πραγματικό έρωτα. Βγαίνεις από το «εγώ» και συναντάς τον άλλον.

Αυτό το μεγάλο θαύμα ο Δημήτρης Παπαϊωάννου το δίνει μέσα από τη χορογραφία του. Οι χορευτές κινούνται, πέφτουν, σηκώνονται. Αυτό σημαίνει απελευθέρωση στον έρωτα. Οταν ακουμπούν το νεκρό σώμα στο δάπεδο, τότε έρχεται η στιγμή της αποδοχής του θανάτου. Με σεβασμό, γαλήνη, ηρεμία, ακούγοντας τη μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη που μαγεύει. «Η αγάπη είναι αργή κι όταν φτάνει δεν μιλά. Μόνο φιλά και ζωντανεύει τον νεκρό», ψάλλει η υπέροχη χορωδία υπό τη διεύθυνση του κορυφαίου, διεθνούς φήμης, Θόδωρου Κουρεντζή.

«Αντί για λόγο σιωπή, η αγάπη δεν μιλά». Αυτό βοηθά να καταλάβουμε πως υπάρχει βιολογικός θάνατος αλλά όχι συνειδησιακός. Στις συνειδήσεις μας παραμένουν ζωντανοί οι νεκροί, που δεν ακούν, δεν μιλούν. Ζούμε τον «έρωτα θανάτου».

Ενα χοροθεατρικό έργο όπου βλέπεις ότι η ερωτική ενέργεια πάνω απ’ όλα είναι δημιουργία, είναι η συνεργασία με το Σύμπαν. Αντιλαμβανόμαστε με πόση ευαισθησία η μουσική, η χορωδία, ο χορός, το καταπληκτικό σκηνικό, η τρυφερή πάλη με τα σώματα, πέφτοντας το ένα πάνω στο άλλο, μπορούν να γίνουν σμίξιμο και αγκάλιασμα. Αφυπνίζονται όλα. Φαντασία, σκέψη, συναίσθημα και μεταφερόμαστε σε κόσμους ουράνιους.

Ετσι όπως είμαστε πεθαμένοι σε όλα τα επίπεδα -κινούμενα πτώματα, καθημερινά στη δουλειά, στις σχέσεις, στην επικοινωνία, στον πολιτισμό- αυτά ο Δημήτρης Παπαϊωάννου τα μετουσίωσε σε τέχνη. Η χορογραφία, η σκηνοθεσία, ο καλλιτεχνικός σχεδιασμός της παράστασης μας αφήνουν εκστατικούς.
Το ρέκβιεμ είναι η πένθιμη μουσική του αποχαιρετισμού, αλλά ο έρωτας θα υπάρχει για πάντα γιατί ξεπερνάει τον θάνατο.