Ποια αξία μας έχει μείνει αλώβητη; Τι να εμπνεύσεις στα νέα παιδιά της τραπ μουσικής; Μπορεί ακόμη να ψηλαφίζουν τις επιθυμίες τους για να βρουν τον δρόμο τους, αλλά ό,τι τους προβάλλεται είναι η επιτυχία των απαίδευτων που τα καταφέρνουν με την αλήτικη συμπεριφορά και συμπυκνώνεται στα σύμβολα του όχι και τόσο υπόκοσμου πια: κότερα, ελικόπτερα, φράγκα, γυναίκες που αναφέρονται με τις χιλιάδες αποχρώσεις του σεξισμού, σεξ, όπλα και ναρκωτικά. Μια γενιά που έχει ζήσει περισσότερο με την εικονική πραγματικότητα των βίαιων παιχνιδιών, φτάνοντας στην εφηβεία μέσα από την κρίση και τον εγκλεισμό της πανδημίας. Μια γενιά fucked up, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά πια στα δελτία των ειδήσεων με πρωταγωνιστές ανήλικους. Τι κρύβει ο θυμός τους; Πόσες πληγές μετρά η ευαισθησία τους;
Στα τραύματα αυτής που αποκαλείται «γενιά Ζ» σκύβει το νέο, δεύτερο, έργο του Τάσου Ιορδανίδη «Φακντ απ» που σκηνοθετεί η Θάλεια Ματίκα και παίζεται στο θέατρο Αλφα με πρωταγωνιστές δύο ταλαντούχους ηθοποιούς της νέας γενιάς, την Αφροδίτη Λιάντου και τον Διονύση Παπανδρέου.
Είναι η ιστορία δύο νέων παιδιών, εκπροσώπων της γενιάς Ζ, που νοσηλεύονται σε μια κλινική αντιμετώπισης ψυχικών νοσημάτων. Μιλούν τη γλώσσα τους και για τα προβλήματά τους. Εκείνος ονειρευόταν να γίνει σκηνοθέτης κι εκείνη τραγουδίστρια. Μα και οι δυο προσπαθούν να ακουστούν σ’ έναν κόσμο που δεν τους ακούει. Εναν κόσμο που έχει υποκαταστήσει την επαφή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις σχέσεις από τα μηνύματα στο Iνστα και τις εφαρμογές. «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» για κάθε γενιά; Με τι υλικά και κουράγιο χτίζει ένα παιδί τον δικό του κόσμο;
Οπως το ουράνιο τόξο έρχεται μετά τη βροχή έτσι κι αυτά, ο «Κεφάλας» και το «Βλήμα», θα πρέπει να εκτονώσουν τον θυμό από την απόρριψη και τη ματαίωση προτού καταφέρουν να ανοιχτούν, να πιάσουν το χέρι του διπλανού τους, να γίνουν φίλοι και να πλάσουν με τη φαντασία τους τους κόσμους που ονειρεύονται, γκρεμίζοντας τους ψυχρούς τοίχους του νοσηλευτηρίου. Μόνοι ίσως φαντάζει αδύνατο. Θα τα καταφέρουν όμως μαζί; Μήπως το «μαζί» είναι ο δρόμος; Κι όπως λέει και το τραγούδι, «δεν χρειάζεται να τρέξεις και να κρυφτείς, είναι μια όμορφη, όμορφη ζωή». Που στην εφηβεία είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Πόσο μάλλον σε έναν κόσμο που βιάζεται και τρέχει, βλέπει τη ζωή να περνάει πίσω από εικόνες και το μόνο εύκολο δεν είναι να αγγίζει τις πληγές, αλλά να βάζει ταμπέλες. Γι’ αυτό και το έργο είναι διπλά σημαντικό: επειδή μας δείχνει ότι το διαφορετικό, αυτό που πονά, που αναζητά ψυχολογική συνδρομή είναι σαν κι εμάς και τα παιδιά μας.
Οπως παρατηρεί και ο συγγραφέας Τάσος Ιορδανίδης: «Είναι η γενιά τού εδώ και τώρα. Με τις ανησυχίες της, τους προβληματισμούς της, τα ερωτηματικά της. Ψάχνουν το μονοπάτι για να αγαπηθούν. Τι είναι πιο σημαντικό; Ο προορισμός; Ο άνθρωπος που θα σταθεί δίπλα σου; Μήπως τελικά ο ερωτευμένος είναι γεμάτος απορίες που ψάχνει απαντήσεις;»
ℹ️ Θέατρο Αλφα – Ληναίος – Φωτίου (28ης Οκτωβρίου 37, Αθήνα, τηλ. 210-5201828). Κάθε Σάββατο στις 18.30 και Κυριακή στις 21.30. Διάρκεια: 90’. «Φακντ απ» του Τάσου Ιορδανίδη. Σκηνοθεσία: Θάλεια Ματίκα. Σκηνικά: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης. Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη. Μουσική επιμέλεια: Αφροδίτη Λιάντου. Video art: Γιώργος Αποστολόπουλος. Πρωταγωνιστούν: Αφροδίτη Λιάντου, Διονύσης Παπανδρέου. Κατάλληλο για 12 ετών και άνω. Εισιτήρια 10-15€. Προπώληση more.com και στα ταμεία του θεάτρου.
-320x213.jpg)
