«Ναυαρχίδα πολιτισμού» αποκάλεσε το ΔΘΠ ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, την περασμένη εβδομάδα κατά την ανακοίνωση του νέου προγράμματος. Ο Δήμος Πειραιά μαζί με την Περιφέρεια Αττικής (την οποία στην παρουσίαση εκπροσώπησε η Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Σταυρούλα Αντωνάκου) και το ΥΠΠΟ αποτελούν, βάσει προγραμματικής σύμβασης που αναμένεται η υπογραφή της, τους οικονομικούς του στυλοβάτες. Πολλώ δε μάλλον που ανακοινώθηκε αύξηση των πόρων που θα του διατεθούν.
Καλλιτεχνικός διευθυντής του φορέα, ο Νίκος Διαμαντής περιέγραψε το θέατρο που έχει για τα καλά εισέλθει στις ποιοτικές σκηνές της χώρας τα τελευταία χρόνια, ως ένα «μικρό Εθνικό Θέατρο». Εξέφρασε την επιθυμία του «να δώσει φωνή στη νέα γενιά». Κι έθεσε ως στόχο «να δημιουργήσει ένα μέλλον το οποίο, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, προσπαθούμε να το αναζητήσουμε στους αυθαίρετους, τους ακατάτακτους, σ αυτούς που μας βγάζουν τη γλώσσα».
Με μότο το «Παρεμβαίνω – Συνομιλώ – Προκαλώ – Προτείνω» για τη νέα σεζόν, το ΔΘΠ δίνει τη σκηνοθετική σκυτάλη στην νέα γενιά με νέα έργα αλλά εδραιώνει και τη συμπόρευσή του με τους παλαιότερους, δίνοντάς μας αρκετούς λόγους να το επισκεφτούμε.
Το πρόγραμμα
Στην Κεντρική Σκηνή:
*«Θείος Βάνιας» του Άντον Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού με τον ίδιο στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο να αναμετράται με τις ματαιώσεις και να αναρωτιέται για το νόημα της ύπαρξης (18.10.24 – 12.01.25)
*Σε σκηνοθεσία, χορογραφία, σκηνογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου έρχεται η οικογενειακή παράσταση «Ο Ταύρος που έπαιζε πίπιζα» του Ευγένιου Τριβιζα (10.11.24 – 13.4.25).
*Τον Ιανουάριο (24.01.25 – 13.4.25) υποδέχεται τους σκηνοθέτες Γιώργο Κουτλή και Βασίλη Μαγουλιώτη στη νέα μουσική κωμωδία του Suyako «Merde!» που επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «γιατί κάνουμε θέατρο τελικά; για τα λεφτά ή για την ψυχή μας;» σε μουσική των Γιάννη Νιάρου -Γιάννη Παπαδόπουλου ζωντανά επί σκηνής.
*Τον Απρίλιο τη σκυτάλη παίρνει η Ιόλη Ανδρεάδη (26.4.25 – 15.6.25), σκηνοθετώντας ένα κορυφαίο αντιπολεμικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που χάρισε μία ταινία ορόσημο στον παγκόσμιο κινηματογράφο, το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» της Μάργκαρετ Μίτσελ.
Η σκηνή Ωμέγα έχοντας ήδη σηκώσει αυλαία με το έργο του Γιώργου Βαλαή «I’m falling in love- Εκδοχές πάνω στη Δωδέκατη Νύχτα» συνεχίζει με έργα που κυρίως θέτουν στο επίκεντρο σύγχρονα γυναικεία ζητήματα με παλιές ρίζες.
*Το docudrama «Κυανιούχο Κάλιο» του Friedrich Wolf για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη επιτρέπει στη σκηνοθέτιδα Μάρθα Μπουζιούρη να συνεχίσει την εμβάθυνσή της στα ζητήματα της έμφυλης βίας και της γυναικείας αυτοδιάθεσης. (7.11.21 – 1.12.24)
*Το σίκουελ του εμβληματικού έργου του Βασίλη Κατσικονούρη «California Dreaming 20 χρόνια μετά» συναντά τους κάποτε νέους που ονειρεύονταν μια άκοπη γη της επαγγελίας σε σκηνοθεσία Σταύρου Καραγιάννη (4.12.24 – 05.01.25)
*Στη διαχρονικότητα της εγκληματικής φύσης της πατριαρχίας εστιάζει η διακειμενική περφόρμανς που σκηνοθετεί η Άντζελα Μπρούσκου. Τίτλος «Ου φονεύσεις- Ιστορίες για την έμφυλη βία» (11.01.25 – 9.02.25).
*Θα δούμε ακόμα το νέο έργο παραγγελία του ΔΘΠ στη Σοφία Νικολαΐδου για τη γυναικεία απώλεια και τις οικογενειακές σχέσεις «Βυζί» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσικούρα (19.02.25 – 23.03.25). Και…
*Το βραβευμένο έργο σπουδή στην απουσία και τη δυσκολία επικοινωνίας «Μη σκαλίζεις την άμμο» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη σε σκηνοθεσία Θεοδόση Σκαρβέλη (23.04.25 – 1.06.25).
Στο Φουαγιέ θα φιλοξενηθούν οι παραστάσεις:
* «Το όνειρο της Ιωνίας» του Αντώνη Κυριακάκη σε σκηνοθεσία του ίδιου και του Γιώργου Πατεράκη για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τις αναλοίωτες στο χρόνο ελληνικές …παθογένειες (5.12.24– 15.12.24)
*Το εθνικό ψηφιδωτό μνήμης, για όλα εκείνα που στον απόηχο της μετεμφυλιακής Ελλάδας, επιδιώχθηκε να λησμονηθούν και εμπνεύστηκε η Γλυκερία Μπασδέκη από το λογοτεχνικό πρόσωπο της νεαρής Εαμίτισσας δασκάλας αστικής καταγωγής Μαργαρίτας Περδικάρη. Το έργο της «How soon is now» θα είναι σε σκηνοθεσία Πάνου Κούγια (6.02.25 – 16.03.25).
*Το οικογενειακό έργο «Γιαγιάδες», του Γιώργου Καλογερόπουλου που σκηνοθετεί ο ίδιος (17-19/1/25).
Επίσης στο Φουαγιέ θα πραγματοποιηθούν ποικίλες δράσεις, εργαστήρια για διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και με διαφορετικές θεματικές καθώς και μουσικές εκδηλώσεις. Ακόμη προγραμματίζονται παραστάσεις εκτός του ΔΘΠ που θα πραγματοποιηθούν από καφενεία μέχρι παιδιατρικές κλινικές και τις φυλακές.
Το πλήρες πρόγραμμα στο https://www.dithepi.gr/el/events
«Δεν μας ενδιαφέρουν τα πυροτεχνήματα»
-Ποιο είναι το όραμα του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΘΠ που συνέχει και τον φετινό προγραμματισμό, ρωτήσαμε τον Νίκο Διαμαντή.
«Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι για εμάς ένα μικρό Εθνικό Θέατρο. (…) Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, θέλει να δώσει φωνή στη νέα γενιά. Να δώσει φωνή στους ανθρώπους της πόλης, να νιώσουν ότι αυτό το θέατρο είναι το σπίτι τους. Περηφανεύομαι ότι το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κατάφερε να έχει έναν πολύ μεγάλο αριθμό θεατών. Σε ένα κόσμο αδικαιολόγητο, προσπαθούμε να φέρουμε τον άνθρωπο στο προσκήνιο. Ο άνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του, το ξανακοίταγμα του ανθρώπου μέσα από το θέατρο, είναι η απάντηση στην εποχή μας.
Αποβλέπουμε σε ενεργούς πολίτες, που θα μπορέσουν να ενεργοποιήσουν τη φαντασία τους και να σφυρηλατήσουν σιγά σιγά με το δικό τους τρόπο τις δικές τους προσωπικές συντεταγμένες. Αν στοχεύουμε κάπου, αν κάτι έχει να πει σήμερα το πρόγραμμα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, είναι να δημιουργήσει ένα μέλλον που με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους προσπαθεί να το αναζητήσει στους αυθαίρετους, τους ακατάτακτους, αυτούς που μας βγάζουν τη γλώσσα. Σε αυτούς στραφήκαμε με αυτό το πρόγραμμα. Είμαστε ένα ανοιχτό θέατρο. Ένα θέατρο με ισχυρό πρόγραμμα διάρκειας. Δε μας ενδιαφέρουν τα πυροτεχνήματα» μας είπε.
-320x213.jpg)
