Ενας νέος (σε ηλικία) σκηνοθέτης κατορθώνει με μία παράσταση δύο σημαντικά στοιχεία για το θέατρο. Κατ’ αρχάς ο Ρωμανός Μαρούδης φέρνει πρώτη φορά στην Ελλάδα το υποψήφιο για Tony θεατρικό έργο «Το Κρυφτό» (“The Little Dog Laughed”) του Ντάγκλας Κάρτερ Μπιν, το οποίο αξίζει και ως γραφή και ως δείγμα σύγχρονης θεατρικής προσέγγισης.
Αλλά, ακόμη περισσότερο, κατορθώνει (γιατί είναι και ο ίδιος υπεύθυνος γι’ αυτό) να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε κανέναν από τους τέσσερις ηθοποιούς επί σκηνής όσον αφορά τις ερμηνευτικές τους δυνατότητες. Να στέκονται και οι τέσσερεις ως ξεχωριστές μεν οντότητες, με ιδιαίτερα και πολύ διαφορετικά υποκριτικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα ισάξιοι ως προς το πόσο αβίαστα και πόσο εις βάθος κατορθώνουν να γίνουν ο χαρακτήρας που ενσαρκώνουν:
Η Ευαγγελία Βουκάντση υποδύεται πειστικά και συγκινητικά σχεδόν στην αυστηρότητά της μία ατζέντισσα διασήμων, με την ασυναισθησία που χαρακτηρίζει το επάγγελμα αυτό, ενώ ταυτόχρονα είναι και μία γυναίκα, λεσβία, με ό,τι αυτό σημαίνει για έναν (ακόμα) ανδροκρατούμενο επαγγελματικό χώρο. Ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης κατορθώνει και ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στον διάσημο ηθοποιό που υποδύεται και στον ερωτευμένο άνδρα με έναν άλλο άνδρα, που τελικά υποκύπτει στις επιταγές ενός στερεοτυπικού καλλιτεχνικού προτεκτοράτου και απομακρύνεται από αυτόν που αγαπάει.
Η Δήμητρα Μπαντή, εκτός από το ότι μας θυμίζει πολύ τη Μισέλ Ουίλιαμς, γίνεται πραγματικά το άβουλο νεαρό κορίτσι που το μόνο που θέλει είναι η ασφάλεια: του χρήματος χωρίς να εργαστεί, της αγάπης δίχως να αφεθεί. Και ο Πάνος Κούλης είναι ο μόνος ήρωας που τελικά «διασώζεται»: η τραγικότητα της δικής μας καθημερινότητας μεταφέρεται οδυνηρά μέσα από τον τρόπο που υποδύεται το αγόρι που διαθέτει το σώμα του για χρήματα, αλλά είναι και ο μόνος τελικά που επιλέγει την αλήθεια – αφού δεν μπορεί να έχει την αγάπη. Και η αλήθεια, δίχως την αγάπη, δεν είναι ποτέ ανώδυνη…
«Τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα: έτσι είναι δομημένη η κοινωνία μας».
«Εχοντας ως θέμα το δίπολο ευτυχία – επιτυχία και ως ιστορία τον έρωτα δύο ανδρών, το σύγχρονο αυτό έργο θεωρώ μας αφορά όλους. Ξεκάθαρα και βαθιά. Συνδέεται με τον καθένα μας χωριστά και, παρότι μας μεταφέρει στο Χόλιγουντ, ίσως τελικά αφορά ακόμη περισσότερο την ελληνική πραγματικότητα», μας λέει ο σκηνοθέτης. «Δεν μπορώ να πω, όμως, ότι ήταν στόχος ή βασικός λόγος επιλογής του το ότι ακουμπά στην πραγματικότητά μας ως χώρας. Αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρουν περισσότερο έργα που αφορούν τον άνθρωπο στο κέντρο του και στην ψυχή του, ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου, εθνικότητας, προσανατολισμού ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτηριστικού». Καθώς το έργο αναδεικνύει την δυσκολία τού να μπορέσει κάποιος να ισορροπήσει ανάμεσα στις προσωπικές του επιθυμίες και τις κοινωνικές/επαγγελματικές επιταγές, τον ρωτάμε αν έχει νιώσει και ο ίδιος έτσι: «Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει νιώσει έτσι. Πάντα κάτι οφείλεις να κάνεις ή να αποφύγεις. Πάντα σκεφτόμαστε τι θα πει ο κόσμος.
Πάντα είναι άσπρο ή μαύρο και αν δεν συμμορφώνεσαι, είσαι ενάντιος. Πάντα θα πρέπει να θυσιάσεις κάτι, ώστε να κερδίσεις κάτι άλλο. Τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα: έτσι είναι δομημένη η κοινωνία μας. Με ρόλους προκαθορισμένους και ήδη μοιρασμένους. Προσωπικά, στα πρώτα ενήλικα χρόνια μου, είχα αρχίσει να μην είμαι αποδεκτός από τον περίγυρό μου, αν δεν έκρυβα αλλαγές στον χαρακτήρα μου και κάποιες επιλογές μου. Ναι, έχω αντιμετωπίσει ανθρώπους που ήθελαν να με αλλάξουν, να με οριοθετήσουν, να ελέγξουν τον τρόπο που σκέφτομαι και πράττω. Εχω φυσικά δώσει τη μάχη με την “ταμπέλα”… Και όσο σκηνοθετούσα αυτό το έργο υπήρχε η αμφιβολία για το αν οτιδήποτε κάνω το θέλω ή το κάνω επειδή έτσι πρέπει, αν είναι “σωστό”, αν θα με χαρακτηρίσει κάπως και ποια είναι η ισορροπία. Είναι φυτεμένες καλά και σχεδόν περασμένες στο DNA μας αυτές οι διεργασίες.
Το πρόβλημα είναι πως, ενώ όλοι μας ψάχνουμε πώς να μην μας περιορίσουν οι κοινωνικές επιταγές, ταυτόχρονα σε σημεία που δεν πληττόμαστε άμεσα, γινόμαστε εμείς τα όρια που καταπιέζουν κάποιον άλλο. Θεωρώ ότι το δυσκολότερο στοίχημα στην κοινωνική, προσωπική και επαγγελματική μας ζωή είναι το να διαφυλάξεις την προσωπική σου αλήθεια, σεβόμενος εξίσου την αλήθεια του διπλανού σου», εξηγεί ο Ρωμανός. «Μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, καθημερινά παρατηρούμε την ελευθερία μας να χάνει τη μάχη απέναντι στις, από πάντα υπάρχουσες, κοινωνικές συμβάσεις.
Μας λένε συνεχώς για “ατομική ευθύνη”, αλλά πού είναι η ατομική ελευθερία; Δεν μιλώ για αναρχία, ασυδοσία και χάος, αν και εκεί οδηγείται μια κοινωνία υπερβολικά περιορισμένων πολιτών. Αναρωτιέμαι: Βλέπουμε τι γίνεται αυτή την περίοδο με τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών και την πιθανότητα υιοθεσίας, τι υποδοχής τυγχάνει από το κοινό η μυθοπλασία, θεατρική και τηλεοπτική εάν αφορά οτιδήποτε διαφορετικό από τα κοινωνικά στερεότυπα, τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες μεταξύ ανδρόγυνων και βαφτίζεται “αγάπη” ή “οικογένεια”; Είμαστε σε μια χώρα που αρκεί να δείχνεις ότι ακολουθείς τις κοινωνικές συμβάσεις και πίσω από την πόρτα σου κάνε ό,τι θέλεις. Αλλά ό,τι θέλεις: ακόμα και έγκλημα. Οπότε, δεν μιλάμε για ουσιαστική, καθοριστική και ως εκ τούτου αφοπλιστική, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ελευθερία. Αλλά για μία ελευθερία ως σύμβαση», καταλήγει.
Τέσσερις ηθοποιοί: τέσσερις ερωτήσεις και μία λέξη ακόμη…
Στείλαμε τέσσερις ερωτήσεις και ακόμα μία λέξη (σχετική με το έργο) προς σχολιασμό στον Ρωμανό Μαρούδη και του ζητήσαμε να επιλέξει ο ίδιος ποιος από τους ηθοποιούς του θα απαντούσε/ή θα σχολίαζε ποια…
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 στο «Altera Pars» (Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός). Κρατήσεις στο τηλ. 2104408755 και στο more.com. Διάρκεια: 95΄. H παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.
