Παγώνια όπως παγωνιά

Όπως μας πληροφορεί «το Παγώνι αποτελεί ίσως τον κορυφαίο εκπρόσωπο και το απόλυτο παράδειγμα ενός φαινομένου οπτικής ψευδαισθήσεως στον κόσμο των πτηνών» καθώς τα εντυπωσιακά χρώματα στο φτέρωμά του δεν προκύπτουν από πράσινες ή μπλε χρωστικές, αλλά από τη μικροδομή των φτερών και τα οπτικά φαινόμενα που δημιουργούν, «καθιστώντας σε εμάς έναν πολύχρωμο φαινότυπο διαμέσου της παραπλάνησης». Και βάση αυτού του άξονα θέτει ορισμένα ερωτήματα: Θα μπορούσε η πραγματικότητα να είναι μία παραπλάνηση, όπου ο καθένας από εμάς τη βιώνει μόνος του; Σε μια εποχή που οι ήρωες είναι αφανείς και η εικόνα το άλλου παραπλανά τελικά τι είναι καλύτερο; Να είναι περήφανοι οι άλλοι για σένα ή εσύ για τον εαυτό σου;

Η ιστορία που υφαίνει για να μας μιλήσει για τα διλλήματα των ηρώων της φαίνεται απλή και καθημερινή. Τρεις μη προνομιούχοι φίλοι, που οι συνθήκες της ζωής του έκαναν συγκάτοικους σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, προσπαθούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Είναι νέοι, θέλουν να ξεφύγουν από τη μιζέρια και να τη ρουφήξουν μέχρι το μεδούλι της. Ο Παναγιώτης και η Φανή είναι ένα ζευγάρι ηθοποιών: αυτός λαχταρά την επιτυχία, αυτή την αποδοχή.

Ο Μπίλυ, μουσικός, στον οποίο ανήκει και το σπίτι, έχει κι αυτός τα όνειρά του αλλά για να μπορεί να ανταπεξέλθει στα έξοδα, τα δικά του και των φίλων του, εργάζεται ως οδηγός σε φορτηγά, μεταφέροντας φορτία αγνώστου προελεύσεως και ειδών. Μια νύχτα που ο Μπίλυ θα αντιληφθεί πως το φορτίο του είναι γυναίκες και ανήλικα παιδιά και πως εν αγνοία του συμμετέχει σε ένα κύκλωμα trafficking όλα θα ανατραπούν και οι ήρωες θα κληθούν να αναμετρηθούν με τα θέλω και τις αξίες τους, να αποφασίσουν για το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο…

Σε μια δύσκολη εποχή, που οι νέοι ακόμη ονειρεύονται αλλά οι συνθήκες της ζωής δεν τους επιτρέπουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, τα ηθικά διλλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν δοκιμάζουν τα όρια τους. Μέχρι που μπορούν να φτάσουν για να πετύχουν; Αναρωτιούνται για τα ποια είναι τελικά αυτά τα μεγάλα πράγματα για τα οποία ζούνε, για το που φτάνει η ματαιοδοξία ή το αδιέξοδό τους και τι είναι διατεθειμένοι να πράξουν τελικά.

«Την θηλιά ή τη φοράς εσύ στους άλλους ή στη φοράνε», ακούγεται κάποια στιγμή στο έργο. Η Φανή, ο Παναγιώτης και ο Μπίλυ δεν έρχονται αντιμέτωποι με ένα λάθος, μία ατυχία, μία απλή αναποδιά. Έρχονται αντιμέτωποι με μία κοινωνία και ένα σάπιο σύστημα. Γίνονται θύτες και θύματα, για το μέλλον τους που στέκεται αβέβαιο και ετοιμόρροπο μπροστά τους και για τον εαυτό τους που σιγά σιγά αλλοτριώνεται. Διχάζονται για τις επιλογές που γίνονται εκβιασμοί.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τάσος Πυργιέρης στήνοντας μια πάλλουσα και ανθρώπινη παράσταση με χιούμορ, αγωνία και ανατροπές, που αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση.
Σημειώνει για αυτή την επιλογή του: «Στην αναζήτηση μου για νέα σύγχρονα θεατρικά κείμενα της εγχώριας δραματουργίας, έπεσαν στα χέρια μου τα «Παγώνια» της Στέλλας Ζαφειροπούλου. Ακόμα και ο τίτλος μου τράβηξε την προσοχή, και δεν μπορούσα να φανταστώ πως σε αυτό το θεατρικό έργο, θα έβρισκα κομμάτια της δικής μου προσωπικότητας και της δικής μου ζωής, σε άλλη βέβαια κλίμακα.

Οι τρεις ήρωες, καλλιτέχνες, δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός, αναζητούν τη τύχη τους, αναζητούν μια καλύτερη ζωή μέσα από τις τέχνες τους. Αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του κάθε καλλιτέχνη, ταλανίζονται από τις ίδιες αγωνίες, που είχα κι εγώ όταν ξεκινούσα ως ηθοποιός, παλεύοντας να επιβιώσουν στις δύσκολες εργασιακές συνθήκες της εποχής και κάνουν σχεδόν τα πάντα για να εκπληρώσουν τα όνειρά τους ώσπου φτάνουν σε ένα ηθικό αδιέξοδο. Αυτή η εσωτερική μάχη που δίνουν οι ήρωες για να επιλέξουν ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει τους, αυτό το κυνήγι εργασιακών ευκαιριών, πιστεύω έχει ταλαιπωρήσει τον καθένα από εμάς και για αυτό μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους σε αρκετές στιγμές της παράστασης».

ΠΑΓΩΝΙΑ: θα μπορούσε να διαβαστεί παγώνια αλλά και παγωνιά. Άλλωστε, όπως λέει και η ίδια η θεατρική συγγραφέας το σημαντικότερο πράγμα για μια επιτυχημένη παράσταση δεν είναι το χειροκρότημα αλλά η σιωπή: «Εκείνη η ακινητοποιημένη στιγμή που ο κόσμος σιωπά για να ακούσει τί έχεις να του πεις».

Τι θέλατε να εκφράσετε μέσα από αυτό το έργο σας, τι θέλατε να ακούσουμε; τη ρωτήσαμε.

«Ήθελα να μιλήσω για το πόσο άνετα μπορούμε να παραπλανηθούμε και για το ότι ίσως χρειάζεται να βλέπουμε πίσω από την εικόνα. Κάποιες φορές οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν σαν αυτό που βλέπουν να λάμπει αλλά αυτό δεν είναι πάντα χρυσός. Η εικόνα που φτιάχνουμε στα κοινωνικά δίκτυα, οι φωτογραφίες ίσως παρουσιάζουν έναν άλλο εαυτό που δεν είναι δικός μας και μας επιβάλλεται με τα θέλω των άλλων και τις επιταγές της κοινωνίας. Και ίσως μέσα σε έναν τέτοιο κυκεώνα αυτό που παρουσιάζουμε μπορεί να είναι κούφιο, να μην έχει τίποτα μέσα του. Πολλά νέα παιδιά βλέπουν ανθρώπους που ίσως δεν είναι αυτό που περίμεναν…».

-Και σε ότι αφορά στα ηθικά διλλήματα που καλούνται οι ήρωές σας να απαντήσουν;

«Υπάρχουν άνθρωποι που για να πετύχουν κάνουν ορισμένες θυσίες. Το θέμα είναι μέχρι που είσαι ικανός να φτάσεις. Υπάρχουν φορές που λέμε ότι εμείς δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε κάτι κακό, δεν θα φτάναμε ποτέ σε αυτό το σημείο για να πετύχουμε, θα βάζαμε όρια. Όταν όμως φτάσει αυτό το σημείο, όταν η ευκαιρία που περιμένεις μια ζωή σου χτυπήσει την πόρτα μπορεί να μην τα βάλουμε. Στα Παγώνια οι ήρωές μου δεν είναι κακοί, είναι παιδιά που έχουν παραπλανηθεί από την κυρίαρχη εικόνα που προβάλλεται, έχουν ζήσει πάρα πολύ άσχημα και προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους όπως μπορούν: δεν είναι κακοί ή καλοί γιατί παίζει ρόλο και τι μπορεί να σου τύχει εν τέλη».

-Αλλά και τι αποφασίζεις συνάμα, έτσι δεν είναι;

«Βεβαίως. Ο Μπιλ αποφασίζει κάτι και ο Παναγιώτης κάτι άλλο. Ο Παναγιώτης είναι ο μόνος που μένει αμετακίνητος από την αρχή ως το τέλος στην ευκαιρία που του δίνεται, ίσως είναι ο πιο νάρκισσος, ο πιο φιλόδοξος και ο πιο αδύναμος που δεν μπορεί να επουλώσει το τραύμα του και βρίσκει τρόπους, καταπατώντας τα δικαιώματα των άλλων να το κάνει αυτό: κι αυτό καμιά φορά είναι αδυναμία, δεν είναι δύναμη…».

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

”Παγώνια” της Στέλλας Ζαφειροπούλου
Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης
Σκηνικά/κοστούμια: Ελίνα Δράκου
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Τσαούσης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Προκοπίου
Βοηθός σκηνογράφου: Στέφανος Σιμιτσής
Φροντιστήριο: Βασιλική Τσιλιγκρού
Νομικός σύμβουλος: Δημήτρης Καλοχαιρέτης
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Κατασκευή Σκηνικού: Διονύσης Ισλάμ
Ζωγράφος Σκηνικού: Γιάννης Αθανασιάδης
Make up- hair: Ηλίας Μπερτσάτος
Παίζουν: Γιώργος Παπαπαύλου, Φιόνα Γεωργιάδη, Πέτρος Σκαρμέας

ΒΙΟS (Πειραιώς 84, Αθήνα)

Πέμπτη έως Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 19:00 έως Κυριακή 17 Μαρτίου. Εισιτήρια 5-12€ (κάθε Πέμπτη οι ατέλειες δωρεάν).
Διάρκεια: 70′

Προπώληση more.com, τηλέφωνο κρατήσεων: 2103425335