Με αφορμή την παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 29 Φεβρουαρίου στο Bios, μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό, Λευτέρη Παπακώστα για το κείμενο του Τζανάτου, την προσωπική τους σχέση, το μέλλον του αρχείου του, αλλά και το πώς είναι να είναι κανείς καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2024.
● Σκηνοθετείτε και παίζετε στο «Μαζί Ποτέ». Πείτε μας δύο λόγια για το έργο.
Το «Μαζί ποτέ» είναι ένα υπαρξιακό ψυχογράφημα της ανθρώπινης απελπισίας, ένα έργο που ασχολείται με τα εσωτερικά πάθη των ανθρώπων, ένα έργο για την αέναη προσπάθεια τους να συναντηθούν, να συναντηθούν με τα προσωπικά τους πάθη, αλλά και με τα πάθη των άλλων. Ένα έργο για την αναζήτηση του έρωτα, του ερωτισμού, του άκρατου ερωτισμού και της σεξουαλικότητας. Ένα έργο βαθιά ποιητικό, με κινηματογραφική ρεαλιστική ταχύτητα. Οι ήρωες μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι σεξουαλικότητας, ναρκωτικών, προσωπικών φόβων και επιλογών. Στην αναζήτηση αυτή οδηγούνται σε περίεργα μονοπάτια με δυσοίωνα αποτελέσματα.
● Τι σημαίνει ο υπότιτλος της παράστασης « Αιτία υπάρχει….για ό,τι δεν πάει καλά»;
Για μένα το βασικό κομμάτι του έργου έγκειται ακριβώς στη συμπύκνωση του υπότιτλου. Οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές αναζητούν μια αιτία για ό,τι δεν πηγαίνει καλά, σπάνια αναρωτιούνται όταν κάτι πάει καλά. «Δεν είμαι η αιτία είμαι το αποτέλεσμα», όπως λέει και στο τέλος η Δεσποινίς Δυστυχία, στο ομώνυμο έργο του Τσίμαρα Τζανάτου. Η μόνη αιτία και το μόνο αποτέλεσμα είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση, τα πάθη, οι αδυναμίες και η μόνιμη προσπάθεια πάλης με τον εσωτερικό εαυτό μας.
● Είχατε μια προσωπική σχέση με τον Τσιμάρα Τζανάτο. Αυτό πόσο σας επηρεάζει ψυχολογικά;
Η προσπάθεια για να υλοποιηθεί η παράσταση αυτή είχε ξεκινήσει πριν τέσσερα χρόνια, ήταν μια σκέψη που την είχαμε συζητήσει τότε οι δυο μας και με αγάπη είχαμε πει ότι θα δουλεύαμε μαζί και ίσως να τροποποιούσαμε κάποια πράγματα. Τώρα, όταν ξεκινάς να υλοποιήσεις το πρότζεκτ μόνος σου έχεις ένα μεγαλύτερο άγχος, έναν φόβο μην απογοητεύσεις τις ίδιες τις σκέψεις που κάνατε. Σαφέστατα επηρεάζεσαι, αλλά ταυτόχρονα το θεωρείς και προσωπική ηθική υποχρέωση να υλοποιηθεί.
● Έχει αξιοποιηθεί το έργο του μετά τον θάνατό του;
Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, χρειάζεται λίγος χρόνος συνειδητοποίησης. Τώρα θα ξεκινήσει μια διαδικασία για όλο το υλικό. Πρέπει να συγκεντρωθεί, να μπει σε μια σειρά, είναι πολύ και ετερόκλητο. Δηλαδή υπάρχουν χειρόγραφα, σε ηλεκτρονική μορφή, θεατρικά, άλλα ολόκληρα, άλλα ημιτελή, ποιήματα. Τώρα θα προσπαθήσουμε με τις αδερφές του, που βρισκόμαστε σε μια επικοινωνία, να αρχίσουμε να το μαζεύουμε και να το χωρίζουμε. Και η παράσταση αυτή είναι μια αφορμή για να ξαναέρθει ο λόγος του και η γραφή του στο προσκήνιο.
● Στο δελτίο Τύπου διαβάζουμε: «Η ομάδα καλεί το κοινό σε μια διαφορετική εμπειρία θέασης όπου οι θεατές βρίσκονται σε ρεαλιστική συνθήκη club». Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα;
Ήταν μια σκέψη πάνω στο ίδιο το έργο, αρκετές σκηνές του βρίσκονται σε ένα μπαρ, υπάρχουν πρωτότυπα τραγούδια, όλο το έργο διακατέχεται από μια αίσθηση χορού και μουσικής. Έτσι, πήραμε αυτή τη βασική συνθήκη του έργου και τη φέραμε σε ρεαλιστική κατάσταση, δομούμε ένα club-dance show, που μέσα εκεί θα διαδραματίζονται οι σκηνές. Οι θεατές θα μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση, πίνοντας, χορεύοντας, οι καθιστές θέσεις θα είναι λίγες και οι ηθοποιοί θα περιφέρονται ανάμεσά τους, όπως ακριβώς σε ένα club.
● Παίζετε και σκηνοθετείτε τα τελευταία χρόνια. Πώς είναι να είναι κανείς καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2024;
Ο καλλιτέχνης, και γενικά η τέχνη στην Ελλάδα, περνάει μια επίπονη διαδικασία. Υπάρχει μια ανασφάλεια σε όλους τους τομείς, είτε στον οικονομικό, είτε στον καλλιτεχνικό, είτε στον τομέα της εκπαίδευσης. Προσπαθείς να δομήσεις ένα καλλιτεχνικό γεγονός και πέφτεις πάνω σε τοίχους, η ίδια η πολιτεία οδηγεί με τη στάση της και τη συμπεριφορά της σε υποβάθμιση της ίδιας της τέχνης και συνεπώς του ίδιου του καλλιτέχνη.
● Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ελληνικό θέατρο σήμερα;
Το βασικότερο πρόβλημα του θεάτρου έγκειται στο ότι κουβαλάει παθογένειες του παρελθόντος. Υπάρχει μια πολύ αργή εξέλιξη σε πράγματα, τα οποία θα έπρεπε να έχουν λυθεί, όπως οι σχέσεις εργασίας ή ακόμα ακόμα η διαδικασία της ίδιας της δουλειάς, ή η σχέση θεάτρου και εκπαίδευσης.
● Υπάρχουν επόμενα επαγγελματικά σχέδια;
Ταυτόχρονα με την παράσταση «Μαζί ποτέ», παίζεται και η παράσταση «Το σπίτι με τα δώρα» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, που σκηνοθετώ στο θέατρο Χώρος και η οποία ξεκίνησε αρχές Φεβρουαρίου και ολοκληρώνεται αρχές Μαρτίου. Επίσης, θα παιχτεί για κάποιες μέρες στο Δη.Πε.Θε Καβάλας μέσα στον Μάρτιο. Το καλοκαίρι θα ξεκουραστούμε για να ετοιμαστούμε για τον χειμώνα.
⌛Πληροφορίες
- «Μαζί Ποτέ: Αιτία υπάρχει….για ό,τι δεν πάει καλά»
- Από 29 Φεβρουαρίου για 14 παραστάσεις
- Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 21:15
- Τιμές εισιτηρίων: 14 (γενική είσοδος), 10 (μειωμένο)
- Προσφορά Προπώλησης: 8 ευρώ
- Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
- Θέατρο: Βios, Πειραιώς 84
- Τηλ:.2103425335
- https://www.more.com/theater/mazi-pote-tou-tsimara-tzanatou/
⌛Ταυτότητα παράστασης
- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
- Κουστούμια: Σπύρος Γκέκας
- Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης
- Φωτογραφίες/Φωτισμοί/videoart: Άρης Αθάνατος
- Κίνηση: Βιβή Μπουτάτη
- Σκηνικά αντικείμενα: Μαρίνα Μηλιάρη
- Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Γεωργίου
- Συνεργάτης σκηνοθέτη: Μικαέλα Δανά
- Μakeupartist (φωτογράφισης): Καλλιόπη Βόβλα
- Διεύθυνση παραγωγής: Μαριετίνα Σιμάτου
- Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Μαρία Γκιώνη, Λευτέρης Παπακώστας, Βιβή Μπουτάτη
