Στο Εθνικό επικρατεί μόνιμη ακινησία

Η Αμαλία Μουτούση έκρινε τη στιγμή κατάλληλη για να καταθέσει δημόσια και λεπτομερώς τους λόγους που την οδήγησαν πριν από δύο μήνες να παραιτηθεί από το Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου.

Την επιστολή της με τίτλο «Ειρηνική επιστολή για τους λόγους της παραίτησής μου από το Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου» προς τον υπουργό Πολιτισμού, τον πρόεδρο του Δ.Σ. Θανάση Παπαγεωργίου και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Στάθη Λιβαθινό, δημοσιοποιεί με καθυστέρηση καθώς, όπως λέει, δεν ήθελε να συντελέσει στην ένταση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ καλλιτεχνικής διεύθυνσης και Δ.Σ. και να χρησιμοποιηθεί σαν ένα ακόμη εργαλείο αντιπαράθεσης και διχόνοιας.

Η ηθοποιός αναφέρει ότι αποδέχτηκε την πρόταση να γίνει μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού γιατί τιμούσε την παρουσία του Θανάση Παπαγεωργίου ως προέδρου του Δ.Σ., εκτιμούσε και εμπιστευόταν το έργο του Στάθη Λιβαθινού.

«Δυστυχώς πολύ γρήγορα βρέθηκα αιχμάλωτη μιας ακινησίας, επειδή ο συνδυασμός των συγκεκριμένων αξιόλογων προσώπων αποδείχτηκε προβληματικός, καθώς αρκετά από τα μέλη του Δ.Σ. είχαν μια τελείως διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων από αυτή του καλλιτεχνικού διευθυντή και αντιστρόφως».

➥ Αποδίδει την έλλειψη χημείας στην ασάφεια των νόμων, που εκδηλώθηκε ιδιαίτερα στο θέμα δημιουργίας σχολής σκηνοθεσίας:

«Δεν μπόρεσα να καταλάβω παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου γιατί η δημιουργία της Σχολής Σκηνοθεσίας αμφισβητήθηκε τόσο έντονα. Νομικοί σύμβουλοι, μέλη του Δ.Σ. και καλλιτεχνικός διευθυντής είχαν αντικρουόμενες απόψεις για τη νομιμότητα της λειτουργίας της. Συμπέρασμα δεν βγήκε. Για ένα θέμα που θα έπρεπε να υπάρχει μία απλή, σαφής απάντηση, υπήρχαν διαφορετικές ερμηνείες και απόψεις. Εξέφρασα την άποψη πως θα μπορούσε πιλοτικά, έστω και με τη μορφή σεμιναρίων, να ξεκινήσει η λειτουργία της σχολής, καθώς υπήρχε μια ολοκληρωμένη πρόταση από τον καλλιτεχνικό διευθυντή. Μέχρις ότου να υπάρξει καινούργιος νόμος θα είχαμε κάνει ένα βήμα, θα είχαμε βοηθήσει στην αναβάθμιση της σχολής του Εθνικού και θα αποκτούσαμε χρήσιμη εμπειρία ώστε να την βελτιώσουμε όταν θα ξεκινούσε κανονικά».

➥ Ψήφισε υπέρ της δημιουργίας της Σχολής Σκηνοθεσίας και μειοψήφησε.

«Μέλη του Δ.Σ., λόγω του ότι το Σώμα είχε συγκροτηθεί με την προοπτική της τροποποίησης του υφιστάμενου νόμου, ήταν φυσικό να είναι επιφυλακτικά απέναντι στον υπάρχοντα νόμο. Υπήρχαν όμως ζητήματα που έπρεπε να λυθούν άμεσα για την ομαλή λειτουργία του Εθνικού Θεάτρου και –κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να μπορούμε να συνεννοηθούμε βασιζόμενοι στο εργαλείο που είχαμε στα χέρια μας: τον υφιστάμενο νόμο δηλαδή, ενώ παράλληλα θα εργαζόμασταν για την δημιουργία ενός νέου καλύτερου, αποτελεσματικότερου και πιο σύγχρονου νόμου. Μέχρι να φτιάξουμε έναν καλύτερο νόμο, ένα καλύτερο δημόσιο, ένα καλύτερο αύριο, τα πράγματα πρέπει να μπορούν να λειτουργούν κι αυτό ήταν υποχρέωσή μας».

➥ Η πλειοψηφία του Δ.Σ. αρνήθηκε στον καλλιτεχνικό διευθυντή να είναι και διευθυντής της σχολής του Εθνικού Θεάτρου προβάλλοντας το επιχείρημα της διπλοθεσίας και υπερεξουσίας.

«Φυσικά και έχω υποχρέωση ως μέλος του Δ.Σ. να προστατέψω το Εθνικό από διπλοθεσίες και υπερεξουσίες, αλλά όταν πρόκειται για καλλιτεχνικό όραμα, η υποχρέωσή μου μετατίθεται υπέρ της τέχνης. Πόσο μάλλον όταν το βασικό χαρακτηριστικό στο έργο του Στάθη Λιβαθινού είναι ότι θεατρική πράξη και θεατρική παιδεία αποτελούν στοιχεία αλληλένδετα. Σ’ αυτήν την περίπτωση πρότεινα να αναλάβει ο καλλιτεχνικός διευθυντής τη διεύθυνση της σχολής τον πρώτο χρόνο, γιατί η πρότασή του φαινόταν ικανή να την αναβαθμίσει και να της αλλάξει προοπτική και γιατί σ’ αυτήν έβλεπα έναν άνθρωπο του θεάτρου που είχε σκοπό να δουλέψει διπλά κι όχι έναν μανιακό της εξουσίας. Παράλληλα θα ετοιμάζαμε ένα σχέδιο, που θα εφαρμοζόταν από την επόμενη χρονιά, για τη λειτουργία της, την περαιτέρω αναβάθμισή της και την επιλογή –με άνεση χρόνου- του προσώπου που θα την αναλάμβανε».

➥ Ψήφισε υπέρ του Στάθη Λιβαθινού ως διευθυντή της σχολής του Εθνικού Θεάτρου και μειοψήφησε.

«Προσπάθησα όλο αυτό το διάστημα να έχω ρόλο ενωτικό αναζητώντας και το ελάχιστο κοινό σημείο για όλους μας. Δυστυχώς η ακινησία ήταν μόνιμη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία διαρκώς αυξανόμενη κούραση και έλλειψη εμπιστοσύνης. Οι συνεδριάσεις κατέληγαν πάντα στο ίδιο: Μόνο στεναχωρημένοι άνθρωποι… Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να λειτουργήσω οπουδήποτε όταν δεν αισθάνομαι χρήσιμη και δημιουργική. Γι’ αυτόν τον λόγο παραιτούμαι από μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού θεάτρου για να κάνω χώρο σε κάποιον πιο κατάλληλο από εμένα και ικανό να λειτουργήσει στις υπάρχουσες συνθήκες. Εύχομαι σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους είχα την τιμή να συνεργαστώ αυτούς τους μήνες, καλή συνέχεια και εκφράζω την ελπίδα να βρεθεί ένας κοινός τόπος για το καλό του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο είναι πάνω απ’ όλους μας».