Ο Σοφοκλής ήταν δημοσιογράφος. Η αλήθεια και εκείνος μια ζωή πήγαιναν αντίθετα. Πού περπάταγε η αλήθεια; Αυτός απέναντι. Και της κούναγε το χέρι, ότι και καλά χαίρεται που τη βλέπει, αλλά δεν ευκαιρεί να τη συνοδέψει…
Με φόντο την αυτοκτονία αυτού του λαμπρού δημοσιογράφου, του Σοφοκλή, που απαγχονίστηκε με μια γραβάτα αφήνοντας έτσι ένα ανεκπλήρωτο κενό στην… ενημέρωση και τη δημοσιογραφία, ξετυλίγεται το έργο του Ακη Δήμου «Το κενό αυτοπροσώπως».
Μια κωμωδία για την ήττα, όπως συστήνεται, που παίζεται στο Πόλη Θέατρο σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου και με πρωταγωνιστές τους Δάνη Κατρανίδη και Παναγιώτα Βλαντή.
Ο συγγραφέας έγραψε το «Κενό αυτοπροσώπως» τον περασμένο Σεπτέμβριο, αφού είχαν προηγηθεί οι ιλαροτραγικές εξελίξεις του καλοκαιριού στο πολιτικό σκηνικό.
Σ’ ένα αθηναϊκό διαμέρισμα συναντιούνται η Λουίζα Σεραφείμ, μια διάσημη σχεδιάστρια μόδας, ο Μύρων Χολέβας, ένας νευρωτικός παρολίγον σκηνοθέτης, η Αμαρυλλίς Κόμπου, μια πρώην σύζυγος και χήρα εκδότη εφημερίδας και ο Πάμπλο Μαρτύριο Σεραφείμ Σεράνο, ένας νεαρός Ελληνοϊσπανός με αδυναμία στις Ιταλίδες τραγουδίστριες της δεκαετίας του ’60.
Ο Μύρων περιμένει ένα τηλεφώνημα-ιατρικό ανακοινωθέν. Στο μεταξύ, υψηλή ραπτική, τηγανητά χέλια, η Ελλάδα του τρίτου μνημονίου και η ανάμνηση μιας ερωτικής νύχτας για τρεις πριν από χρόνια σε εξοχικό της Σαρωνίδας μετρούν το κενό αυτοπροσώπως. Το κενό στο παρόν και το μέλλον ανθρώπων, που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προθέσεις και βρέθηκαν στη μέση της διαδρομής μόνοι, εκκρεμείς, ματαιωμένοι.
Τι θα είχε συμβεί αν ο Μύρων και η Λουίζα είχαν μείνει τότε μαζί; Μάλλον ό,τι συμβαίνει στα περισσότερα ζευγάρια: η λαχτάρα θα είχε ξεθωριάσει, θα τους ένωνε μόνο ο φόβος.
«Εκπαιδευόμαστε να πηγαίνουμε με το κεφάλι κάτω» λέει εκείνος. «Γι’ αυτό κάθε βήμα μάς βγάζει στα ίδια. Κι ας περπατάνε τόσοι και τόσοι γύρω μας. Εμείς το μόνο που αντέχουμε να κάνουμε είναι να τους ονειρευόμαστε. Και να παρακαλάμε τρομαγμένοι να μας ονειρευτούν».
Ο Δάνης Κατρανίδης υποδύεται τον Μύρωνα Χολέβα, ένα χολερικό τύπο που βαφτίζει τα συμπλέγματά του θεατρική κριτική…
Αν έπρεπε να πω δυο λόγια γι’ αυτόν θα τον χαρακτήριζα “ευχάριστο τύπο”, του οποίου το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, θα έχει λιγότερα γέλια σε σχέση με τη διασκεδαστική ιστορία στην οποία τον βλέπουμε να πρωταγωνιστεί. Πρόκειται για έναν νευρωτικό, παρ’ ολίγον σκηνοθέτη, με ροπή στις αινιγματικές σχέσεις.
Ξεκίνησε τις προσωπικές, επαγγελματικές και συναισθηματικές του επενδύσεις σε πιο ανέμελες εποχές και φτάνοντας στο σήμερα τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ήθελε ή τα υπολόγιζε –με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ίδιο και τους άλλους γύρω του. Ζει την αγωνία της ημέρας, περιμένοντας ένα τηλέφωνο-απάντηση που θ’ αλλάξει τη ζωή του.
Συγχρόνως του συμβαίνουν τόσο πολλά… Θα έλεγα πως είναι εκείνος ο ήρωας που μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του κι ότι ακόμα κι αν θες να το ξεχάσεις έρχεται και σε συναντάει αυτό.
⚫ Συνήθως επιλέγετε κλασικό ρεπερτόριο. Τώρα νεοελληνικό έργο, ολοκαίνουργιο και μάλιστα κωμωδία.
Δεν κάνω ποτέ διάκριση ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, ενδιαφέρομαι μόνο να με αγγίζει ένα έργο, να εκφράζει τον τρόπο που σκέφτομαι, να νιώθω ότι αφορά και άλλους. Μου αρέσει να διαλέγω ένα καλό έργο. Το «Κενό αυτοπροσώπως» του Ακη Δήμου, συγγραφέα δοκιμασμένου, άξιου και πετυχημένου, με συνεπήρε από την πρώτη ανάγνωση. Δεν είναι απλώς ένα νέο ελληνικό έργο, αλλά κείμενο καυστικό, επικεντρωμένο στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα σε προσωπικό, κοινωνικό, και πολιτικό επίπεδο, την οποία αναπαριστά με απόλυτα σαρκαστικό και σύγχρονο λόγο, σπάνιο πια στις μέρες μας. Εχει όλα εκείνα τα σπουδαία χαρακτηριστικά μια γνήσιας μαύρης κωμωδίας που καταγράφει αυτό ακριβώς που ζούμε σήμερα όλοι μας.
⚫ Το κενό εμφανίζεται πια αυτοπροσώπως στη ζωή μας; Κενοί άνθρωποι, κενές ιδέες, κενά οράματα;
Δεν φαίνεται; Είμαστε γεμάτοι από κενά που τρέχουμε να τα καλύψουμε, άλλοτε με τρόπους ξεπερασμένους, που δεν ανταποκρίνονται πια σε σημερινές ανάγκες και άλλοτε με τη φαντασία, που τρέχει να προλάβει την πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να έχουμε όραμα πια, όλα μοιάζουν πλέον να είναι κενά, το παρόν μάς σέρνει από τα πόδια…
⚫ Επιμένετε να κάνετε θέατρο σε μια γειτονιά δύσκολη. Η πλατεία Βικτωρίας πρόσφατα έγινε άτυπος χώρος φιλοξενίας για τους Σύρους πρόσφυγες.
Επιμένω, ούτως ή άλλως, να κάνω θέατρο σε μια εποχή δύσκολη για όλους μας. Και το θέατρο ήταν έτσι κι αλλιώς ένα ριψοκίνδυνο, επικίνδυνο σπορ για όποιον το επιχειρεί. Δεν υπάρχουν εύκολες και δύσκολες γειτονιές, υπάρχουν εύκολες και δύσκολες καταστάσεις, επαρκείς και ανεπαρκείς χειρισμοί. Ευτυχώς που ο κόσμος εξακολουθεί να ζει την πραγματική ζωή, την τρέχουσα πραγματικότητα. Και δεν κολλάει σε αναμασήματα και επαναλήψεις του παρελθόντος. Και ευτυχώς που με πρωτοβουλία του αναπληρωτή υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα με επιστημονική γνώση και τη δέουσα ευαισθησία γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Η πλατεία έχει ξαναβρεί τους ρυθμούς της.
Info:
Πόλη Θέατρο (Φωκαίας 4 και Αριστοτέλους 87, πλ. Βικτωρίας. Τηλ.: 211 1828900) «Το κενό αυτοπροσώπως» του Ακη Δήμου.
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος. Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη. Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Μουσική: Φάνης Ζαχόπουλος.
Παίζουν: Δάνης Κατρανίδης, Παναγιώτα Βλαντή, Σίσσυ Τουμάση, Κωνσταντίνος Κουνέλλας.
